in betweens

cat on a hot tin roof

2010-12-01T19:25:00.000-08:00

πέρνουμε φόρα και τα γκρεμίζουμε όλα. έχουμε πάρει τόση φόρα να αντιμετωπίζουμε τοσους μαλάκες καθημερινα, που αν κάτι καλό ερθει και κάτσει δίπλα μας, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε κανονικά ή τις τρώει κι αυτό? τα κορίτσια που γεννήθηκαν με το σπαθί στο χέρι λέει ο Σταμάτης, που πέρνουν φόρα και τα γκρεμίζουν όλα, από πείσμα, από ανυπομονησία, από έλλειψη ψυχραιμίας. cat on a hot tin roof. πόσο μπορεί να αντέξει μια γάτα πάνω σε μια λαμαρινένια στεγη που καίει? και τι θέλει να πετύχει? να μείνει εκεί όσο περισσότερο μπορεί. τι θα κερδίσει? πόσο καίει η λαμαρίνα? αυτά και αλλα ερωτήματα δεν απαντώνται εδώ. διατυπώνονται όμως και αυτό είναι κάτι. δεν είναι?

τα ίδια

2010-11-05T07:42:00.000-07:00

με μικρές διαφορες.
ο καφές λίγο πιο βαρύς
το φαί λίγο περισσότερο
τα τσιγάρα λίγο πιο χοντρά
το ξύπνημα λίγο πιο δύσκολο
το ποτό λίγο πιο δυνατό
οι μέρες λίγο πιο μικρές
το σκοτάδι λίγο πιο πυκνο
κι αλλα λίγα
κι αλλα πολλά
κι ο χειμώνας που έρχεται λίγο πιο βαρύς.
σκατα

δευτερεύουσα

2010-06-21T04:58:00.000-07:00

τώρα που ξαναρχίσαμε τα πηγαινε έλα σε άλλους κόσμους και το μυαλό ξαναγύρισε λίγο λίγο στις δικές τους συνήθειες, ίσα ίσα για να μη χάσει τη μπάλα δηλαδή, τώρα που τα πλάνα για ταξιδάκια δεν έχουν άλλο αεροπλάνα αλλά καραβάκια, αυτά που κάνουν τουτ τουτ και αφήνουν πίσω απόνερα, τώρα που καταργήσαμε και τα email και τόσο ωραία είναι να σε περιμένει γράμμα στην πόρτα σου, τώρα που λέμε καλημέρα με τους ανθρώπους που δουλεύουν δίπλα, τώρα που η βροχούλα πέφτει ορμητικά κάθε απόγευμα σαν να χει ραντεβού και η χοντρή σταγόνα από την τέντα πέφτει πάνω στο ταψί σε 5/8 και κάθε δύο μέτρα πάει στα 7/8 και ξαναγυρνάει, τώρα που οι σαγιονάρες βολεύουν επιτέλους και το μαγιώ μπαίνει κανονικότατα, τώρα που ο καναπές είναι στο μπαλκονάκι και οι μπυρίτσες στο ψυγείο, τώρα που τα πράγματα είναι σε τάξη, σε μια επισφαλή και πάλι ισορροπία...
τώρα? χε. αυτή η πρόταση θα μείνει δευτερεύουσα στον αιώνα τον άπαντα.
δεν έχω ιδέα τι γίνεται τώρα....

σε άλλους κόσμους

2010-06-15T12:48:00.000-07:00

όπως και να χει για να διαλέξεις κόσμο, πάντα θα σου λείπουν οι υπόλοιποι. και εμένα μου λείψαν τα ταξίδια σε άλλο κόσμο. μου το θύμισε η Αλίκη που πήγε πρόσφατα στη Χωρα των Θαυμάτων.
έξι απίθανα πράγματα πριν το πρωινό
auto da fe
de la porta και η οροφή του παλάτσο Μπαρμπερίνι
Β18 Ομονοια-Πειραια
πύλες μαύρες και σκοτεινές
η Δανάη ακόμα περιμένει να φύγει από το ζοφερό δάσος
ο Σωτήρης ακόμα ψάχνει τον πατέρα του
ο Αργύρης ακόμα ψάχνει τα μεταλλεία
η κυρία με την κόκκινη ομπρέλα ακόμα ψάχνει να φτάσει στον πύργο της
ταξίδια σε άλλους κόσμους που τόσο καιρό είχα να κάνω.
ταξίδια που μείναν στη μέση
ιστορίες που ακόμα περιμένουν το τέλος τους.
ω! πόσο καιρό έχω να κάνω ταξίδια σε άλλους κόσμους?

τινάξου

2010-06-10T03:22:00.000-07:00

μωρέ μια χαρά είναι αυτές οι μερες και το διάβασμα μια χαρά αντέχεται, απλώς λίγο λίγο θέλω να περάσουν οι βδομάδες να τελειώνουμε με όλη αυτή τη μπούρδα της εξεταστικής, και να ξυπνάμε το πρωί χωρίς πανικό, να μην πεταγόμαστε με τα ξυπνητήρια, να μη μας ενοχλούν τόσο πολύ τα μπετά από δίπλα, να μην ανησυχούμε τόσο για το αύριο, να μην είναι τόσο ξινό το πεπόνι, να μην είναι τόσο τσουχτερά τα κουνούπια, να μην είναι ανυπόφορα τα μεσημέρια με τη ζέστη στη μέση της πόλης, να μην είναι τα ξενύχτια για το διάβασμα. λίγη ηρεμία αν επιτρέπεται! να ξεχάσω να βάλω ξυπνητήρι και να μην ξυπνάω πανικόβλητη προσπαθώντας να ξεκουνήσω εναν εγκέφαλο κοιμισμένο να θυμηθεί τι ξέχασε. λίγο άγχος λιγότερο.
μέχρι τότε εύχομαι να βρέχει και μπουμπουνάει τα σούρουπα.

αγχη πολλά άγχη!!

2010-05-09T04:21:00.000-07:00

η γενιά των 700 ευρώ, τώρα των 500, η καινούρια γενιά, η γενιά του ίντερνετ, της παγκοσμιοποίηση, η γενια των προφυλακτικών, των χαπιών, της αυπνίας, των ψυχασθενιών, του 2000, η γενιά της 3ης χιλιετίας και των 300 εμφραγμάτων.
γιατί οι νέοι δεν μπορούν να κοιμηθούν? γιατί τρων τα νύχια τους? γιατί είναι βουλιμικοί? 7 στους 10 φίλους αυτό το μήνα, έδειξαν με επιστημονικά εμπεριστατωμένα κριτήρια, να παρουσιάζουν επικίνδυνα σημάδια άγχους. εγωκεντρικοί, αστέρια, σταρχιδιστές, μικροί, μεγάλοι, ρομαντικοί, τυχαίοι, δικοί μου, ξένοι, καινούριοι, παλιοί. το μόνο που μας ενώνει είναι το άγχος!
γιατί δεν μπορώ να φύγω ένα ταξίδι? γιατί δεν μπορώ να βρω γκόμενα? γιατί δεν έχει σήμερα λιακάδα? γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ? γιατί είμαι 22 χρονών και δεν έμαθα τίποτα? να πάρω μυοχαλαρωτικά? να πάρω αγχολυτικά? να πάρω βιταμίνες? γιατί δεν μπορώ να ξυπνήσω?
σαν νευρικές σπαστικές πενηντάρες στρίτζες με πολύ μέικαπ και βαμμένο μάτι και πλατίνα και ρυτίδες.
θερίζουν τα εμφράγματα στους 20αρηδες!!! να αρχίσω να ανησυχώ??

money money money

2010-04-26T10:52:00.000-07:00

Το είδα στο Σκύλο της Βάλια Κάλντα, που το είδε στου Αλλουφάνη, που το πήρε απ' τον Αντιδρασέξ, που κοιτούσε την Παπασταύρου, που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου και έτσι κάπως γυρνάνε τα συνθήματα από δικτυακό στόμα σε δικτυακό στόμα και μετά έρχεται η Φίνος Φιλμς και μας πλακώνει όλους τους μπλογκερς στις σφαλιάρες...
ερώτηση εβδομάδας: οι αλήθειες και οι μεγαλύτερες πολιτικές κριτικές γίνονται από τοίχο σε τοίχο, από κάδο σε κάδο, απο ΚΑΦΑΟ σε ΚΑΦΑΟ...??? αν ναι, τότε καλά κάνω και δεν έχω τηλεόραση. γιατί έχω τον Πασχάλη να με ενημερώνει για το τώρα, την Έμυ να με ενημερώνει για το χτες και με λίγο μυαλουδάκι και πέντε-έξι φίλους για κουβεντούλα, βγάζουμε συμπερασματάκι για το αύριο. ο χρόνος είναι καλυμένος λοιπόν. κι ο χρόνος ειναι χρήμα? κι αυτό καλυμένο??

πάνε μέρες τώρα που το μόνο και κύριο θέμα είναι τα χρήματα, η οικονομική κρίση. και μάλιστα πρόσεξα πως συζητείται περισσότερο κι από το βιντεο-ΣΟΚ* της αγαπητής* τζούλιας.. πράγμα απλώς απαραδεκτο*.
δεν με πειράζει να αγχωθείς για το μέλλον σου, δε με πειράζει να σε πειράζει το γεγονός ότι δεν έχεις λεφτα, αλλά σου μιλάω με την απόλυτη κατάσταση ασφαλείας ενός φοιτητή που το νοίκι του το πληρώνουν οι γονείς του κι έχει λεφτουδάκια στην τράπεζα κάθε πρώτη του μήνα, λεφτουδάκια αδούλευτα. κι εγώ λοιπόν σου λέω με όλο το θράσος. μην ξεχνάς, τη λιακάδα, τις πασχαλιές (που μου βγάλαν την ψυχή, αλλά ανθίσαν οι πουτάνες), τη θέα από ένα βουνό, ότι η μπύρα από ένα περίπτερο είναι εξίσου καλή με αυτή που πληρώνες 7 (Ε) ρε μλκ!!, ότι χωρίς κινητό και τηλέφωνο ίσως έβλεπες και κανα φίλο σου που και που, ότι ίσως ένας άνθρωπος που ζει σε ένα νησί και καλλιεργει αμπέλια, είναι πιο ευτυχισμένος από σένα, ότι δεν τον κερατώνει η γυναίκα του, ότι ακούει πολλές "καλημέρες" το πρωί, ότι χαιρετάει πάντα τον ήλιο όταν πέφτει με ένα "εις το επανειδείν", ότι κάνει περισσότερο σεξ από σένα, ότι τα παιδιά του ίσως να μη γίνουν ίμο και να μη σιχαίνονται να τον βλέπουν, ότι κάθε πρωί κάθεται 2 λεπτά στο μπαλκονάκι του και κοιτάει τη θάλασσα και σε έχει γραμμένο στα @@ρια του. γιατί το χρήμα για αυτόν είναι μέσο. δεν είναι σκοπός. όλα τα υπόλοιπα είναι σκοπός. και αυτός ο άνθρωπος, αν έχει καμιά περίσσια ώρα τη μέρα δε σαπίζει στην τηλεόραση, ούτε βλέπει τσόντες, παίρνει την κοπελιά του απο το χέρι και παν μαζί σιγά σιγά σε καμιά βρυσούλα στο βουνό. και σε έχουν χεσμένο!

στμ: όπου * υπερβολική δόση ειρωνείας (που με σώζει από την υ.δ. ηρωίνης!) που ίσως φαίνεται ξεκάθαρα και χωρίς βοηθήματα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση δε θέλω να ποντάρω τίποτα λιγότερο από τα όλα.

χα!!! και πώς το χάρηκα!! το τι το χάρηκα δεν περιγράφεται!!! ξαφνικά εκεί που ανησυχείς για το αν αύριο θα έχει μισθό, ή λογαριασμό στην τραπεζα, τσουπ! τεράστια clouds of volcanic ash spread over Europe!!!
δεν είναι κάτι σαν να ανησυχείς μην πατήσεις καμιά λακούβα στην άσφαλτο και σε παίρνει σβάρνα νταλίκα?? βρήκε ώρα το ηφαίστειο!! με το ωραίο του όνομα!!!

οι πασχαλιές από κλωστές κρέμονται

2010-04-11T02:01:00.000-07:00

εμ βέβαια πού να ανθίσουν οι πασχαλιές... τολμάνε? άνοιξη είναι αυτή? ένα πράγμα βέβαιο δεν υπάρχει εδώ γύρω. λες κι ο κόσμος κρέμεται όλος από κλωστές. μια η οικονομία, μια η οικογένεια, μια οι σχέσεις όλα κρέμονται από κλωστές. βέβαια, όταν κάποιος είναι ηλίθιος διπολικός μαλάκας σκορπιός και έχει κέφια, οι κλωστές φαίνονται συρματόσχοινα με τεράστιο δείκτη ασφαλείας. κ είναι μες στη χαρά.
κι άμα λοιπόν φας ένα γερό χαστούκι κ δεις οτι κλωστές τελικά τι κάνεις?? οχι όχι όχι. αυτό ήταν το πρώτο που πετάχτηκε στο κεφάλι μου. δεν ήθελα να το ξέρω. κ δεν το χα ξαναπει. τι έγινε τώρα ρε φίλε?? αρχίσαμε να κλείνουμε τα μάτια μας? ειδαμε την αγνοια για ευλογια? αυτό πώς έγινε τώρα? όχι δεν το δέχομαι. εγώ θα επιμείνω στην προηγούμενη δική μου ρήση. "αμα δε θέλεις να ξέρεις, φτύσε το μήλο σου και ξανατράβα για παραδεισο. εμείς εδώ και ζούμε αναμεσα σε κόλαση και παράδεισο και ανεβοκατεβαίνουμε με σαβουρο-ασανσέρ, και γουστάρουμε."
ναι βέβαια αυτή τη στιγμή δεν το πιστεύω καθόλου. αλλά αμα έχει ο Πασχάλης δίκιο ΘΑ ΤΟΝ ΣΦΑΞΩ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ!!!!

που ειναι οι πασχαλιές!? οεο???

2010-04-10T03:32:00.000-07:00

το σπίτι το πάσχα... ωωωω!! το σπίτι το πάσχα. ο σκύλος να γυρνάει μέσα στα πόδια της μάνας μου μες στην κουζίνα παρακαλώντας για κανένα μεζέ, με αποτέλεσμα αυτή να σκοντάφτει πάνω του, την ώρα που κρατάει κατσαρόλες, να του πατάει τις ουρες, τα πόδια τα αυτιά, με τσιρίδες δικές της και του σκύλου, τινάζοντας τον κόσμο στον αέρα κάθε πέντε λεπτά. η γιαγιά στο μέσα δωμάτιο που αγνοεί ακόμη και μετά από ένα χρόνο την ύπαρξη του σκύλου, να μας αναγκάζει να κάνουμε τους κομάντο για να κρύψουμε τον έναν από τον άλλο. τρεις μέρες μαγείρεμα. τρεις μέρες φαί. τρεις μέρες λιακάδα από το μεγάλο παράθυρο με τον φαρδύ ορίζοντα.

το αρνί του πάσχα. μα γιατί γιατί γιατί. να έχω κάνει τόσο κόπο στη ζωή μου να βρω ανθρώπους διαμάντια, ανθρώπους υπέροχους, που μπορώ και να συζητάω μαζί τους, και να γελάω και να περνάω υπέροχα. και πώς γίνεται ρε συ τις μέρες που είναι για να περάσω καλά, καταλήγω με γιαγιάδες με θείες, με ξιπασμένα ξαδέρφια, με ξιπασμένους φίλους, με εντελώς ανομοιογενείς παρέες, που δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα κοινό θέμα να συζητήσουν, ούτε ενα κοινό τραγούδι να ακούσουν, οπότε το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να κάνει το βλάκα, μέχρι να βγει το αρνί απο το φούρνο, τον ξυλόφουρνο, που δε λέει να ανάψει με τίποτα. αχ αυτές οι πασχαλινές παρέες. άνθρωποι που ποτέ μα ποτέ δε θα είχες λόγο να κάνεις παρέα μαζί τους, ξαφνικά είναι σαν τους μόνους φίλους που έχεις. απίστευτο χάλι!!!

εντερίλα μες στο σπίτι, απίστευτη αηδία. και το μόνο που ρουφάει αυτή τη μυρωδιά ειναι οι πασχαλιές. και που ειναι οι πασχαλιές?? οέο? γιατί δεν ανθίσαν ακόμα? τι στο κέρατο περιμένουν.... αηδίες. εδώ έχει μεγάλη πεδιάδα και ωραίες λιακάδες. και για αυτό ακριβώς είναι επικίνδυνο όπως λεει ο φίλος μου ο μπίλμπο να βγαίνεις από την πόρτα σου χωρίς να ξέρεις πόσο μακριά μπορεί να σε παν τα πόδια σου. καλά ειναι.

κι εγώ σήμερα θα φύγω, να πάω να βρω τις πασχαλιές που ερχόμενη ήξερα πως δε θα βρω εδώ. δε θέλει και πολλά το πάσχα, στην τελική. λίγο γέλιο, λίγη παράνοια, μια καλή λιακάδα, και τη μαγειρίτσα να τελειώνει πριν ακόμα αναστηθεί ο χριστός. και τώρα που τελείωσε το πάσχα, εμένα μου μύρισε carib με λεμονάκι, πανω στην κλειώ, λίγο πριν πέσει ο ήλιος. οι θεσσαλονικείς θα καταλάβουν νομίζω. ;-)

20 ευχές για μια άνοιξη

2010-03-29T04:04:00.000-07:00

είναι κανα δυο πραγματάκια που μπορεί να μη σου φτιάχνουν το κέφι αμα δεν το χεις. αλλά αμα το χεις στο απογειώνουν. τέτοια λιακάδα λοιπον και εμενα αυτά τα ωραία μου μυρίσανε σήμερα.
1. η φαγούρα στο στομάχι λίγο λίγο μεγαλώνει όταν ξεκινάει το τρένο
2. η μυρωδιά του αέρα έξω από την πόλη στις 5 το πρωί. όχι όταν γυρνάς στις 5. αλλά όταν φεύγεις στις 5. άλλη μυρωδιά.
3. το καινούριο βιβλίο της jane austen που σου μοιάζει όταν το παίρνεις με ένα υπέροχο καλομαγειρεμένο γεύμα, και θες να το χλαπακιάσεις.
4. μια φυσαρμόνικα που παίζει στο κατάστρωμα, νύχτα με σύννεφα, και τρελό αέρα.
5. ένας πιτσιρικάς που παίζει το house of rising sun στη μέση της πολης και ξαφνικά νιώθεις τη φασαρία της θεσσαλονίκης να απομακρύνεται και να σβήνει σε κάθε κουπλέ
6. το ξύπνημα χαράματα του πατέρα μου, παλιότερα για να ανεβεί στο βουνό και να σκάψει λάκκο να φτιάξει φωτιά περιμένοντας το αρνί να ανέβει σιγά σιγά μαζί με τους υπόλοιπους.
7. ο ύπνος που είναι ελαφρύς και σε ξυπνάει καθε ήχος κάθε φως αλλά δε σε πειράζει τελικά να βγάλεις τη νύχτα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, παρακολουθώντας το φως να βγαίνει σιγά σιγά και να μπαίνει από το παράθυρο που ούτε το παντζούρι δε θες να κλείσεις. ειδικά η διαπίστωση το πρωί, ότι δεν είσαι καθόλου μα καθόλου κουρασμένος..
8. ραντεβού, που κανείς δεν πηγαίνει στην ώρα του, αλλά φτάνουν και οι δύο με ταυτόχρονη καθυστέρηση, σε μια πόλη άδεια άδεια άδεια. κυρίως η προετοιμασμένη δικαιολογία που έχεις όταν φτάνεις ένα τέταρτο αργότερα και δεν είναι κανείς εκεί. θα ήθελες να πεις ότι και καλά ήρθες στην ώρα σου και να γκρινιάξεις για το στήσιμο αλλά δε σου βγαίνει στην τελική γιατί έχει ωραίο φεγγάρι και καθόλου κόσμο.
9. από τώρα μου μυρίζουν οι πασχαλιές που ακόμα δεν άνθισαν, μαζί με την εντερίλα που μυρίζει το σπίτι όταν η μάνα μου κάνει μαγειρίτσα
10. το σουσουρισμα στο αρχαίο θέατρο των φιλίππων κατακαλόκαιρο με τις πατούσες να καίνε και τον κώλο να πονάει στα μάρμαρα που ζεματαν από το μεσημεριανό ήλιο, αλλά από συνήθειο και μόνο ποτέ μα ποτέ δε θα αγοράσουμε φελιζόλ.
11. η υπέροχη αίσθηση να κοιμάσαι χωρίς βαριές πιτζάμες κι ας έχει κρύο το βράδυ και θες πάπλωμα
12. νέα που έρχονται από άλλες χωρες από ξενιτεμένους φίλους και τόσο πολύ χαίρεσαι να βλέπεις τα εισερχόμενα μέιλ, και είναι τόσο μεγάλη η ξενέρα να είναι απο το φέισμπουκ τελικά...
13. η ησυχία το μεσημέρι και ο καφές που αχνίζει και επιτέλους επιτέλους επιτέλους χόρτασα αρκετή λιακάδα για να κάτσω ένα μεσημέρι μέσα και να γράψω αυτό το βιβλίο που τοσο μα τόσο μου άρεσε!
14. η ελευθερία κινήσεων σε μια πόλη άδεια. αν ξεπεράσεις το σοκ, ότι όλοι οι φίλοι σου έχουν φύγει και είσαι μόνος σε μια πόλη, αρχίζεις και το απολαμβάνεις και θυμάσαι πόσα πράγματα είχες να κάνεις αν έβρισκες μια τέτοια ευκαιρία
15. το κλακ κλακ που κάνουν τα τακούνια στην παραλία. στην αρχή σου σπάει τα νεύρα, αλλά μαθαίνεις να απολαμβάνεις το ίδιο σου το τέμπο. κλακ κλακ.
16. ένα κωμμοτήριο που δεν έχει περιοδικά αλλά βιβλία, και σου δίνει την ευκαιρία η μαύρη ρίζα να ανακαλύψεις την "αναγκαιότητα της αγάπης" του νίκου δήμου.
17. περασμένες μέρες που είναι πια πίσω και βλέπεις τη ζωή να καλυτερεύει μέρα με τη μέρα. όταν αυτό σταματήσει να σε τρομάζει, τότε είσαι ανίκητος.
18. εντύπωση προκαλεί πόσο μπορεί να σε ξαφνιάσει μια έξοδος όταν αυτή απαιτεί τακούνια και κραγιόν. και μάλιστα κόκκινο
19. η ηρεμία που σε πιάνει όταν οι δουλειές όλες έχουν γίνει και απλώς κάθεσαι και υπολογίζεις τις επομενες
20. που έχεις μάθει να μην υποτιμάς καθόλου την ευγενική καλοσύνη των ξένων. των απόλυτα ξένων, των λίγο ξένων, που σου προσέφεραν καποτε απλόχερα, ένα χαμόγελο, μία βοήθεια, ένα χαρτομάντηλο, μια συμβουλή, ένα βλέμμα. ω! είναι γλυκό να βασίζεσαι στην ευγενική καλοσύνη των ξένων.
αυτά. και ευχές για μια δροσερή, φωτεινή, γλυκιά και μυρωδάτη άνοιξη

το τρενάκι του τρομου

2010-03-12T04:59:00.000-08:00

ειναι για γερα στομάχια. για αυτούς που όταν μπουν μέσα θα γουστάρουν να φρικάρουν κάθε λεπτό. για αυτούς. τους καμμένους, τους ανάποδους, που πάνω στη σκούνα στο αιγαίο, δεν είναι κιτρινοι από την αναγούλα, αλλά κάθονται πάνω στην πλώρη και γουστάρουν ανεβοκατέβασμα. φρικιά του κόσμου ενωθείτε, συσπειρωθείτε γύρω μου καλύτερα.
το λουνα παρκ, ήταν πάντα μια ευχάριστη αίσθηση, το 4g σου ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, τα xtreme sports πάντα ήταν μια ωραία ιδέα, που πάντα θα γούσταρα να δοκιμάσω.

όχι. δε μου λέει κάτι. εξτρεμισμός υπάρχει εδώ καλά εδραιωμένος, και δεν το κουνάει ο πούστης απο δω πέρα, εγώ για αλλού ξεκίνησα κι αυτός αλλού με πάει, κι αλλα πολλά εμπριμέ.
χα
κι εγώ ακόμα περπατάω ρε!

αμα δεν πατώνεις κολύμπα

2010-03-08T08:52:00.000-08:00

αναποδιές, στραβές, μικρές, στριμένες, γυρισμένες, τσιριτσάντζουλες, κωλοτρυπίδια, λιώματα, σουρεαλιστικές μαλακίες, παρανοικές μέρες, ομαδικές, μονόχνωτες και αχόρταγες, με λιακάδες με υγρασίες, με σύννεφα, με χιόνια και χαλάζια. και η άνοιξη δε σημαίνει λιακάδα. σημαίνει ότι ο λίβας σηκώνεται, γυρνάει, σηκώνει πολυκατοικίες στον αέρα, στεγνώνει τα ρούχα με ένα φύσημα, στεγνώνει τα μάτια με δυο φυσήματα, ξαγρυπνάει όσους παν να κοιμηθούν, όσους δε θέλουν να κοιμηθούν, όσους κρύβονται από τον εαυτό τους, τους βάζει να τρων τα ρούχα τους, λίβας ζεστός, λίβας δυνατός γεμάτος κόκκινο χώμα. μέχρι και το χιόνι κάτω απο την πουδρίτσα του, το έβαψε κόκκινο. άνοιξη και αστην να σε πιάσει. κι αμα σου ρθει ανάποδα, και δεις το νερό να σηκώνεται, και άμα δεν πατώνεις σκάσε και κολύμπα. η χαρούλα δυο ευχές, κι ο μάνος περιμένει να δει πώς έρχονται τα σύννεφα.

μη βάλεις μαρτάκι. μη βάλεις μαρτάκι. άσε την άνοιξη να σε πιάσει. και να σε πιάσει από τα μαλλιά και να σε σηκώσει και να περιμένεις να πέσεις και να μην πέφτεις, σκάσε, κολύμπα και απόλαυσε τη βόλτα. ναι έστω και την εναέρια.

bye bye

2010-02-12T06:12:00.001-08:00

καλό ταξίδι παιδιά.
ήδη έχουν αρχίσει όλοι ένας ένας να φεύγουν αριστερά και δεξια, ο κόσμος είναι μικρός, δε χανόμαστε. με σχοινιά ελαστικά. ο καθένας μόνος του απο δω και μπρος. σαν τέλος σεζόν μου κάνει αυτό και εγώ ξέρω ότι στο τέλος κάθε σεζόν όλοι πηγαίνουν στις παραλίες, χειμώνα ή καλοκαίρι, αγκαλιάζονται, γελάνε, ξεχνάν τις ατάκες τους παίζει κάποιο χαρούμενο νοσταλγικό τραγούδι και σιγά σιγά πέφτουν οι τίτλοι. δε γαμιέται. και του χρόνου εδώ θα μαστε κ έχουμε και συνέχεια. δεν είναι λοιπον τέλος σεζόν γιατί τα μισά μείναν ανοιχτά. ρεπό είναι. διάλειμα.
και δε γαμεί!? αυτό δεν είναι κ τίποτα. είναι το αποχαιρετιστήριο που σας χρωστάω. καλό ταξίδι, και εδώ γύρω είμαστε όλοι. cusoon!

χαιρετίσματα στο θείο

2010-02-09T07:04:00.000-08:00

...[για όποιον έχει ζήσει στη ζούγκλα, οι όχθες του Αμαζονίου είναι σωστός πολιτισμός. στις βραζιλιάνικες π΄΄ολεις όπως η Μπελέμ ντο Παρά, η Παριντίς, η Σανταρέμ, το Μανάους, στην κολομβιανή Λετίσια ή στην Περουβιανή Ικίτος αλά και σε άλλες παρόχθιες πόλεις, υπάρχει ηλεκτρικό, αυτοκίνητα, σκατς, τσίχλες Adams. αλλά αν κανείς απομακρυνθεί πεντακόσια χιλιόμετρα από κάποιο παραπόταμο του Αμαζονίου, αλλάζει το πράγμα. Για να φτάσεις σε τέτοια μέρη χρειάζεται να ταξιδέψεις κάμποσες μέρες με μηχανοκίνητες βάρκες ως εκεί που επιτρέπουν οι καταράκτες του ποταμού. έπειτα με κανό, για εβδομάδες ολόκληρες, διασχίζοντας ελώδη εδάφη, κατοικημένα από ανωφελή κουνούπια, επιθετικούς ινδιάνους, θηρία, φίδια και τη θερμοκρασία σταθερή σους 38 βαθμούς, σε συνδυασμό με υψηλότατη ατμοσφαιρική υγρασία.
Πρέπει να είσαι άντρας βαρβάτος για να ζήσεις έξι μήνες σ' ένα γαρίμπο* στον Ανω Ταπαζός.
ο γαριμπέιρο δε χρησιμοποιεί κουνουπιέρα. κοιμάται ντυμένος με μακρυμάνικο πουκάμισο, κουμπωμένος ως το λαιμό και αν δεν έχει γάντια, ορά δύο ζευγάρια κάλτσες, σε κάθε πόδι και σε κάθε χέρι. πρέπει να τυλίξει το κεφάλι μ' ένα πανί που να του προστατεύει το πρόσωπο. όλα αυτά επειδή το τούλι της κουνουπιέρας δεν κάνει τίποτα εκεί που κατοικοεδρεύει το πιούμ, μικροσκοπικό αιμοβόρο δίπτερο που διαπερνά και το πιο σφιχτοπλεγμένο τούλι. όταν το πιουμ ρουφά το αίμα, αφήνει έαν κόκκινο εκέ στην επιδερμίδα. κόκκινο από το φρέσκο αίμα, που όταν πήξει, γίνεται κατάμαυρο. και έπειτα από δύο εβδομάδες, χιλιάδες τσιμπήματα αφήνουν πάνω στο δέρμα ένα μαύρο κάκαδο, με όψη αηδιαστική. να γιατί πρέπει να κοιμάται κανείς με γάντια σε χέρια και πόδια.
έπειτα από μια νύχτα στην αιώρα, συντροφιά με τα κουνούπια και τα πιούμ, τον γαριμπέιρο τον περιμένει ο κασμάς και το φτυάρι στην καυτή ζούγκλα. η δουλειά του είναι να εκτρέψει τη ροή ενός μικρού ρυακιού και να σκαλίσει τη χρυσοφόρο λάσπη στην κοίτη του. πρέπει να τη φτυαρίσει και να την κοσκινίσει μ' ένα πρωτόγονο ξύλινο κόσκινο, όπου βάζει κάμποσα δίχτυα διαφορετικού διαμετρήματος. με τη βοήθεια νερού που πέφτει από ψηλά, χωρίζει διαδοχικά τις πέτρες, τη χοντρή άμμο, την ψιλή και την πιο ψιλή, ώστπου στο τέλος με τη σκάφη στο χέρι, κάνει το υγρό να χορεύει έναν κυκλικό χορό, και με τη φυγόκεντρο δύναμη διαχωρίζει τον χρυσο από τις προσμίξεις της άμμου.
και για να φτυαρίζεις άμμο όλη την ημέρα μέσα στον ατμό του ισημερινού που κόβεται με το μαχαίρι και να τρέφεσαι σχεδόν αποκλειστικά με αλεύρι αό μαντιόκα, πρέπει να είσαι άντρας νταβραντισμένος.
η μοναδική ανάπαυλα στη ζούγκλα είναι οι θέρμες. όταν φτάνουν, ο γαριμπέιρο ξαπλώνει στην αιώρα του για μια-δυο μέρες, δίχως να τρώει τίποτα γιατί ξερνάει ως και το νερό που πίνει. έπειτα αδυνατισμένος από τον πυρετό και τη νηστεία, κίτρινος, με τα μάτια κατακόκκινα από το αίμα, ο γαριμπέιρο φτύνει στις χούφτες του, δοξάζει το Θεό και πιάνει πάλι κασμά και φτυάρι.
το μοναδικό του ξεφάντωμα είναι τα βράδια του Σαββάτου. τότε, ο γαριμπέιρο πίνει, καυγαδίζει, σκοτώνει, πεθαίνει. και δεν είναι διόλου πρέπον να αποφεύγει τον οικισμό τα σαββατόβραδα. να μην πιει ή να μείνει στο γαρίμπο δεν είναι αντρίκεια πράγματα. κι αυτός που δε φέρεται αντρίκεια θα υποστεί εξευτελισμούς.
ναι. στα γαρίμπο πρέπει να είσαι άντρας με αρχίδια. κι ο πιλότος Μοασίρ δε Ολιβέιρα Νέτο διέθετε αυτό το προσόν.]...

[στη γλώσσω των γαριμπέιρο, "σφαλίζω" ένα καμπαρέ σημαίνει κλείνω τις πόρτες, ώστε κανείς να μην μπορεί να βγει. όποιος μπει μέσα ξέρει πως πρέπει να πιει μέχρι να καταρρεύσει στην υγειά του "σφαλιστή". στο αποκορύφωμα του γλεντιού, ο σφαλιστής αρχίζει τη σκοποβολή με τα χρωματιστά λαμπιόνια ή τα μπουκάλια στα ράφια, ενώ η ευνοούμενη της στιγμής πανηγυρίζει τις επιτυχίες του με ξεκαρδίσματα και με το χέρι της να ψαχουλεύει μέσα στο σώβρακο.
σ' ένα καλό σφάλισμα συνήθως υπάρχουν προκλήσεις, ξεκαθαρίσματα παλιών λογαριασμών μέχρι και ρώσικη ρουλέτα.
στα γαρίμπο, ο Ζε Μπονιτίνιο γνώρισε τους κανόντες της ζούγκλας και τους έκανε δικούς του. "ο χρυσός δεν αγαπά τον τσιγκούνη". όποιος δεν έχει αρχίδια να ξοδέψει σ' ένα και μόνο ξεφάντωμα το χρήμα που κέρδισε όλη την περίοδο, όποιος δεν έχει αρχίδια να κλείσει ένα καμπαρέ και δεν τολμάει να εξευτελίσει και να σπαταλήσει το χρυσάφι, ε, αυτός ποτέ δε θα έχει τυχη στα γαρίμπο. "O ouro nao quer homem tacanho", "ο χρυσός δε θέλει τον τσιγγούνη"
οι καλύτεροι χρυσοθήρες του Ταπαζός έμεναν στους πρόποδες στης Σέρα ντο Κατσίμπο, όπου ζούσαν οι πιο επιθετικοί ινδιάνοι. στα τριάντα του, ο Ζε, έπειτα από πέντε χρόνια στη φυτεία του καουτσούκ και εφτά στα γαρίμπο, αφού είχε σφαλίσει οικισμούς ολάκερους και είχε ανταλλάξει πιστολιές με τους σκληρότερους τύπους του Ουρουρού, αφού είχε παίξει δύο ρώσικες ρουλέτες (οι νεκροί στην μπάντα, να συνεχιστεί η σάμπα και ο χορός), έπειτα απ' όσα είχε περάσει σε τούτη τη ζωή, δε φοβόταν πια ούτε θεούς ούτε δαίμονες, δε φοβόταν κανέναν ινδιάνο ΄σο άγριος κι αν ήταν. συνάμα, γνώριζε κάμποσα ξόρκια για να αντιμετωπίζει τις αναποδιές...]

Daniel Chavarria- χαιρετισματα στο θείο

τα ποτήρια

2010-02-09T03:48:00.000-08:00

λιακαδα. που σημαίνει πολλά πράγματα. θα μείνω στο πρώτο πράγμα που σημαίνει η λιακάδα, μόλις ξυπνάς. όχι θα πάμε βόλτα, αυτό είναι το δεύτερο. το πρώτο είναι , θα πιω φραπε. θα μείνω σε αυτό με χαρακτηριστική ποιότητα εμμονής. θα πιω φραπε στη λιακάδα σημαίνει ότι όταν πιω τον πρώτο για να ξυπνήσω θα πιω τον δεύτερο για να τον απολαύσω. ετσι λοιπόν ο πρώτος αδειάζει με το πρώτο τηλεφώνημα και σιγά σιγά μαζεύω το κουράγιο που απαιτείται για τέτοιου είδους αγγαρείες, να φτιάξω τον δεύτερο. προς μεγάλη μου έκπληξη όμως τα δαχτυλά μου σαν καινούριοι νεύτωνες ανακαλύπτουν πως το ποτήρι είναι πολύ βαρύτερο από ότι θα περίμεναν, και δη το άδειο ποτήρι! αργά βήματα για κουζίνα, πατ, πατ ή μάλλον πλαφ πλάφ, γιατί παρά τη λιακάδα, ακόμη φοράμε βαριες παντόφλες το κερατό μου. πλαφ και συνειδητοποίηση. γιατί είναι βαρύ το ποτήρι?
γιατί είναι γυάλινο, πλαφ πλάφ
μα πάντα γυάλινα δεν ήταν τα ποτήρια του καφέ? πλαφ
γυάλινα τα ξεκίνησες μαράκι αλλά λίγο λίγο και στην πορεία, πλαφ, έγιναν πλαστικά και μετά φελιζολένια. πλαφ ποτήρια πολυτεχνείου, του κηλικείου, πλαφ, των αναρχικών, 50 λεπτά ο καφές, με καλαμάκι και σκεπασμένος με πλαστικό προφυλακτικό για να μην λούζεσαι, και καλαμάκι που πάντα κάνει τον ανατριχιαστικό θόρυβο όταν στρίβει και μπαινοβγαίνει στην άτσαλη και σφιχτή του πλαστική καπότα με τα τέσσερα αυτά γνώριμα δόντια, με τη ζάχαρη στον πάτω χριτσι χρίτσι, με το χρυσο κανόνα του καφέ, ρουφάς πάντα δύο εκατοστά πάνω από τον πάτο.πλαφ πλαφ
γεμίζω με καφέ ξανά
και να αδερφε μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα ήσυχα ήσυχα κι απλά
και να αδερφε μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα ήσυχα ήσυχα κι απλά
καταλαβαινομαστε τώρα, δε χρειάζονται περσοτερα.
συμπληρώνω με ζάχαρη

και τι καταλαβαίνουμε από ολα αυτά? ότι οι καφέδες είναι για το χέρι, μόνο για το χέρι. για το δρόμο, για το διάβασμα, για την παρέα. βγάζω το καλαμάκι με τους κόκκους του καινούριου καφέ πάνω του.
και ο φραπές μόνος του στο σπίτι μόνο με λιακάδα, είναι κάτι ξένο για τα δαχτυλά μου.
και πες μου εσύ. τι σου λεει αυτή η διαφορά ανάμεσα στα ποτήρια τα γυάλινα και τα πλαστικά?τζτζτχρτσφλλλρρρρτ λυσσαει το χτυπητήρι, πόσο διαφορετικό ήχο κάνει στο γυάλινο από τον ήχο που κάνει στο πλαστικό!! γιατί το πλαστικό ποτήρι με το φραπέ μέσα, κυρίως δηλαδή η έλλειψή του αυτό το ηλιόλουστο μεσημέρι που θα μου φέρει τις αλκυονίδες λίγο λίγο, μου μύρισε καλοκαίρι, θάλασσα, πλαφ πίσω για γραφείο, τη μυρωδιά του ξεραμένου φραπέ στα δάχτυλα, στα πηγούνια, την καρπουζοχαρά, το περπάτημα στην παραλία, το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, τα κοντομάνικα, τα καλσόν που παναγία μου να εξαφανίζονταν, τη μυρωδιά της σκηνής που έχει ένα χρόνο να ανοίξει, τα απόνερα του πλοίου, την αναγούλα της θάλασσας πάνω κάτω, τα σπλεντιντ στα τρένα, πλαφ, το βάρος του σάκου στον ώμο, τις ηλίθιες σακούλες του άγγελου!, την απαίσια μυρωδιά ακατέργαστου πετρελαίου του καινούριου φουσκωτού στρώματος, η αίσθηση των πελμάτων που καίνε και πέφτουν σε κρύο νερό, το ξεφλούδισμα. πραφ βαριά στην καρέκλα.
φλσσστ, πρώτη ρουφηξιά από τον καινούριο καφέ.
όχι όχι όχι,ΟΧΙ!. σηκώνομαι παίρνω και τον καινούριο καφέ μαζί. πάω κουζίνα, ψάχνω ντουλάπια συρτάρια. να το! ήμουν σίγουρη πως θα υπήρχε έστω και ένα, είναι τοσο πολύτιμα, και έχουν μείνει εδω, από πότε? από το πάρτυ του γιώργου? όχι όχι, από τον πάγκο με τους καφέδες στη βλάστη. ναι, έχουν ακόμα χώματα πάνω, ναι. ώ ωραία χώματα μες στο συρτάρι μου!, βγάζω ένα. γκλουγκλουφτ! αναδιάταξη.

εγώ θα πιω τον καφέ μου σε πλαστικό σήμερα και μόνο και μόνο για αυτό, αγαπάω τη σημερινή λιακάδα.

ακόμη μετράει αντίστροφα

2010-02-06T16:24:00.000-08:00

απο το πρωί έβρεχε και αυτό δεν ήταν καθόλου καλός οιωνός. μα φυσικά και θα βρεχε! τι θα κανε? όταν οι μέρες βγαίνουν τόσο άδοξα το ξέρεις ότι το πρωί θα βρέχει. και χωρίς αέρα. στατικά. επίσης το τηλέφωνο δε χτύπησε καθόλου, ησυχία, καιρό είχαμε να δούμε αλλά αυτή η σιγή τηλεφώνου επίσης δεν ήταν καλός οιωνός. το πάπλωμα έπεσε βαρύ για σήμερα και μας πήρε το μεσημέρι. τα νεύρα βγήκαν στο νεροχύτη, έλαμψε ο πούστης, σε τέσσερα πλυντήρια, στο γρήγορο πρόγραμμα, σε καθάρισμα και σε φαγάκι μπόλικο. από αυτό που όταν τρώω δεν είναι να με βλέπει άνθρωπος. γύρος με σαλάτα μαρούλι, όλα μαζί αχταρμά?! ε ναι!
κατάφερα είδα δύο επεισοδιάκια που χρωστούσα από το δεκέμβρη. το τηλέφωνο δεν το πιασα στα χέρια μου, μια υποβόσκουσα αγωνία όλη μέρα, που ευτυχώς ξέσπασε σε νεύρα και ψιλοεκτονώθηκε.
μα ότι και να γίνει όλη μέρα γύρναγε στο κεφάλι μου ένα τραγούδι. εντελώς μηχανικά το ποντίκι μπήκε στο αυτόματο και άκουσα την εισαγωγή που ήθελα. ο τρελός τσιγγάνος όλη μέρα στοίχειωνε το σπίτι. άστον να παίζει τώρα, μπας και θα μου λύσει αυτός το κουβάρι.
οι μέρες οι αντίστροφες μετράν ακόμα. τελειώνουν τα χρονικά περιθώρια λίγο λίγο
μυαλό ακόμη δεν έβαλα, απόφαση ακόμη δεν πήρα, κι οταν δεν μπορώ εγώ να αποφασίσω, περιμένω να αποφασίσει η ζωή για μένα, κι αυτή η σκρόφα είπε να κάνει διάλειμα τώρα. ότι θέλει ας κάνει. δεν πάει και τίποτα χαμένο... όλα κάτω από το μαξιλάρι καταλήγουν και άμα πάω να ξαπλώσω αντηχούν και μου σπαν τα νεύρα. όχι όχι. δεν είναι μαξιλάρι αυτό. πηγάδι με τρελή ηχώ είναι που άλλα της λες και άλλα αντιλέει. τρελή ηχώ!
της ηχούς τα καμώματα λοιπον με φέραν εδώ, άλλο μπαλάκι να πετάς στον τοίχο και άλλο να σου ρχεται πίσω. κάθε άνθρωπος έχει πάνω από τρεις διαστάσεις και το μαξιλάρι μου χωράει τα πάντα. κι οι μέρες ας μετράν όσο θέλουν.

freedom writers diaries

2010-02-05T19:16:00.000-08:00

πάντα οι αληθινές ιστορίες μου φαίνονταν μισές. συνήθως στερούνταν φαντασίας και έμπνευσης. και μία αληθινή ιστορία ποτέ δε με συντάραξε μόνο με το προσόν του να είναι αληθινή. αληθινή ή ψεύτικη για μένα είναι το ίδιο και χτυπάει ακριβώς στα ίδια νεύρα. ταινίες, βιβλία, παραμύθια, ιστορία, μυθολογία, περσινές φάσεις από το καλοκαίρι, ιστορίες φίλων, γονιών, από το στρατο, από τη χούντα. όλες επεξεργάζονται ακριβώς από το ίδιο μέρος εγκεφάλου. χωρίς διαφοροποίηση ή ιστορικό ρατσιμό. νέα έννοια

freedom writers λοιπόν. τόσο αληθινή που δε χρειάστηκε τίποτε περισσότερο για να τη γουστάρω. αφιερωμενη σε όσους δεν πίστεψαν στην ελπίδα, σε όσους δεν πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, αφιερωμένη σε όσους πιστεύουν ότι τα ταλέντα των ανθρώπων περιορίζονται στις δουλειές τους, αφιερωμένη σε όσους φοβήθηκαν τις ζωές τους και λάκισαν.
freedom writers. ποτέ ο κύκλος των χαμένων ποιητών δεν ήταν τόσο άμεσος. δεν ήταν τόσο πρακτικός. δε διαμορφωνε ζωές με τέτοιο τρόπο. μέτρησε. ακούμπησε. πλαστική παραμόρφωση. καθόλου άσχημα.
freedom writers. ο κόσμος είναι ένα τρομακτικό μέρος, αλλά σε έναν άνθρωπο που μπορεί και τον σέβεται, είναι απλώς ένα κουβάρι για ξετύλιγμα.

βαρύς χειμώνας τρύπιο πάπλωμα

2010-02-05T16:43:00.000-08:00

είναι απίστευτο πώς μέσα στο καταχείμωνο μπορώ κ κυκλοφορώ με ένα παλτουδάκι. και αλήθεια ρε φίλε! κρύο δεν ένιωσα! φυσούσε ο βρεγμένος ο βαρδάρης κόντρα και σήκωνα το κεφάλι μου για να πάρει αέρα! και γούσταρα. τα δάχτυλα μου μούδιαζαν και τα νεύρα τραβιόντουσαν. και γούσταρα. και ψυχικά και σωματικά μη σου πω. απόδειξη! τα χέρια μου δεν έσκασαν ουτε στιγμή και τα χείλια μου μπορεί να κάηκαν αλλά δεν άνοιξαν. γούσταραν όλα.
αλλά για να κοιμηθώ το βράδυ πρέπει να βάλω το πιστολακι κάτω από το πάπλωμα να κάψει τα σεντόνια μέχρι να κάνει τσαφ κ να σβήσει.
βαρύς χειμώνας. τρύπιο πάπλωμα.
με τους ώμους ακόμα ψηλά και καθαρά πια στην αντίστροφη μέτρηση.

ούτε αλεξικέραυνο!

2010-02-03T17:21:00.000-08:00

όχι όχι δε λέω! μπήκε ο μήνας κ μου κλεισε το μάτι! για τα καλα! μη ρωτάς ποτέ τι άλλο μπορεί να σου τύχει! γιατί θα σου τύχει! η παράνοια έχει κλείσει ένα ευτυχές τετράμηνο και δεν τη βλέπω να τελειώνει στα κοντά. μετράμε απώλειες λίγο λίγο βέβαια. τα λεφτά έχουν τελειώσει προ πολλού, τα συμπληρωματικά έχουν τελειώσει, τα δανεικά έχουν τελειώσει, τσιγάρα βρίσκουμε πάντως, καμιά μπυρίτσα κερασμένη, οι φύλακες που θα μπορούσαν να είναι ασφαλίτες, ένας μισοσπασμένος αντίχειρας, ένας μαλάκας μεθυσμένος στην εκκλησιά από κάτω που κλαίει τη μύτη του τώρα, ένα πόδι μισοστραμπουληγμένο(ούτε μια δουλειά να μην μπορείς να κάνεις σωστά ρε κορίτσι μου!?), μαθήματα περασμένα, απέραστα, απροσπέλαστα, μισοπερασμένα, μακέτες, χαρτόνια, κοπίδια στην τσάντα, λαπτοπ καμμένο, καφές τελειωμένος, ποτήρια για τασάκια, ρούχα άπλυτα, συννεφιές και λιακάδες, κρύο και παλτά, καλοκαίρι χειμώνα, μα να μην μπορώ να βρω ένα τραγούδι για σήμερα?, ένα να τα πει καλύτερα από μένα?, γιατί ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ, ούτε να το περιγράψω το σημερινό, ποτέ μην λες ποτέ, μάθε να παίζεις, μα πώς στο κέρατο παίζεται αυτό ρε παιδιά? έξυπνα μαρία έξυπνα!, ξύπνα ρε φίλε το πρωί, τρέχα προβατάκι να σωθείς, μα γιατί πίνετε από τις 4 το μεσημέρι τσίπουρα? για πόσους διαφορετικούς λόγους θα πιω σε μια μέρα? ξεχνα το το πάρτυ το πρωί δίνεις μάθημα fcd fck as και μαλακίες, παρατα το μπετό παρατα το το χάλι, θερμός με γαλλικό, φωνάζει η τέσσυ "πασχάληηηηη", αύριο θα φωνάζει πιο δυνατα, πασχάλη προετοιμάσου για το καλό σου το λέω!, 9 και σήμερα οι μέρες για τον άγγελο, 4 και σήμερα οι μέρες για την εξεταστική, χ μέρες μέχρι το τέλος του κόσμου, μετρήσεις αντίστροφες, γιατί όπως τα λένε όλοι αυτά τα κόλπα τα ζόρικα από τις ινδίες έχουν ημερομηνία λήξης, τι κάνει το βρακί έξω από την πόρτα?, γιατί με περιμένει να γυρίσω? ποιος μαλακας ανοίγει μαγαζί και το λέει "ελέφαντας" τι ευχαρίστηση βρίσκει η πάολα στην πορνεία? αυτές και άλλες ερωτήσεις δεν απαντώνται, διατυπώνονται όμως και αυτό είναι κάτι, δεν είναι?

α ρε μεγάλε χριστιδη, πού είσαι άμα σε χρειάζομαι!?! γιατί η μέρα είναι μεγάλη και οι μέρες όσο μεγαλώνουν και όσο μεγαλώνουν οι μέρες μεγαλώνουν και οι δικές μου μέρες, και μπορεί να τρέχω γρήγορα, μπορεί να ρίχνω ποτήρια, μπορεί να ξέρω τι μου γίνεται, αλλά αμα τα φέρει η ζωή και αυτά τα χάνω και όλα τα υπόλοιπα μαζί με το μπούσουλα! και τι κάνω τώρα ρε κουμπάρε? να πακτώσω κωλώνα στο σαλόνι και να αρχίσω το στριπτίζ? με δεκάπατο ή χωρίς δεκάπατο?!
έλα και τελείωνε μαράκι, άστο να πέσει λίγο, να κοιμηθεί και το πρωί άμα βγει ο ήλιος και σου κλείσει το μάτι θα τη βρεις την άκρη. πάγο για το χέρι, χαμομήλι για το καλό και άντε και νανακια. το χουμε πει! δεν το χουμε πει? η παράνοια ήρθε για να μείνει κι η πουτάνα επιδεινώνεται! και καλα μας κάνει! παιχνίδια ζόρικα για παίκτες καλούς ε? ε και μεις τι ειμαστε δηλαδης?!?!?! μα μου το είπε εμένα η καφετζού μου. έρχονται καταιγίδες. καλές δυνατές καλοκαιρινές. και τι μάθαμε? ένα πράγμα στη ζωή μας την ξεκούρδιστη. να μην κουβαλάμε ομπρέλα. με τις υγείες μας

μήνας- μήνας

2010-01-31T06:00:00.000-08:00

τελευταία μέρα αυτού του μήνα, που ήταν τόσο ευγενικός μαζί μου, ένας μήνας 10 στα 10, και τελευταία κυριακή που μου ξημέρωσε αυτό τον μήνα είχε μια συννεφιά απογοήτευση. αυτή η θεσσαλονίκη η γκρίζα, αν θέλει να γίνει απαίσια και ξεσηκώνει από μέσα της αυτή τη γκρίζοκίτρινη αιθαλομίχλη...
όλο το μήνα έβλεπα τα σύννεφα και μπορούσα να δω και πιο πάνω, ήμουν στη λιακάδα που έχουν τα σύννεφα στην πλάτη τους. και δε με πείραξε ουτε στιγμή.
αλλά και με την τελευταία συννεφιά του... πώς μπορώ να θυμώσω εγώ σε τέτοιο μήνα?
και δεν του θύμωσα
και τα σύννεφα ανοίξαν.
και η κιθάρα βγήκε από τη θήκη της
και οι πόρτες άνοιξαν να αεριστεί το σπίτι
και έβαλα μπλουζάκι αμάνικο
και χαμογέλασα στην καφετιέρα μου που γουργούριζε
και άδειασα και τα τασάκια
και έπαιξα πιάνο παρά το πρισμένο μου δάχτυλο
και η ατέχ που βγήκε από την τράπουλα μου έκλεισε το μάτι

πάμ' φλεβάρη? παμ΄φλεβάρη!(κατα το παμ' πλατεία)
vaya con dios! μπαίνουμε στον υδροχόο

και εγώ κάθε χρόνο έχω δύο παραδόσεις. κάθε δεκέμβρης είναι μαυρος, μες στην καταχνιά με κλειστά παντζούρια, με μπουκάλια άδεια, με κουτιά από πίτσα για τζένγκα, με τη διάθεση να σέρνεται χαμέ και με την 193498 επανάληψη charmed kαι alias στο pc.

και κάθε φλεβάρης είναι παρδαλός. με καβγάδες με μάχες, με παρεξηγήσεις, με ιστορίες, με τρεχάματα, με αίματα, με δάκρυα και άλλα πολλά μελοδραματικά πράγματα που μέχρι το μάρτη έχουν ξεχαστεί. πάλι είναι όμως και ο πιο τρελός των μηνών. φυσάει ξαφνικά εκείνος ο σορόκος, υγρός και ζεστός, τρελός άνεμος και το βλέπεις στον αέρα, πως οι άνθρωποι γύρω σου αρχίζουν να τρελαίνονται. επιστημονικό αυτό. κάνουν πράγματα εκτός χαρακτήρα. ιδέες πέφτουν βουνό πάνω στο τραπέζι και είναι δύο όλες και όλες οι φράσεις που μου φέρνουν κάθε φλεβάρη.
"it's the santa annas. when the wind is like that, the casino close and all bets are off. because anything can happen." - the holiday
"Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στον ουρανό και στη γη, Οράτιε, απ' όσα έχει ονειρευτεί η φιλοσοφία σου."- Άμλετ
αλλά η φετινή η χρονιά μπήκε με πανσέληνο και ότι χαρτί και να τραβήξω από την τράπουλα μου λέει ότι το μέλλον είναι αβέβαιο.
δύο πραγματα ειναι σιγουρα οι αναχωρησεις και οι αφιξεις! like death and taxes....

έτσι λοιπόν.
σε χαιρετώ ρε μεγάλη γεναρη, φίλε και δάσκαλε! για 31 μέρες ήσουν πραγματικά τεράστιος. υγεία!

ρε καριόλη φλεβαρη!! εδώ είμαστε κ περιμένουμε! κι αμα είναι να βγάλω τα γάντια του μποξ από την ντουλάπα, να μου κλείσεις το μάτι από πριν!. πάει.?

το κλείνω το μαγαζάκι

2010-01-27T14:38:00.000-08:00

ειπατε το βασιλει
χαμαί πέσαι Δαίδαλος αυλά
ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην
ουδέ μάντισσα δάφνην
ου παγάν λαλαίουσαν
απέσβετο και λάλον ύδωρ

διπολικές μαλακίες...

2010-01-27T09:29:00.000-08:00

Η πεποίθηση ότι η υπερβολή δεν είναι φυσιολογική για τον άνθρωπο μοιάζει με τον ισχυρισμό ότι η χαλκομανία είναι ψυχική πάθηση.

ευχαριστώ. έψαχνα μια τέτοια απάντηση, και ήρθε δια στόματος ou ming.

Ο Δολοφόνος μου pt2

2010-01-25T04:13:00.000-08:00

Στα αριστερά μου βρισκόταν ένα δωμάτιο με μια τζαμαρία, φτιαγμένο για να επιβλέπει κανείς το χώρο εργασίας, με τα γυμνά φώτα να γυαλίζουν πάνω στα τζάμια, άσπρα και κρύα. Από το διάδρομο δίπλα, ήρθαν τρεις άντρες με βήμα βαρύ που αντήχησε στην πέτρινη σήραγγα. Ο Δολοφόνος μου στεκόταν τώρα δίπλα μου και στο διάδρομο απέναντι βρίσκονταν τρεις άντρες με χακί ρούχα, κρατούσαν όπλα και μας σημάδευαν. Ο Δολοφόνος μου κρατούσε και αυτός ένα όπλο, αλλά δε σημάδευε κανέναν ούτε κοίταζε κανέναν.
Δε σκέφτηκα ούτε είχα σκοπώ να αντιδράσω αλλά το όπλο αυτό βρέθηκε στα δικά μου χέρια και χωρίς ούτε μια σταγόνα ιδρώτα, βρέθηκα να προστατεύω το Δολοφόνο μου με το ίδιο μου το σώμα και να ρίχνω όσες σφαίρες είχε το όπλο μου στους τρεις αυτούς άντρες μέχρι να πέσουν κάτω. Ο Δολοφόνος μου με κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα, της πραγματικής απορίας που ζωγραφίζονται στα πρόσωπα όταν ξαφνιάζονται από τις πράξεις των ανθρώπων.
Η Ιρίνα βρέθηκε πίσω από τους φρουρούς και με το δικό της όπλο σκότωσε όσους ζούσαν ακόμη. Ευγενική και χαμογελαστή αλλά κρύα όπως πάντα με ρώτησε αν με νοιάζει για το τούνελ αυτό, αν με ενδιαφέρει τόσο ώστε να μπλεχτώ στα πόδια της. Της απάντησα πως όχι, αλλά ήξερα και εγώ και αυτή πως έλεγα ψέματα. Ικανοποιήθηκε με την απάντηση και μου είπε πως τώρα με θεωρεί φίλη της και την ίδια στιγμή, έκανε νόημα στο Δολοφόνο μου, πως είχε έρθει η ώρα να με σκοτώσει. Έφυγε από την προβλήτα και με άφησε μόνη με το Δολοφόνο μου, που με κοιτούσε στα μάτια με το άδειο βλέμμα του. Περίμενα το θάνατό μου υπομονετικά αλλά ο Δολοφόνος μου ούτε κουνήθηκε ούτε μίλησε. Έμεινε ακίνητος για ένα λεπτό και στη δυναμικά ακίνητη αυτή θέση, αυτή φάνηκε όλη η αναποφασιστικότητα. Αλλά δεν έδειξε κανένα σημάδι αγωνίας και ο θάνατός μου τελικά δεν ήρθε εκείνη την ώρα.
Ο Δολοφόνος μου έφυγε άπραγος και έκλεισε την πόρτα πίσω του, αφήνοντάς με μόνη στην αποβάθρα. Έμεινα εκεί για ώρα, δεν άκουσα, ούτε είδα κανέναν. Πολύ αργότερα τα φώτα άναψαν στο άσπρο δωμάτιο και μπήκε μέσα η Ιρίνα με τη συνοδεία της και το Δολοφόνο μου. Η Ιρίνα μου χαμογελούσε και ο Δολοφόνος μου πάντα στη ίδια στάση, πάντα ανέκφραστος. Η μεγάλη πόρτα δίπλα στο δωμάτιο άνοιξε και όλοι οι εργάτες ήρθαν και στάθηκαν μαζί μου πάνω στην ξύλινη αποβάθρα. Δεν έμοιαζαν ανήσυχοι, ούτε χαρούμενοι, ούτε στενάχωροι, είχαν μία αφηρημάδα και μία χαλαρότητα που με ενοχλούσε αφόρητα.
Η αποβάθρα άρχισε να κινείται πλάγια, προς το πιο βαθύ και μαύρο σκοτάδι. Κοιτούσα με αγωνία να δω τι υπάρχει στο βάθος του αλλά δε φαινόταν τίποτε και η αποβάθρα πήγαινε προς τα κει με μια εφιαλτικά αργή ταχύτητα. Είδα το πρόσωπο του Δολοφόνου μου μέσα από το τζάμι να με κοιτάζει αλλά στα μάτια του αυτή τη φορά είδα πόνο και αυτοσυγκράτηση. Προσπάθησα αφελώς να κερδίσω χρόνο και προχωρούσα προς το τέλος της αποβάθρας κινούμενη αντίθετα με τη φορά της. Πήγαινε τόσο αργά, που μπορούσα εύκολα να μετακινηθώ πιο γρήγορα από αυτήν, αφήνοντας το φωτεινό δωμάτιο πίσω δεξιά μου.
Εργάτες δεν υπήρχαν σε αυτό το σημείο και είδα ότι τα σανίδια ήταν καλυμμένα με ένα πορτοκαλί σεντόνι, κεντημένο με αστερισμούς. Αλλά δεν αναγνώρισα κανένα αστερισμό και ήξερα, πως αυτός ο ουρανός δεν είναι ο δικός μας, είναι κάποιος άλλος ουρανός που φαίνεται από άλλους κόσμους. Στο τέλος της ξύλινης αποβάθρας υπήρχε μία γυναίκα που καθόταν οκλαδόν πάνω στο σεντόνι. Ήταν γύρω στα εξήντα αλλά η ομορφιά της ξεχώριζε και τα φουντωτά κόκκινα πορτοκαλί μαλλιά της έπεφταν αχτένιστα στην πλάτη της και μου φάνηκε σαν το μόνο χρώμα που είχα δει ποτέ. Μου χαμογελούσε και το χαμόγελό της μου άρεσε. Πλησίασα προς το μέρος της.
«δε θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ» μου είπε με τη βαθιά υδάτινη φωνή της. Μου έδωσε ένα καφέ χάπι και μου είπε, πως πριν το τέλος του τούνελ θα βρω ένα ασανσέρ, πως πρέπει να μπω μέσα και να ανέβω στον έβδομο όροφο. Αν πάρω το χάπι και καταφέρω να βρεθώ στον έβδομο δε θα θυμόμουν τίποτε από όλα αυτά και θα ήμουν ασφαλής. Περνώντας για άλλη μια φορά από το τζάμι κοίταξα το Δολοφόνο μου που με μεγάλη απορία με κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα, την ώρα που κατάπινα το καφετί χάπι. Αλλά παρέμενε ακίνητος, όσο η αποβάθρα περνούσε από μπροστά του.

Πριν το τέλος του τούνελ βρήκα το ασανσέρ και με ευκολία μπήκα μέσα. Πάτησα το κουμπί επτά και ο θάλαμος άρχισε να ανεβαίνει. Κι όμως σταμάτησε ανάμεσα στους ορόφους δύο και τρία. Όσο κι αν πατούσα το κουμπί 7 ο θάλαμος δεν ανέβαινε. Κατέβηκα στο δεύτερο όροφο.
Η πόρτα άνοιξε και βρέθηκα στο λόμπυ του ξενοδοχείου. Οι άντρες που δούλευαν για τον άντρα μου ήταν εκεί και τότε κατάλαβα πως θυμόμουν τα πάντα, πως δεν είχα ξεχάσει τίποτε. και ήμουν η μόνη. Ανάμεσα στους άντρες που δεν έδειχναν καμία απειλητική στάση προς τα μένα, βρισκόταν και ο Δολοφόνος μου που με κοιτούσε με περιέργεια. Αυτός ήξερε. Προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς θυμάμαι από όσα είδα. Κι εγώ αποφάσισα να προσποιηθώ πως δε θυμάμαι απολύτως τίποτα. Γυρνούσα ανάμεσα στους άντρες που κάθονταν χαλαροί στους καναπέδες και ζητούσα τον άντρα μου. Κανείς δεν ήξερε πού είναι. Ήθελα να μάθω για το χάρτη να βεβαιωθώ, πως δεν ήταν εκεί και όταν τους ρώτησα, κανείς δε γνώριζε για την ύπαρξη του χάρτη. Ο Δολοφόνος μου όμως κατάλαβε αμέσως πως θυμόμουν τα πάντα και κατευθύνθηκε προς το μέρος μου. Προσπάθησα να τρέξω για να του ξεφύγω και γύρισα ξανά μέσα στο ασανσέρ. Όμως αυτός πρόλαβε και μπήκε μέσα μαζί μου.
Έμεινε ακίνητος και με κοίταζε και αναγνώρισα την ίδια δυναμική ακινησία της αναποφασιστικότητας. Έμεινα για άλλη μία φορά εκεί περιμένοντας υπομονετικά το θάνατό μου, αλλά η στάση του χαλάρωσε και οι ώμοι του έπεσαν. Προς μεγάλη μου έκπληξη πάτησε το κουμπί επτά και το ασανσέρ κινήθηκε προς τα πάνω. Αν κατάφερνα να βρεθώ σε εκείνο τον όροφο δε θα θυμόμουν τίποτε και δε θα χρειαζόταν να με σκοτώσει. Και η επιλογή αυτή ήταν δική του. Κι όμως το ασανσέρ σταμάτησε στη μέση και άρχισε να κατεβαίνει. Βρεθήκαμε στο υπόγειο και όταν η πόρτα άνοιξε, η Ιρίνα στεκόταν μπροστά μας.
Με καλωσόρισε και μου συστήθηκε. Με ξενάγησε στους κοιτώνες και μου είπε τι δουλειά θα πρέπει να κάνω. Δε με θυμόταν. Κάθε μέρα έπρεπε να πηγαίνω στην Ασιάτισσα και φέρνω φαί για τους εργάτες στους κοιτώνες. Έβλεπα τους εργάτες γύρω μου και αμέσως κατάλαβα πως ήταν τα ίδια πρόσωπα τα οποία ήταν εκεί και την προηγούμενη φορά, αλλά όπως και η Ιρίνα κανείς δεν έδειχνε να με θυμάται. Ένα πρωινό η Ασιάτισσα έλειπε και όταν ρώτησα την Ιρίνα τι ακριβώς της είχε συμβεί και πού βρίσκεται, δεν ήξερε να μου απαντήσει διότι δεν ήξερε ποια είναι η Ασιάτισσα. Οι εξαφανίσεις των προσώπων ήταν κι αυτές εκεί.
Απεγνωσμένη κατέφυγα ξανά στην αποβάθρα, αποφασισμένη αυτή τη φορά, να μάθω τα πάντα για το τούνελ, πού οδηγεί και τι ακριβώς κάνει σε αυτούς τους ανθρώπους. Ο Δολοφόνος μου ήρθε μαζί μου και στεκόταν στο πλάι μου όταν ήρθαν από το διάδρομο τέσσερις άντρες με όπλα ντυμένοι στα χακί. Για μία ακόμη φορά πήρα το όπλο του Δολοφόνου μου και προστατεύοντας τον με το σώμα μου έριξα κάτω τους φρουρούς. Ο Δολοφόνος μου με κοίταξε με την ίδια απορία. Η Ιρίνα φάνηκε στο διάδρομο μαζί με τη συνοδεία της αλλά πρόσεξα και άλλη μία γυναίκα μαζί της. Ήταν ψηλή και είχε μαύρα κοντά μαλλιά. Δε χαμογελούσε και δε μου άρεσε καθόλου. Αυτή σκότωσε όσους φρουρούς ήταν ακόμη ζωντανοί και η Ιρίνα στράφηκε προς το μέρος μου. Με ρώτησε αν με ενδιαφέρει αυτό το τρένο τόσο ώστε να της σταθώ εμπόδιο και της απάντησα όχι. Μου χαμογέλασε και έκανε νόημα στο Δολοφόνο μου πως είχε έρθει η ώρα να με σκοτώσει. Έφυγε και με άφησε μόνη με το Δολοφόνο μου.
Αυτός με κοιτούσε και πάλι είδα μέσα του την ίδια πάλη. Οι ώμοι του χαλάρωσαν και το κεφάλι του έπεσε μπροστά, ξεθυμασμένα και παραιτημένα πια.

«τρεις φορές προσπάθησα να σε σκοτώσω και τρεις φορές απέτυχα, δε θα προσπαθήσω ξανά. 147 φορές έχω δει αυτό το τρένο να φεύγει στο τούνελ και την επόμενη μέρα οι εργάτες ξυπνάν ξανά στα κρεβάτια τους μέσα στους κοιτώνες. Δε θυμούνται τίποτε από αυτά που έζησαν. Όλοι έχουν χάσει τις ψυχές τους. Κι εσύ κι εγώ. Αυτός ήταν ο πόνος που νιώσαμε όλοι, λίγο πριν έρθουμε εδώ. Αλλά η δική σου είναι ακόμη έξω από εδώ και σε περιμένει. Και η δική μου είναι. Ίσως είναι και των άλλων αλλά αυτό δεν το ξέρω. Το μέρος αυτό είναι λάθος πια και έχει χάσει το σκοπό του. Ο Άντρας σου ήταν αυτός που το ελέγχει και όσοι προσπάθησαν να ελέγξει το μέρος αυτό, πιάστηκαν στο ατέρμονο αυτό τούνελ. Η Ιρίνα κάποτε θυμόταν αλλά έχει περάσει καιρός από τότε που σταμάτησε και αυτή. Θα έπρεπε να θυμάται, γιατί αυτή αποφασίζει ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει από το σταθμό. Υπάρχουν πολλοί που είναι εδώ τόσο καιρό όσο κι εγώ. Αλλά αυτοί δε θυμούνται, κανείς τους εκτός από μένα. Κανείς δεν ανήκει εδώ και η σήραγγα πάει καιρός που έχει αλλάξει πορεία. Και μετά ήρθες εσύ και τα πράγματα άλλαξαν, και όταν ξαναήρθες τα πράγματα άλλαξαν και πάλι. Και υπήρξαν πολλοί που πολέμησαν για να ελευθερωθεί αυτό το μέρος, να ανέβει ξανά πάνω από τη γη, να λειτουργεί σωστά αλλά όλοι έχασαν τις ελπίδες τους, ή χειρότερα, τις ξέχασαν. Εγώ παίζω το ρόλο μου χωρίς να το κάνω κι αυτό σωστά. Δεν ξέρω αν αποφάσισα σωστά, θα μπορούσες να μείνεις εδώ για πάντα, νεκρή εδώ, αλλά οι κύκλοι που υπάρχουν είναι μεγαλύτεροι από αυτή τη σήραγγα. Κι αν είναι να είσαι εσύ, αυτή που θα σπάσει τη σήραγγα για να γίνει όπως έπρεπε να ναι, τότε ας έχει, κι εγώ θα σ’ έχω βοηθήσει.» με αυτά τα λόγια μου γύρισε την πλάτη και έφυγε αφήνοντάς με μόνη πάνω στην προβλήτα.
Πέρασε ώρα και η Ιρίνα μπήκε με τη συνοδεία της στο φωτεινό δωμάτιο, η γυναίκα με τα μαύρα μαλλιά δίπλα της και ο Δολοφόνος μου να στέκεται στην άκρη και να με κοιτάζει με πόνο. Η πόρτα άνοιξε και οι εργάτες στάθηκαν μαζί μου στην πλατφόρμα. Μέσα στις γκρι στολές τους, κουβέντιαζαν αμέριμνα και αδιάφοροι και την τύχη τους περίμεναν όσο η προβλήτα προχωρούσε αργά προς το τέλος του τούνελ. Ο Δολοφόνος μου μέσα από το τζάμι με κοιτούσε και έβλεπα το σώμα του να σφίγγεται και τα χέρια του στο στήθος με τις γροθιές τους σφιγμένες.
Κατευθύνθηκα στο πίσω μέρος της πλατφόρμας, όπου ξεκινούσε το πορτοκαλί σεντόνι. Είδα τους κεντημένους αστερισμούς, αλλά αυτή τη φορά τους αναγνώρισα και ήξερα πως αυτός ήταν ο δικός μας ουρανός. Η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά όμως δε βρισκόταν εκεί. τότε ένιωσε μέσα στη χούφτα μου να υπάρχουν δύο καφετιά χάπια και κατάπια το ένα. Περνώντας μπροστά από το γυάλινο δωμάτιο είδα το Δολοφόνο μου με μάτια κόκκινα να με κοιτάζει. Φαινόταν τόσο λυπημένος που η καρδιά μου άρχισε να λιώνει. Ο ήχος της αντήχησε στα τοιχώματα του τούνελ και για πρώτη φορά άκουσα κι εγώ το δικό της ήχο. Ίσως ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε καρδιά να χτυπάει σε αυτό το μέρος και οι εργάτες με κοίταξαν με απορία και καχυποψία. Αλλά εγώ κοιτούσα μόνο το Δολοφόνο μου.
Τότε τον είδα να κινείται αργά ανάμεσα στους ανθρώπους στο δωμάτιο και ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκε μαζί μου στην προβλήτα. Πήγα προς το μέρος του και τον αγκάλιασα σφιχτά. Με φίλησε με πάθος και η δική του καρδιά άρχισε να χτυπάει. Ταράχτηκε με τον ήχο και έπιασε το στήθος του.
«πάει πολύς καιρός από τότε που άκουσα αυτή τη φωνή» μου είπε. Του έδωσα στο στόμα το δεύτερο χάπι που βρισκόταν στο χέρι μου και με κράτησε σφιχτά όσο η αποβάθρα πλησίαζε προς το τέλος του τούνελ. Είχα γαντζωθεί πάνω του και αυτός με κρατούσε όσο πιο σφιχτά μπορούσε. Το φως γύρω μας μεγάλωνε και ένιωθα τον αέρα να ζεσταίνεται και να μας πιέζει. Το φως φαινόταν να είναι φτιαγμένο από μια ύλη πυκνή που μας περικύκλωνε και προσπαθούσε να μπει ανάμεσα στη σφιχτή αγκαλιά μας. Αλλά ο Δολοφόνος μου κι εγώ το πολεμήσαμε για όση ώρα μπορούσαμε. Ήταν μάταιο. Το φως ήταν πολύ δυνατό. Κοίταξα για μια τελευταία φορά τα μάτια του Δολοφόνου μου και άφησα το σώμα μου στο έλεος αυτού του φωτός.

******

Δε θυμάμαι ακριβώς τη συνέχεια, θυμάμαι να προσπαθώ να κρατήσω το πρόσωπο του Δολοφόνου μου στο μυαλό μου και να πασχίζω με δύναμη να κρατήσω στη μνήμη μου όλα όσα έχουν συμβεί. Κι όμως για ένα μόνο είμαι σίγουρη.
Όταν ξύπνησα βρισκόμουν μέσα στην κοιλιά της μάνα μου και ένιωθα την ανάγκη να βγω από κει για να βρω το Δολοφόνο μου. Και από την ώρα που γεννήθηκα είχα μέσα μου τον ίδιο φόβο, πως θα τον ξεχάσω και δε θα τον βρω ποτέ.

Ο Δολοφόνος μου pt1

2010-01-24T16:04:00.000-08:00

Βρισκόμουν στο ξενοδοχείο του άντρα μου. Ευχόμουν να μην επιστρέψει. Δε μου ήταν καθόλου ευχάριστη η συντροφιά του και πάντα μου προξενούσε ένα αίσθημα φόβου. Οι άνθρωποι που δούλευαν για αυτόν δε μου μιλούσαν ποτέ. Αδιαφορούσαν παντελώς για μένα και η ίδια η ύπαρξή μου δεν τους αφορούσε καθόλου. Αλλά δε με ενοχλούσαν. Γυρνούσαν με τα γκρίζα ρούχα τους μέσα στον όροφο, προσπερνώντας με και ποτέ δε μου έριχναν ούτε μία ματιά. Μόνο ένας άντρας με τον οποίο δεν είχα ανταλλάξει ποτέ κουβέντα με κοίταζε συνέχεια αλλά η ματιά του δε με ενόχλησε ποτέ ούτε με έκανε να νιώσω άβολα. Αυτός ήταν ο Δολοφόνος μου και τα ρούχα του ήταν μαύρα.
Ο μόνος που με ενοχλούσε ήταν ο άντρας μου. Ο ίδιος τρόμος με έπιανε κάθε όταν έβλεπα αυτές τις τεράστιες πλάτες να πλησιάζουν. Αλλά εκείνη τη μέρα δεν ερχόταν κι εγώ περιφερόμουν άσκοπα στον όροφο του ξενοδοχείου. Στο μόνο όροφο που μου επιτρεπόταν να πάω, όταν αυτός έλειπε. Εκεί που οι άντρες του γυρνούσαν τεμπέλικα μιλώντας και βρίζοντας με μία χαλαρότητα που δεν ταίριαζε στη δουλειά τους. Αναζητώντας μοναξιά βρέθηκα μέσα σε ένα φωτεινό δωμάτιο δίχως έπιπλα με άσπρους τοίχους, όπου το μόνο που υπήρχε ήταν ένα μεγάλο τραπέζι.
Τότε ο Φίλος μου μπήκε μέσα στο δωμάτιο λαχανιασμένος. Είχα να τον δω καιρό, όπως και όλους τους άλλους γνωστούς μου στη μακροχρόνια κράτησή μου. Η αγωνία μου κορυφώθηκε, όταν τον είδα γιατί ήξερα, πως δε θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί, κανείς δεν μπορούσε να επισκεφθεί εμένα, πόσο μάλλον σε αυτόν τον όροφο, τον τόσο καλά φυλαγμένο. έκλεισε την πόρτα πίσω του και επειδή είχε λίγο χρόνο μόνο στη διάθεσή του, μου μίλησε γρήγορα. Μου είπε πως ο άντρας μου έχει στην κατοχή του ένα χάρτη, μιας περιοχής κάτω από το έδαφος. Δεν ήξερε τι ακριβώς σκόπευε να κάνει με το χάρτη αυτό και τι σκοπούς είχε για τη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά ήταν σίγουρος ότι αν πείραζε οτιδήποτε στο υπόγειο αυτό μέρος, θα σήμαινε το τέλος. Τα λόγια του μέσα μου αντήχησαν και κατάλαβα περισσότερα από όσα μου είπε. Χωρίς να σκεφτώ ξεκόλλησα το χάρτη από το τραπέζι και του τον έδωσα. Του είπα να φύγει γρήγορα. Αυτός έμεινε για ένα λεπτό ελπίζοντας πως θα πάω μαζί του κι όμως και οι δύο ξέραμε πως δε θα μπορούσα να φύγω. Ο Φίλος μου έφυγε γρήγορα και πολλοί άντρες τον κυνήγησαν αλλά ήμουν σίγουρη πως κατάφερε και ξέφυγε μακριά τους.
Ο Δολοφόνος μου ανέκφραστος είχε παρακολουθήσει όλη τη σκηνή και δε μίλησε ούτε λίγο. Τα μάτια του ήταν και πάλι καρφωμένα πάνω μου και στεκόταν στην ίδια στάση όπως πάντα. Πιάνοντας τον ένα του καρπό με το άλλο του χέρι, όρθιος ευθεία μπροστά μου. Κούνησε το κεφάλι το ύφος της απογοήτευσης, που δείχνει κάποιος όταν νοιάζεται και αυτό με έκανε να απορήσω.
Ο άντρας μου γύρισε γρήγορα και είχε ήδη γνώση της ευθύνης που κατείχα για τον εκλιπόντα χάρτη. Ο ξυλοδαρμός μου ήταν χειρότερος από ποτέ, αλλά αυτή τη φορά ο Δολοφόνος μου με κοιτούσε και έψαχνα να βρω στα μάτια του ένα αίσθημα συμπόνιας. Τίποτε δε βρήκα εκεί μέσα, μόνο το άδειο βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου, και επιδεικτική έλλειψη στοργής με πόνεσε περισσότερο από τον ζωώδη θυμό του άντρα μου. Αυτός διέταξε τους άντρες του να με συνοδέψουν μακριά. Πρώτος ο Δολοφόνος μου άνοιγε το δρόμο και ακολουθούσα εγώ με τους δύο φρουρούς στο πλάι μου.
Το ασανσέρ μας μετέφερε στο υπόγειο. Μπροστά μου στεκόταν μία γυναίκα, γύρω στα πενήντα, αλλά πολύ αθλητική με μακριά ξανθά μαλλιά. Ήταν όμορφη αλλά με τη σκληρή ομορφιά του ανθρώπου που έχει αλείψει τα χέρια του με αίμα. Μου χαμογελούσε ευγενικά. Ο Δολοφόνος βγήκε μαζί μου, σκιά πιστή και οι δύο φρουροί επέστρεψαν στο αφεντικό τους.
Η γυναίκα, η Ιρίνα ήταν διευθύντρια αυτού του υπόγειου σταθμού. Στους κοιτώνες έμεναν άνθρωποι ντυμένοι στις γκρίζες στολές τους από κακοφτιαγμένη τσόχα, κουμπωμένες σφιχτά στο λαιμό, με το βλέμμα τους άδειο, το βλέμμα του ανθρώπου που δεν περιμένει τίποτα, του ανθρώπου που έχει χωριστεί βάρβαρα από την ψυχή του. Τα κεφάλια όλων ήταν σκυμμένα και δε διέκρινα καμιά ανησυχία στα πρόσωπά τους. Η Ιρίνα με ξενάγησε, ευγενική και χαμογελαστή, αλλά δε μου άρεσε ούτε αυτή ούτε και το χαμόγελό της. Όλοι δούλευαν γύρω μας. Η δική μου δουλειά θα ήταν πολύ εύκολη. Κάθε μέρα έπαιρνα φαγητό από την Ασιάτισσα, θα το μοίραζα στους κοιτώνες και θα τελείωνα. Ο Δολοφόνος μου περπατούσε από πίσω μου με αθόρυβα βήματα χωρίς να μιλάει.
Από τότε και κάθε μέρα πήγαινα στην Ασιάτισσα και έπαιρνα φαγητό ενώ σε όλη τη διαδρομή, ο Δολοφόνος μου με ακολουθούσε, αρκετά μέτρα μακριά, όχι σαν παρέα, αλλά ούτε και σαν ξένος που σε παρακολουθεί κρυφά, στην ακριβή απόσταση που ορίζει έναν απλό άνθρωπο από το Δολοφόνο του. Η παρουσία του δε με ενοχλούσε. Με ενοχλούσε το ανέκφραστο ύφος του και η αδυναμία του να μου μιλήσει- η μοναξιά μου ήταν βάρος που έσερνα για καιρό. Τα πρόσωπα στους κοιτώνες είχαν αρχίσει να μου γίνονται οικεία και με τον καιρό άρχισα να προσέχω πως μερικά πρόσωπα εξαφανίζονταν, σιωπηλά και χωρίς απορίες. Ήταν φανερό πως μόνο σε μένα φαινόταν μυστηριώδεις αυτές οι εξαφανίσεις και με λίγες ντροπαλές ερωτήσεις δεν έμαθα απολύτως τίποτα. Όχι, το τίποτα δεν είναι σωστό. Έμαθα πως οι άνθρωποι που εξαφανίζονταν έμοιαζαν να μην είχαν περάσει ποτέ από κείνο το μέρος, γιατί κανείς δεν καταλάβαινε για ποιους μιλούσα.
Μια μέρα δεν πήγα στην Ασιάτισσα για φαγητό. Ήθελα να μάθω πού ακριβώς δουλεύουν οι εργάτες. Ακολούθησα κάποιον τυχαίο και βρέθηκα στο πιο σκοτεινό μέρος εκείνου του υπογείου, έχοντας μονίμως την αδρεναλίνη μου ανεβασμένη γνωρίζοντας πως δεν έπρεπε να βρίσκομαι εκεί. πολλές γκρίζες στολές έσκαβαν σιωπηλά και ανέκφραστα, φτιάχνοντας μια τεράστια υπόγεια σήραγγα με ράγες στο έδαφος. Μια μεγάλη πλατφόρμα, πλατιά και μακριά φτιαχνόταν ακόμη, έτοιμη να τσουλήσει αργά προς το τέλος της σήραγγας που χανόταν στο σκοτάδι. Ο Δολοφόνος μου είχε έρθει μαζί μου, ακολουθώντας με πάντα στην ίδια στάση. Οι εργάτες σχόλασαν και το μέρος άδειασε. Έμεινε μόνο η επίμονη μυρωδιά που βγάζει το υπό κατεργασία σίδερο.

καλύτερα ξεκούρδιστοι pt2

2010-01-24T13:05:00.000-08:00

για αυτούς που ακόμα αγκαλιάζονται στο χώμα, για αυτούς που δεν ακούν ραδιόφωνο μέσω ίντερνετ, για αυτούς που στα αμάξια τους υπάρχουν κασσέτες και όχι cd, για αυτούς που τραγουδάνε όταν περπατάνε στο δρόμο, για αυτούς που δεν τους νοιάζει να κοιμηθούν σε κρεβάτι, για αυτούς που δίνουν κερασμένο το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο τους, για αυτούς που γελάν ακόμα με τα ανέκδοτα για τη μικρή Αννούλα,
για αυτούς που σκοντάφτουν στο δρόμο επειδή κοιτάνε τα σύννεφα, για αυτούς που όσα λεφτά και να βγάλουν πάλι ξέφραγκοι θα ναι, για αυτούς που αφήνουν τις δουλειές τους στη μέση, για αυτούς ακόμη πορώνονται όταν ακούν το other side κι ας μην το λένε, για αυτούς που στα δύσκολα θα βρεθεί ένα σκονισμένο cd της χαρούλας χωμένο σε κάποιο γραφείο,
για αυτούς που ποτέ μα ποτέ δεν πετάνε τα παλιά πράγματα και γουστάρουν να τα κοιτάνε μια φορά το χρόνο, για αυτούς που δεν σκαλίζουν τη ζωή τους και την παίρνουν όπως έρχεται, για αυτούς που δεν κόβουν το καρπούζι και το τρώνε σε φέτες, για αυτούς που δεν κουβαλάνε ομπρέλα, για αυτούς που δεν πετάνε τα παλιά τρύπια παπούτσια, για αυτούς που καταπιέζονται με τα μαγιώ, για αυτούς δεν έχουν κουρδιστήρι για την κιθάρα και δεν παίζουν με φυλλάδια kithara.vu, για αυτούς που όταν ξυπνάν αναρωτιουνται πού βρίσκονται, για αυτούς που άμα πιουν λεν κ μια μαλακία παραπανω, για αυτούς που δε γουστάρουν διακοπές όταν διαβάζουν ένα καλό βιβλίο, για αυτούς που πίνουν ακόμη κονιάκ, για αυτούς που δε λένε ψέματα στη μάνα τους όταν τρων τα λεφτά τους σε ποτά, τσιγάρα και ταξίδια, για αυτούς που δίνουν τα χτυπημένα τους εισητήρια στον επόμενο επιβάτη....

παιδιά! μη μασάτε!

καλύτερα ξεκούρδιστοι

2010-01-24T12:19:00.000-08:00

ανανάς, χρυσόψαρα, νέα υόρκη, κόκκινα χείλη, πράσινος κύβος, πατίνια για αρχάριους, smooth grass, ηλιοτρόπιο απροσανατόλιστο, καλημέρα κύριε γείτονα, καρπός ζουμερός, δέρμα λευκό, χαμόγελο με δόντια ασπρα και στραβά, jungle drums, τσιγαράκι στριμένο φουσκωτό, λιακάδα στο μπαλκόνι, καρπουζάκι στη θάλασσα, this is a happy end.

κερασμενα

2010-01-15T20:26:00.000-08:00

μελι σταχτη και φαρμακι
μελι
σταχτη
φαρμακι

κερασμενα.

αλε ρετουρ και πιπες καλαβρέικες.

2010-01-15T03:29:00.000-08:00

ε λοιπόν.! δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία σε ένα ταξίδι από το εισητήριο μετ'επιστροφής.
η ημερομηνία επιστροφής είναι η μεγαλύτερη τσούλα. κάθομαι τώρα και κοιτάω εισητήρια για να επισκευτώ όλους τους φίλους που φεύγουν στας ευρώπας και με παρατούν κι εγώ αλλο που δε θέλω.
αλλά όταν πας ταξίδι, το πρώτο που πρέπει να έχεις είναι καρδιά ανοιχτή. δεν ξέρεις τι θα βρεθεί μπροστά σου όταν φτάσεις εκεί, τι θα δεις, τι θα γνωρίσεις, πώς θα είναι οι μέρες σου, και για αυτό πας άλλωστε. κι αν τα πραγματα τα φέρουν αλλιώς, θα προσαρμοστείς κι εσύ, θα πεις ναι. αυτό είναι το ταξίδι. το να έχεις εισητήριο επιστροφής είναι μια μαλακία οργουελική που λέει κι ο maekius.
αυτή η ασφάλεια της επιστροφής την τάδε ημερομηνία, είναι κάτι που σκοτώνει το ταξίδι για τα καλά. και δεν ξέρω πώς μπορώ να το αποφύγω.
όποιος έχει ιδέες για να φύγω και να μην ξεφραγκιαστώ για να γυρίσω, να μου το πει να κανονίσω την πορεία μου. αυτά τα ολίγα.!

μην πιστεύεις, μην γκρινιάζεις, μην εισαι μαλάκας

2010-01-11T16:54:00.000-08:00

μη μασάς. μην πιστεύεις. κόσκινο. ό,τι σου πουν από κόσκινο. καλως ήρθατε στο 2010, όπου δεν πιστεύεις ούτε αυτά που ακούς όυτε αυτά που βλέπεις. και τι πιστεύεις. όσα μπορείς. όσα χωράς. όσα σου λέει το μέσα σου. δεν έχει άδικο. ξέρω είναι δύσκολο να το πιστεύεις με τα γεγονότα όλα κόντρα. αλλά με τα γεγονότα θα τα κάνεις σκατά. εγώ τα κανα. εδώ δεν έχει μεγάλες φιλοσοφίες και φούσκες συνείδησης. εδώ η ώρα ειναι περασμένη, το τσιπουρο περισσεύει και το μόνο που με κρατάει εδώ είναι το νερό του μπάνιου που ακόμα δε ζεστάθηκε.

δυο πραματάκια όλα κι όλα, ασχετα τόσο μεταξυ τους όσο και με τον πρόλογο.

αμα έχεις να κάνεις μια δουλειά, ΚΑΝΤΗΝ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ! ΚΑΙ ΜΗ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΌ. ναι το ξέρω. είσαι φοιτητής. είναι τόσο δύσκολα να διαβάζεις 2 μήνες σύνολο το χρόνο, ζορίζεσαι απίστευτα, η ζωή σου είναι μια κόλαση. αλλα χαλάρωσε. ναι! δεν το πιστεύω ότι το λέω αλλά χαλάρωσε. αμα δε γουστάρεις τη σχολή σου σήκω φύγε. αμα τη γουστάρεις βγάλτην. αμα θες γκόμενα βρες. αμα θες να περάσεις μαθήματα διάβασε. αμα θες να ξεκουραστείς κοιμήσου. ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ!!!

ναι ναι ξέρω μαζί κι εγώ. δεν τολμάω να βγάλω την ουρά μου απο εξω. όσο είναι η ουρά μέσα ολα μελι γάλα. αμα βγει η ουρά έξω τότε είμαι η μεγαλύτερη γκρινιάρα του σύμπαντος.
ετσι είναι κυρία μου. ο αυτοσαρκασμός έχει όχι διπλή, τετραπλή aka 2^2 αξία. δηλαδή. αμα αυτοσαρκάζεσαι. εμ τους προλαβαίνεις, εμ δεν τα ακούς, εμ εισαι κ μάγκας, εμ τα λες και καλύτερα. αμα είναι να δουλέψει κανείς εμενα ας το κάνω μόνη που ένα ταλέντο έχω κ τον ερμη στον καρκίνο.
αυτό ήταν το ένα.
το δύο... α το δύο! το δύο λοιπόν, είναι σιχαμερο, απαίσιο, ματαιόδοξο, φοβισμένο, αληθινό ως αηδίας, μαλακισμένο ως εκεί που δεν πάει. αλλά υπάρχει κ ζει εδώ αναμεσά μας. ντρέπομαι να το αναλύσω είναι η αλήθεια, κ τώρα που στό πα, ακόμα περισσότερο. αλλά δε γαμεί. το τσίπουρο γράφει κ τα λέει ωραία, εδώ συμπόσιο ολόκληρο βγήκε με τα τσίπουρα, δεν έχω θράσος να το αμφισβητήσω.
το δύο λοιπόν. το χεις μάθει. το δύο. πχ. πόρτες. αν ένα πούλι είναι μόνο του το χτυπάς κ το τρώει η μαγδάλω με το στόμα το μεγάλο. αν ένας άνθρωπος είναι μόνος του, αχ και ούχ και ύφη περίληπα και ευγενικά χαμόγελα και λες και είναι ο καημένος ο έρμος που ζητά αποκατάσταση.
που τα μάθατε αυτά ρε παιδιά. εμείς εδώ μόνοι μας μεγαλώσαμε και πόσο μάλλον οι δικοί μου οι τύποι που ούτε αδέλφια είχαν μεγαλώνοντας, εχουμε μάθει πολύ καλά να σας γράφουμε στα αρχίδια μας όλους εσάς τους σπουδαγμένους τους εξασφαλισμένους τους κακόμοιρους μικρούς ανθρωποειδείς ελληναράδες που ζευγαρωμένοι κοιτάτε με ύφος λύπης όλους τους υπόλοιπους και ιοθετείτε και πατρικό ύφος αποκατάστασης, φοβάμαι μην αρχίσετε να με γεμίζετε και προικιά σαν καμιά γεροξεκουτιασμένη θεια, και μες στη μαλακισμένη σας κατάσταση δε βλέπετε πέρα από τη μύτη σας. λυπάμαι που σας ενημερώνω κυρίες και κύριοι των κυρίων και των κυριών, ότι εμείς οι άνθρωποι που μεγαλώσαμε και ζήσαμε μόνοι, βλέπουμε κάτι τέτοια ανθρωπακια σαν κι εσάς και γελάμε, σας λυπόμαστε και νιώθουμε ρεζίλι. αλλά δεν υπάρχει σε καμία γλώσσα, ούτε στην ελληνική, που λέει κι ο τσαβαρία, ουσιαστικό που να εκφράζει τη ντροπή που νιώθεις μπροστά στη γελοιότητα του άλλου. εμείς μάθαμε στα δύσκολα, πίσω από την πλάτη να σφίγγουμε το ένα χέρι με το άλλο και να παίρνουμε κουράγιο από κει, η καρδιά μας να χτυπάει για 10, να κάνουμε οικογένεια αυτούς που πραγματικά αγαπάμε και αξιζουν δυο δυάρες παραπάνω, και όχι όποιον κάτσει όποιον τύχει όποιον μας πει τι όμορφοι είμαστε, πόσο μας παν καλέ τα μωβ, τι καλα θα ταν να μασταν ΜΑΖΙ να περνούσαμε καλά να κάνουμε σχέση να σε φιλώ στα φανερά να σε κρατάω από τη μέση. ρε δε γαμιέστε λέω γω, που θα αποκαταστήσετε εσείς εμενα? μπαμπουίνοι~!

όπου γης...

2010-01-08T10:14:00.000-08:00

και πατρις, καταγής, παναγής κι ότι άλλο θες, εμένα το ίδιο μου ειναι! μη σε απασχολεί, έτσι κι αλλιώς κρίση είναι θα περάσει, ανθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε, εσύ αμα δε θες να κάνεις τότε διάλεξες λάθος είδος, να πας να γίνεις δελφίνι, αρκουδα, σαύρα, ό,τι σε εμπνέει, και το καλό με εμάς τους ανθρώπους λοιπόν είναι ότι όσο χαλαρός άνθρωπος και να σαι, όσο απλά και να βλέπεις τα πράγματα πάντα σχηματίζεις μέσα σου τόσο μεγάλα χάσματα, από κεινα που δε γουστάρεις να τα γεφυρωσεις αλλα να κάτσεις εσυ στη μια άκρη του χάσματος, ο εαυτός σου στην άλλη άκρη και να κοιτιέστε και να λέτε τι ωραία που πατε κι οι δυο με τη θέα.

μου το λέει η Αλάνις εδώ και μήνες και μου το λέει και τώρα. μαλάκας αλλά σοφός, ελεύθερη αλλά καθηλωμένη, ταπί αλλά χαμογελαστή, εκστασιασμένη αλλα στα πόδια σου, γενναία αλλά και κότα, βιρτουόζος αλλά τσομπάνης, φιλική και σκύλα, κομμάτια και γελαστή, ειμαι εδώ αλλά εχω ήδη φύγει, και ούτε εγώ δεν ξέρω πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα, ότι μαλακιες και να σου πω δεν έχω την παραμικρή ιδέα, αλλά να ξέρεις και το ξέρω κι εγώ. λειτουργει το πούστικο το σύστημα και σιγουρα σιγουρα σιγουρα, όλα θα πανε καλα καλα καλα....

υπερβάλω? ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΕΡΒΑΛΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! είμαι μεγάλη και δε με χωράει η γη, είμαι μικρή και τα έπιπλα μου μοιαζουν να ειναι έπιπλα του Γκιούλιβερ. και φυσικά υπερβάλω. γιατί γουστάρω. γιατί έχει πλάκα. γιατί δε γίνεται αλλιως. γιατί έχει αθηναικές πινακίδες. ε εντάξει. το χειρότερο να σου σπάσω τα αρχίδια. με την καλή έννοια. αντέχεται? αμα δεν αντέχετε στο δρόμο σας.. εμείς μάθαμε να αντέχουμε τον εαυτό μας και οι ιδιοι ξέρουμε καλύτερα πόσο δύσκολος είναι. ε αμα μπορώ εγώ να μπορέσεις κι εσυ. it can be done.! δε σε παρηγορεί αυτό?? εμένα σίγουρα.

αυτή ηταν η μεγαλύτερη πουστιά στην ιστορία του σύμπαντος. 1900, μαθηματική συνέλευση, κάποιος είπε το εξής ρητό ότι, όλα όλα μα όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν.
50 χρόνια μετά. άλλη μαθηματική συνέλευση. ένας απέδειξε ότι μερικά προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν όσο και στίψεις το κεφάλι σου μέχρι να βγάλει ζουμί πράσινο.
ε πες μου τώρα.? δεν είναι μαλάκας?? ειναι μαλάκας. γιατί ? γιατί έχει αθηναικές πινακίδες. να κρατούσε το στόμα του κλειστό. τώρα ξέρεις πόσο εύκολο είναι να σκοντάψεις πάνω στον αίσωπο, και όταν δεν μπορείς να βρεις μια λύση να γυρίσεις και να πεις ότι δεν έχει λύση? όμφακες εισι!!!
ρε φίλε? ξεκόλλα. και κοίτα λίγο που πατάς γιατί θα σκοντάψεις πάλι στον αίσωπο. όχι ρε μαλάκα δεν είναι αγουρίδες. αλλά δεν πήδηξες αρκετά ψηλα. συνέχισε.

α. κι ένα ακόμα για το κλείσιμο αυτού του τόσο ασυνάρτητου κειμένου, που ούτε ο μόνος μου ακροατής δεν θα καταφέρει να καταλάβει φοβάμαι... (συμβουλή για κατανόηση. διαβασέ το γρήγορα γρήγορα και μετα κοίτα την οθόνη από μακρια, τι έμεινε? ε αυτό. γκοτ ιτ?)
ΦΤΥΣΕ ΤΟ ΜΗΛΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΜΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ.

εγώ θέλω να ξέρω και τα καλά και τα κακά. η άγνοια ειναι η αρχή της μαλάκινσης. και πόσο μάλλον όταν τα κακά ειναι μες στη μούρη σου και εσύ κάθεσαι και κλείνεις τα μάτια .... ε τότε η μαλάκινση συνεχίζεται. ελα για μένα τα λέω. που άμα δεν μπορώ να δω κάτι, ακόμα γυρνάω την πλάτη και κοιτάω αλλού. κοτα. και όταν αποφασίζω να το αντιμετωπίσω γυρνάω παίρνω φόρα και πέφτω πάνω με το κούτελο. θαρραλέα.
και στη μέση? μαλάκας. αλλα δε γαμεί. λειτουργει σου λέω.

ε το πολύ πολύ να σπασει το κούτελο. ε τι νομίζεις.
στα σπασίματα χρωστάω μεγάλο ευχαριστώ. σε φέρνουν εκεί που βρίσκεσαι. δεν είναι οτι μαθαίνεις να προσέχεις. παπάρια. μαθαίνεις να αντέχεις. αυτό κρατα το.

το ξαναλέω γιατί έτσι κι αλλιώς ειναι το μόνο που βγάζει νοημα...
με τα πολλά τα παθήματα δε μαθαίνεις πάντα να προσέχεις. αλλά μαθαίνεις να αντέχεις.
αυτά και χαιρετίσματα απόψε γιατι volume ειναι αυτό και ειναι για να ανεβαίνει.

θα πέσει δε θα πέσει?

2010-01-04T03:15:00.000-08:00

είναι μερικοί άνθρωποι που το χουν. το χουν ρε παιδι μου! τι να κάνουμε τώρα? ειναι και μερικοί που δεν τό χουν. δηλαδη.
είναι μερικοί άνθρωποι που τα πράγματα τους κάθονται. πάει να κάνει μία δουλειά, την πιάνει, την κάνει, τελειώνει κλείνει. η δουλειά έχει γίνει κ πάει και τελείωσε. είναι μερικοί άλλοι που για να κάνουν μία δουλειά πρέπει να την κοσκινίσουν να ξεφυσύξουν, να διπλωθούν, να κάνουν δυο κωλοτούμπες, βιονικές αερότουμπες με μαιντανό στα αφτιά, να σιχτιρίσουν το διάολο τους, να αναψοκοκκινίσουν να κάνουν 2.5 ώρες ανάλυση και να διορθώσουν το σύμπαν γύρω τους για να αφήσουν τη δουλειά τους μισή και εντελώς απογοητευμένοι να αποχωρήσουν γεμάτοι εκνευρισμό. χαρακτηριστικά παραδείγματα δευτερου τύπου: ο μπαμπάς μου που προσπαθεί να στερεώσει το σίδερο, εγώ να προσπαθήσω να κάνω εγκατάσταση στο λάπτοπ το battle for middle earth, ο σκύλος μου να προσπαθεί να βρει ένα ήσυχο μέρος για να κοιμηθεί μέσα στο σπίτι, η τέσσυ κι ο γρίβας να προσπαθούν να διπλώσουν μια σκηνή. απογοήτευση....
είναι όμως και μερικοί άνθρωποι που κάνουν τις δουλειές τους χωρίς κόπο, χωρίς σκέψη, απλώς και μόνο επειδή τους έρχεται φυσιολογικό, στο άψε σβήσε, χωρίς τεράστια ποσότητα κατανάλωμένης φαιάς ουσίας. παραδείγματα αυτού του τύπου. ο άγγελος όταν κάνει ρισέτ το μόντεμ, εγώ όταν φτιάχνω ριζότο, η τέσσυ όταν κλείνει το ντουλάπι.

λοιπόν τώρα μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τι σκατά χαρακτηριστικό είναι αυτό? πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για έναν άνθρωπο να σιδερώσει χωρίς να ρίξει το σίδερο κάτω από 5 φορές??? πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για έναν άνθρωπο να διπλώσει τη ριμαδοσκηνή του και να τη χώσει στη ριμαδοθήκη της!??!!? και αφού το λύσουμε αυτό, εξηγήστε μου που στο κέρατο οφείλεται. δηλαδή το να προσπαθεί η έμυ να βάλει ένα τραγούδι στο youtube, και το να σταματήσω εγώ τα τρία παραθυρα που παίζουν ταυτόχρονα, τρία διαφορετικά και άσχετα τραγούδια μεταξύ τους με δύο κινήσεις, έχουν απόσταση 4 σύμπαντα...

αυτό ας μείνει για λίγο στην ιστορία ως θεωρία δική μου, κι ας χαθεί μετα γιατί εγώ αυτό που σκέφτηκα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται υπερβολικά πολύ για να κάνουν μία δουλειά που απαιτεί ελάχιστη συγκέντρωση. ενώ εμείς οι αφηρημένοι που το μυαλό μας αρμενίζει με φόρα και τρέχουμε από πίσω του να το προλάβουμε, σπαταλάμε ελάχιστη ενέργεια σε πράγματα που αφορούν θέματα άσχετα με εμάς τους εγωκεντρικούς, οπότε το μικρό κομμάτι που αφιερώνουμε είναι ότι πρέπει για να γίνει η δουλειά γρήγορα κι ευκολα. το χεις?

να σου πω για την άλλη. θα τη διαβάσει η τέσσυ και θα ανοίξει μπουκάλι με τη μία. γιατί κάθε φορά που το σκεφτόμαστε ανοίγουμε μπουκάλι. εγώ ουίσκι αυτή τζιν.. αηδία...
σε μερικούς ανθρώπους τα πράγματα έρχονται και κάθονται μόνα τους. χωρίς κόπο και χωρίς άγχος. έρχονται κάθονται, αυτοί τα δέχονται και τα πράγματα βαίνουν καλώς. σε μερικούς άλλους τώρα εξηγήστε μου γιατί έρχονται και κάθονται ανάποδα και τρέχουν οι έρμοι να τα στρώσουν μέχρι που αποφασίζουν ότι δε στρώνονται και γυρνάνε κι αυτοί οι δόλιοι ανάποδα για να καταφέρουν να εξισοροπήσουν με την ίδια τους τη ζωή?
η μόνη εξήγηση που έχω για το φαινόμενο αυτό δεν είναι απλή, και είναι λίγο κινηματογραφική. ο νοων νοείτο...
στους πειρατές το 3. εκεί που είναι ο ωραίος μου ο σπάροου που γυρνάει το καράβι αναποδα?
ε όταν σου έρχονται τα πράγματα ανάποδα, γυρνάς εσύ ανάποδα και γυρνάει και ο κόσμος σου ανάποδα.
μπορεί να μην κάνεις τίποτε μα τίποτε σωστό σε αυτή τη ζωή, αλλά δε θα βαρεθείς ποτέ ποτε ποτέ και αυτό που θα μείνει από όσα έκανες θα το πάρω εγώ να το κάνω ταινία και θα βάλω και την κατερίνα να παίξει που της χρωστάω και ένα όσκαρ...
αναποδα..!!
ανάποδα λέμε και μην το σκέφτεσαι καθόλου!!!
τώρα μην κάτσεις ποτε να ψάξεις γιατί ήρθαν τα πράγματα όπως ήρθαν... ήρθαν κ πάει κ τελειώσε. εσύ θα παίξεις με το φύλλο που έχεις και με 2 7 μπορεί να κερδίσεις την μπάνκα.. και δεν ξες τι φύλλο θα σου ρθει μετά.. γυρίζει το παιχνίδι πολύ γρήγορα ρε συ. κι εκεί που πας να πεις πάσω κ να ανοίξεις τα φύλλα σου, βλέπεις πως έχεις ξεχάσει έναν άσσο και τον κοιτάς και λες το παιχνίδι ειναι δικό μου, αρκεί να παίξω καλά. παίξε παιδί μου παίξε. γύρνα αναποδα τον κόσμο και παίξε.
παίξε παίξε παίξε. γιατί η πολύ ειλικρίνεια θα μας φάει σε λίγο. από την πολλή την ωριμότητα έχουμε ξεχάσει να παίζουμε και να κάνουμε κόντρες. παίξε παιδί μου παίξε. μη μου πεις δεν ξέρεις πώς... όλοι ξέρουν πώς. ναι κι εσύ. έλα τώρα...! κι αν σου κάτσει? ε καλα μπορεί και να μην κάτσει. αλλά αμα κάτσει??? χεχεχε...
α και μια θεωρία που η απόδειξή της ούτε με νοιάζει ούτε με αφορά... όσο πιο πολλά ποντάρεις τόσο πιο πολλά θα πάρεις, αλλα κ να τα χάσεις, θα πέφτεις για ώρα. και όσο πιο πολύ ώρα πέφτεις, τόσο πιο ωραία θέα έχει. αυτά τα ολίγα.
πάω να μαζέψω το σίδερο που πάλι το ριξε ο γιαννης ο άχρηστος κι αμα σπάσει δεν μασονοι κανείς.

εδώ ειναι βαλκάνια

2009-12-30T22:17:00.000-08:00

για τους μη-βαλκανικούς τύπους, τύπους τύπου παπακαλιάτη, αυτό θα είναι μία πολύ ευχάριστη έμπνευση, αυτό το τελευταίο κρύο πρωινό του 2009, τώρα αν ανήκεις στους μη βαλκανικούς τύπους δεν το ξέρω, αλλά σε παρακαλώ προσπάθησε να μην ταραχτείς με την λέξη παπακαλιάτης. δεν είναι πάντα για κακό. και θα σου πω γιατί.
εδώ λοιπόν που είναι βαλκάνια, εμείς οι μικροί, οι ωραίοι, οι καθημερινοί έχουμε πιάσει το νόημα και αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας σαν καθημερινότητα. δεν παρεξηγούμε τις ζωές μας, έρχονται, καθονται και τις δεχόμαστε με μια στωικότητα, καθόλου αρχαιοελληνική αλλά τέρμα ως τέρμα βαλκανική. σχεδόν μοιρολατρική ίσως. αυτή η χώρα έχει μάθει καλά το μάθημα της από αρχαιοτάτων χρόνων. δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη μοίρα σου, θα σε βρεί, θα σε βρει, θα σε βρει. οπότε πάει εκείνη η τραγική τραγικότητα του οιδήποδα, της φαίδρας, του ορέστη, της κασσάνδρας και άλλων μεγάλων βαρεών χιτώνων με τραγικό κεφαλαίο Τ.
εδώ έχει άλλη, χαριτωμένη, κωμικοτραγική και βαθιά τραγικότητα. της αποδοχής. γιατί τι ενδιαφέρον έχει η ιστορία ενός ήρωα που αποδέχεται πλήρως τη μοίρα του και βαδίζει μαζί της? αισχύλος vs κουστουρίτσα. (ε δε γουστάρεις και λιγάκι να βάζεις κυρίους της ιστορίας που εκτιμούνται γενικώς και γενικότερως και τους στήνεις απέναντι τον έναν από τον άλλον για να πυροβοληθούν? ε λίγο θα γουστάρεις. εγώ γουστάρω.)
και κάθονται οι κύριοι. και κοιτιουνται, ως αντιπρόσωποι κυμάτων και αισθήσεων διαφορετικών, ο καθένας.
"αλλιώς τα περιμέναμε κι αλλιώς μας ήρθαν, λεν αναστενάζοντας στον τόπο μου οι γριές, σέρνουν βαρύ σταυρό και όταν αποθάνουν τον κόβουν ξύλα οι γείτονες κι ανάβουνε φωτιές."
ευχαριστώ θανάση πάντα με βοηθάς όταν χάνω τον ειρμό.
κι εσύ ξεχασμένε τύπε, τύπου παπακαλιάτη πιστεύεις πραγματικά ότι ο σταυρός ο δικός σου θα γίνει μνημείο? ότι θα γνωφίσει τιμές και μεγαλεία? ε ρε καινούριε! εδώ η δραματικότητα δε σηκώνει βαριές αντιδράσεις. εδώ δεν μπορείς να μου ανοίγεις μπουκάλια και να πίνεις μέχρι να πέσεις, εδώ δε θα μου χτυπάς τις πόρτες βαριά να σείονται τα κουφώματα. τσούκουτις τσούκουτις. εδώ θα υπομενεις σιωπηλά, γιατί μέχρι και οι βαριες κουβέντες αντιμετωπίζονται με τόνο καθημερινό. εδώ η μαιμού είναι μέσα στο τανκ, και πυροβολάει αβερτα κι ο γάμος να πάει και να κουρευεται και να απομακρύνεται μόνος μόνος μόνος σε ένα νησάκι κομμένης γης καταμεσής του πελάγου..
ναι δεν έβγαλες νόημα το ξέρω. έτσι κι αλλιώς δεν ήταν αυτός ο σκοπός.... θα σου πω τώρα κι αλλό ένα για να μη βγάλεις κανένα νόημα.
μην έρθεις και μου ξαναπείς ότι η άγνοια είναι ευλογία. ευτυχισμένοι όσοι δεν ξέρουν ναι. αλλά και μαλάκες. ε συγγνώμη, αλλά! μαλάκες. και όσοι ξεχνούν. ευτυχισμένοι όσοι ξεχνούν. είδες τον οιδήποδα με τον κιμούλη και τον ξέχασες. ε είσαι ευτυχισμένος. πέρα ως πέρα. αλλά
η άγνοια και η μεταάγνοια, δεν ξέρεις και δε θυμάσαι.
ε λοιπόν. φτύσε το μήλο και γύρνα γυμνός με τους πρωτόπλαστους, γιατί εμείς εδώ είμαστε για να τυρανιόμαστε, να θυμόμαστε και να σε φτύνουμε. και πόσο μάλλον σε αυτήν την ξεχασμένη γωνιά της γης, που και θυμάσαι και γνωρίζεις και αποδέχεσαι!
φτύσε το μήλο σου και κάντηνα!

το μαξιλάρι

2009-11-23T07:50:00.000-08:00

ένα πράγμα μόνο να σου εξηγήσω ακόμη.
το μαξιλάρι...
ωωωω! το πε ο θανάσης αλλά δεν τον άκουσα καλα. πάμε να γίνουμε μελοδραματικοί σε αυτό το ποστ, οι χαλαροί της υπόθεσης, παρακαλούνται ή να δίξουν υπομονή ή να την κάνουν με ελαφρα. το΄ιδιο μου κάνει.
το μαξιλάρι που λες.

όταν τα πράγματα αλλάζουν και τα βλέπεις μπροστά σου να αλλάζουν, βλέπεις κατα τύχη και τη συνέχεια τους. πώς ακριβώς δεν μπορώ να στο εξηγήσω. αλλά είναι πολύ απλό. βλέπεις το ποτήρι να πέφτει και ξέρεις ότι θα πέσει. είδες? ΤΕΡΑΣΤΙΟ.
αλλά. μπορεί να το πιάσει κάποιος πριν πέσει, ή μπορεί να πέσει πάνω στο πόδι σου και να μην σπάσει αλλά να κυλίσει ομαλά, ή να σπάσει και να γίνει χίλια κομμάτια. και όσο το ποτήρι πέφτει εσύ έχεις ήδη σκεφτεί να φέρεις τη σφουγγαρίστρα, τη σκούπα, βλέπεις τον εαυτό σου να ανοίγει καινούρια σκουπιδιών.
όχι ρε συ δεν είναι περίπλοκο, ούτε σου λέω ότι σκέφτομαι γρήγορα. είναι ενστικτο. όπως το λεγε κι ο φίλος ο μάικ χτες, "όταν κάθεσαι στην τουαλέτα και το καπάκι είναι σηκωμένο, τα δύο εκατοστά που υπολείπονται τα νιώθεις σαν ελεύθερη πτώση από 10 μέτρα." ευχαριστώ φίλε μάικ. τα σπασες!

έτσι λοιπόν, όταν χτυπαει το τηλέφωνο, εσύ έχεις ήδη δει τρεις τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις που θα μπορούσαν να εξελιχθούν. καλές και κακές. δεν είναι ότι τρέχεις μπροστά, δεν είναι ότι τραβάς το σκοινί, είναι απλώς ότι μέχρι να σηκώσεις το τηλέφωνο, όλα αυτά έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια σου. ή κάτω απο τον αμφιβλιστροηδή σου αν θες.

και όταν ένας άνθρωπος αλλάξει κατεύθυνση, αλλάζουν και οι πιθανότητες, αλλάζουν και τα μέλλοντα. τα αλλάζεις εσύ, τα αλλάζω εγω, τα αλλάζει ο κολλητός σου που πέρασε με κόκκινο, η θεία μου με τα γεμιστά, η πεταλούδα στην αντις αμπέμπα.

μου εξηγούσε η τέσσυ τη θεωρία του χαους. όχι του χάουζ, του χάους.
το πέταγμα μιας πεταλούδας στην ακτή ελεφαντοστού προκαλεί τυφώνα στην αντίς αμπέμπα. τέλειο?

καταπληκτικό!
αλλά βλέπεις τρεις τέσσερις εκδοχές που θα μπορούσαν κάλλιστα να ξεδιπλωθούν. αλλά τελικά γίνονται σκατά. τώρα ποιος φταίει, εσύ, εγώ, ο κολλητος σου, η θεία μου για η πεταλούδα... χέστηκες έτσι κι αλλιώς. το θέμα είναι ότι για τους ανθρώπους σαν κι εμάς που έχουν τη διάθεση να βλέπουν, όλα αυτα τα ωραία που θα μπορούσαν να συμβούν και εξαφανίζονται, μαζεύονται ένα ενα κάτω από το μαξιλάρι.

και το βράδυ όταν πας να κοιμηθείς και είσαι μόνος, ξαπλώνεις μες στο μαξιλάρι και πέφτεις σε εκείνη την τεράστια τρύπα που έχει ανοίξει από κάτω, και βλέπεις ένα ένα όσα θα μπορούσαν να χαν γίνει και δεν έγιναν. και πάντα πως τυχαίνει κάτω από το δικό μου μαξιλάρι, να χουν κρυφτεί τα καλύτερα. αυτα που θα μπορούσαν να γίνουν. αυτά που δεν έγιναν. μαξιλάρι. πηγάδι την λέει ο θανάσης την τρύπα αυτή, αλλά ακόμα δεν είμαι σίγουρη ότι έννοούμε το ίδιο με τον κύριο. σημασία καμία δεν έχει έτσι κι αλλιώς.

και αυτον τον γαμημένο νοέμβρη με την παράνοια και τη ζέστη του, που έβλεπες το μέλλον να αλλάζει κάθε δεκάλεπτο και φίσκαρε το κεφάλι σου από τις ιδέες, ανέβασε πυρετό δηλαδή που λέμε, η τρύπα αυτή βάθυνε τόσο ασχημα...
αλλά ακόμα ρε φίλε τα κρατάς. εδώ κρατάς βραβεία που είχες πάρει από το δημοτικό, γιατί να μην κρατάς αυτά που θα μπορουσαν να γίνουν. τρύπα μεγαλη έχει το μαξιλάρι, όλα μέσα χωράνε. αλλά ρε συ, πώς πονάνε αυτά τα σκασμένα κανα δυο βράδια! να τα βλέπεις μπροστα σου και να λες δε θα γίνουν και δεν έγιναν... πουστια.
(έλα σε είχα προειδοποιήσει για τη μελοδραματικότητα της περίπτωσης, αυτής της εύκαιρης δραματικότητας που σε ένα μπλογκ πάντα παρουσιαζεται με τελειες. πολλές. όσο πιο πολλές μαζί τόσο πιο δραματικά.............................................παρε τελειες τώρα.)

αλλά σε αυτό το θέμα έχω μια τάση βαμπιρισμού που λέει ο πασχάλης. την τάση να τρέφομαι από ιστορίες, δικές μου, δικές σου, της θείας μου κοκ. και πάντα μα πάντα βλέπω πολύ καλά όνειρα όταν κοιτάω κάτω από το μαξιλάρι. θα μου πεις δεν είναι και τίποτε. όνειρα είναι. πια. αλλά για μένα είναι η μισή ζωή. και τώρα πες ότι θες. εδώ μιλάμε για άλλη δραματικότητα. μη μπλογκιστική και καθόλου ίμο! από την άλλη.
χωρίς τελείες

παράνοια? χαλαρότητα?

2009-11-23T06:52:00.000-08:00

νοέμβρη θες? παρε να χεις!
μου το χε πει εμένα ο Άγγελος! με πιάνει ένα ωραίο απόγευμα και τι μου λέει, μου λέει να δεις μαρία που αυτός ο Νοέμβρης θα είναι μια σκέτη παράνοια. το ξερα δεν τό ξερα? αλλά και που τό ξερα?παράνοια. όχι όχι δε με πρόσεξες! ΠΑΡΑΝΟΙΑ!
εντάξει έχω ένα γαμηστερό εξάμηνο. γαμηστερό όμως. και τρέχεις, μένεις πίσω, τρέχεις μπροστά. εντάξει δεν είναι και τίποτε τόσο τρελό. παλεύεται. αμα κάνεις φόκους εκεί. αλλά σε μας τις κυρίες του 2009 δε μας αρέσει να κάνουμε περικοπές κατάλαβες? τα δικά σου τα χόμπι μπορεί να είναι χόμπι, τα δικά μου είναι υποχρεώσεις. και μου πήρε χρόνια να βρω μια ισορροπία εδώ γύρω (@@ ισοροπία τώρα, αλλά ότι μπορεί κάνει ο καθένας) και δε θα ρθει να μου τη χαλάσει κανείς.
να εξηγηθώ. όταν λέω παράνοια (ο μόνος μονος μονος τρόπος για να το εξηγήσω είναι τούτος) είναι σαν να περπατάς στο δρόμο και αριστερά δεξιά περνανε ελέφαντες, τίγρεις, ένα διαστημόπλοιο, ο michael jackson όντας νεκρός και οι περαστικοί να κοιτάνε τα κορδόνια τους κι εσύ να αναρωτιέσαι αν τα βλέπεις μόνος σου και κυρίως αναρωτιέσαι πότε θα αρχίζεις να τριρίζεις έξω από το Συντριβάνι! "ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ! ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ!"

και μου λέει ο άγγελος. έλα ρε συ, η παράνοια είναι καλό πράγμα. πού θα σου ξανασμβεί να βρίσκουν έναν τυπάκο πίσω σου, να τον κατηγορούν ότι έκλεψε το κινητό από το μπαρ, ο άνθρωπος να μην καταλαβαίνει, να έρχεται και ο μπάτσος-σερίφης και να θέλει να συλλάβει τον μπάρμαν! τον μπάρμαν? ναι ρε φίλε τον μπάρμαν! και να βγαίνεις και να κοιτάς έξω από την έκθεση έχουν κρεμάσει τον καραμανλοκωστάκη ανάποδα να κάνει αντιπολίτευση. και όλα γύρω σου να είναι έτσι κι εσύ να μην έχεις καν το κουράγιο να απορήσεις! το μόνο που λες με πάαασα φυσικότητα, είναι ότι έτσι ανάποδα το προγούλι φαίνεται μικρότερο.

δεν μπορείς καν να απορήσεις. θεωρείς την παρανοια δεδομένη. ένα το κρατούμενο.

έρχεται κι ο χρήστος, τι καλό παιδί, λίγο με τρομάζει, όχι όπως θα σε τρόμαζε κανείς για να σου κόψει το λόξυγγα, όχι. όπως βλέπεις το χαμόγελο του χόπκινς να λεει good evening, όπως βλέπεις τον νικολσον να βαράει στον τοίχο το μπαλάκι. εκεί που ξέρεις ότι υποβόσκει μια ανατριχίλα πάνω από τον κόκκυγα και περιμένει να εξαπλωθεί στη σπονδυλική σου στήλη. αλλά είναι χρυσο παιδί και με κάνει να γελάω.
ρε μαρί μου λέει ο χρήστος λοιπόν ένα βράδυ που φορούσα τακούνια, ή θα είσαι μες στην τρελή χαρά ή θα σε κλαιν οι ρέγγες? όχι απάντα κοπέλα μου τώρα!
ναι
χαλαρά.
α και μιας κ το φερεε....
τέσσυ. προσεξέμε!! χαλαρότητα.
όχι όχι, ακου μεεε!!! ΧΑΑΡΟΟΟΟΟΤΗΤΑ...
είμαστε τόσο κουουουουλλ.. ελέφαντας περνάει από δίπλα? χαλαρά
καίγονται οι κάδοι στο κέντρο? χαλαρά
σπαν το κεφάλι του ανθρώπου δίπλα τρεις μεθυσμένοι,? χαλαρααα!
περνάει από πάνω μου το τρόλει τομουσταρδί που έχει να δει η θεσσαλονίκη 30 χρόνια? χαλαρά...
γαμώ τη χαλαρότητα μας να μας χέσω μέσα!!!
και σε ρωτάω. αμα σφίγγεις τον κώλο σου για να σαι χαλαρός! ε ρε φίλε δεν είσαι χαλαρός! σφιχτοκωλης είσαι! γεμίσαμε όλο "παλιούς" που "έχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι" και δε θα συμβεί τίποτε να με ξαφνιάσει εμένα!
πώς το παμε αυτό ? α ναι. τρεις χαλαροί στην ντουλάπα την τρίφυλλη δρυος λακαρισμένη, δύο κάτω από το κρεβάτι ξαπλωτοί και άνετοι κι οι υπόλοιποι οι χαλαροί στη συρταριέρα σε τεμάχια. ΤΕΜΑΧΙΑ ΛΕΓΩ!
κι αν μου επιτρέπεις εμένα, που ούτε παλιά είμαι ούτε μπασμένη, ούτε τα ξέρω και προφίλ κι αμφας, θα ξαφνιάζομαι και θα το χω και καμάρι!
θα ξαφνιάζομαι και θα βάζω και την τέσσυ να ξαφνιάζεται γιατί όλο το λεγε πως θα πεσει από το παράθυρο και τσουπ μια μέρα στο παρτυ, γαμώ το πάρτυ μου, κάνει ένα κλικ ο εγκέφαλος, βγάζει δυο βογγητά σαν φταρνίσματα, ανεβαίνει στην καρέκλα κι ανοίγει το παράθυρο. κι ένας χαλαρός δεν ηρθε να τη μαζέψει!
και δεν έφτανε αυτό, γυρνάει ο άλλος ο μπάρμαν, ο χορευτής ο καμμάκιας, που πληρώνεις το ποτό σου με χαμόγελα και φτύνεις γυρνώντας από την άλλη, και της δίνει κι ένα μαχαίρι να κόψει λεμονάκια.. φλασφοργουαρντ στο μυαλό της κοπέλας "καθαρίζω τους 4 πρώτους σε 4 σεκοντ. αν προλάβω καθαρίζω κανα χαλαρό που περνάει. πετάω το μαχαίρι και πεφτω από το παράθυρο."
αλλά κυρία μου, η τέσσυ είναι υδροχοος, δεν είναι διπολικός σκορπιός μαλάκας να μαζευει ιστορίες κάτω από το μαξιλάρι του! κι έτσι αφήνει το μαχαίρι ήσυχα κι όμορφα, παίρνει το ποτάκι της και κάθεται στη γωνιτσα της γιαγιάς μουρμουρίζοντας μες στο ποτήρι. το μάτι γυαλίζει ακόμη βέβαια αλλά ο συναγερμός κινδύνου έχει πέσει από το 5 στο 3. καλά είμαστε.

το σκαπουλάραμε το ένα παρτυ. κι έμαθε και τα αποφεύγει η κοπέλα. γιατί είναι υδροχοος. που όσο και να σου σπάνε τα νεύρα, κάποια στιγμή ένα σωστό πράγμα θα το κάνουν. αλλα ό διπολικός μαλάκας σκορπιός, εκεί. μυαλό δε βάζει. 6 μέρες σπίτι, 1 μέρα πάρτυ. 10 μέρες σπίτι μετά να παίζει βαμπάιρ γουόρς στο φέισμπουκ και να διαβάζεις το χρηστίδη από την αρχή. ο χαλαρός της παράνοιας ειναι ο χρηστίδης, που έχει μάθει να βλέπει την παράνοια και να την απολαμβάνει και να γελάει μες στα μούτρα της. καλά της κάνει.
γιατί σήμερα για μένα δεν υπάρχει καλύτερη νοοτροπία σε άνθρωπο έτσι?( αυτο το έτσι το μισώ ρε φίλε, χειρότερο δεν έχω, την ελένη την ψηλή μου θυμίζει πάντα να με κοιταει και να μου λεει, "δες και λίγο παπακαλιάτη να μαθεις πως φέρεται ο κόσμος, ΕΤΣΙ?")
η νοοτροπία του"δε θα με τρελάνεις εσύ, εγώ θα σε τρελάνω" απευθυνόμενος προς τον κόσμο, τους πολιτικούς, την τύχη σου, το σύμπαν, το νοέμβρη με την παράνοιά του και τους 25 βαθμούς του.
αλλά πρέπει να το χεις. κι αμα τό χεις πάλι πρέπει να τα πάρεις άσχημα. ε λοιπόν κι εγώ τα πήρα άσχημα. με τα γαμημένα τα τηλεφωνήματα, τις παγοκολόνες, τη ΧΑΛΑΡΟΤΗΤΑ, τον ξεφτίλα που θέλει να κερατώσει τη γκόμενά του στην Αγγλία και δεν μπορεί κιόλας, τα σκυλάδικα και τα τσιφτετέλια στα τραπέζια, τα "θα ανοίξω τα παράθυρα και θα πέσω", τον πυρετό του 39, τον πονοκέφαλο της δευτέρας που ήρθε η καινούρια δευτέρα και ο πονοκέφαλος είναι ακόμα εδώ.
συναισθηματικό εύρος μεγάλο. ξεχειλωμένο από χρόνια. πλάκα κάνεις. άμα σου τύχει μια φορά αυτό που λέμε αντικρουόμενα συναισθήματα, του στυλ: η πεθερά μου έπεσε στο γκρεμό με το αμάξι μου" ξεχειλώνει το συναισθηματικό εύρος. πόσο μάλλον στον διπολικό μαλάκα που το χει από τη φύση του να υπερβάλει και στα ίδια του τα συναισθήματα. και που λες, για να φισκάρει ένα τέτοιο συναισθηματικό εύρος, την έχεις νιώσει για τα καλά την παράνοια. μέχρι το μεδούλι.
πασχάλη δεν είμαι καλά. γιατί τι νιώθεις? δεν είναι το τι νιώθω. είναι το πόσο νιώθω. θα αρχίσει το κεφάλι μου να χωρίζεται στα δύο και το μισό θα πέσει, σαν την ορέν ισι στο κιλ μπιλ το ένα. αλλά σε συνδυασμό με βόμβα ναπάλ. εμ πως!
φίσκαρε.
αλλά πιο πολύ ξέρεις με τι τα πήρα? που πρέπει εγώ τώρα να παίρνω τηλέφωνο την τέσσυ και να τη ρωτάω. είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι? να κι αν είναι να κι αν δεν είναι.
γιατί η μαρία βαρεθηκε να σιδερώνει σεντόνια παρασκευή βράδυ και να κάθεται μαζί με το λαζόπουλο στις 3 το πρωί να στενεύει μια παλιά μπλούζα που φάρδυνε.
παράνοια θες? παράνοια! κι αμα με τρελάνεις εσύ εγώ να σε χέσω. γιατί την ξέρω τόσο πολύ καλά την παράνοια πια που μπορούμε και καθόμαστε μαζί και τα λέμε σαν παλιές φιλενάδες.
μόνο μη την έχεις δεδομένη και μετα φύγει η παράνοια και γίνουν όλα τοσο βαρετά που πάλι στο φόρουμ των διπολικών θα μπαίνεις αλλά για τους αντίθετους ρόλους.
πρέπει να εμπιστευθείς την παράνοια. να πιστεύεις ότι θα είναι μονίμως εδω.
έτσι κι εγώ λοιπόν. δε βόουτ ον παράνοια. και η ΧΑΛΑΡΟΤΗΤΑ να πάει να ...

all for one, one for all

2009-11-22T10:26:00.000-08:00

the illusioner

ονομα:Ίλλια
ταινια: Ποτε την Κυριακη
ηθοποιός:Μελίνα Μερκούρη
ατάκα: κι ολοι μαζί πήγανε στην ακρογιαλια

the trump

ονομα: Marla
ταινία: Fight Club
ηθοποιός: Helena Bonham Carter
ατάκα: A condom is the glass slipper for our generation. You slip one on when you meet a stranger. You dance all night, and then you throw it away. The condom, I mean, not the stranger.

the devious

ονομα: Marquise Isabelle de Merteuil
ταινία: Dangerous Liaisons
ηθοποιός:Glenn Close
ατάκα: Well, I had no choice, did I? I'm a woman. Women are obliged to be far more skillful than men. You can ruin our reputation and our life with a few well-chosen words. So, of course, I had to invent, not only myself, but ways of escape no one has every thought of before. And I've succeeded because I've always known I was born to dominate your sex and avenge my own.
ατάκα: All right. War.

the playful
ονομα: Sophie Kowalsky
ταινία: Jeux d'enfants
ηθοποιός: Marion Cotillard
ατάκα: Tell me you love me. Tell me, because if I tell you first, I'm afraid you'll think it's a game.

the wild
ονομα: Holly Golightly
ταινία: Breakfast at Tiffany's
ηθοποιός: Audrey Hepburn
ατάκα: No. The blues are because you're getting fat and maybe it's been raining too long, you're just sad that's all. The mean reds are horrible. Suddenly you're afraid and you don't know what you're afraid of. Do you ever get that feeling?
ατάκα:We're alike, me and cat. A couple of poor nameless slobs.

the focused
ονομα: Tessa Quayle
ταινία: The Constant Gardener
ηθοποιός: Rachel Weisz
ατάκα: Yeah, but these are three people that WE can help.

the eternal

ονομα: Peter Pan
ταινία: Peter Pan
ηθοποιός: -
ατάκα:To live would be an awfully big adventure

the "decent"
ονομα:Gilda
ταινία: Gilda
ηθοποιός: Rita Hayworth
ατάκα: Hate is a very exciting emotion. Haven't you noticed? Very exciting. I hate you too, Johnny. I hate you so much I think I'm going to die from it. Darling...

the fish

ονομα: Ed Bloom
ταινία: Big Fish
ηθοποιός: Ewan McGregor - Albert Finney
ατάκα:There are some fish that cannot be caught. It's not that they're faster or stronger than other fish. They're just touched by something extra.
ατάκα:A man tells his stories so many times that he becomes the stories. They live on after him, and in that way he becomes immortal.

ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΖ 7ΚΑΤΑ Π ΔΝ ΞΩΡ9 ΓΤ ΕΙ5ΑΩ Δ9"

2009-09-27T12:30:00.000-07:00

aka "είμαι τόσο σκατά που δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ." έστω πρόλογος.
επι του προκειμένου λοιπόν. η εξεταστική είναι πίσω, με νίκες και ήττες, με χάλια κέφια με τέλεια κέφια με νάυλον ντέφια, κυκλοθυμία. ελάχιστο αλκοολ, καθαρό σκυλί...
αλλά οργανωμένα, με τάξη στο κεφάλι, με τάξη στην ψυχή.
τα μεγάλα πράγματα είναι μεγάλα, αλλά δε φαίνονται τόσο μεγάλα αν τα πάρεις σκαλάκι σκαλακι...

τηλεφωνική συζήτηση με πρωινή προδιάθεση για φιλοσοφία.
η θεσσαλονίκη, η δική μας θεσσαλονίκη, αυτή που ζούμε και βιώνουμε, η θεσσαλονίκη των φοιτητών, είναι ένας τεράστιος χώρος αναμονής. χιλιάδες άτομα, κάθονται γνωρίζονται πίνουν έναν καφέ όλοι μαζί μέχρι να περάσει η ώρα, να ρθει το αεροπλάνο τους και να φύγουν. στο αεροδρόμιο ξεκινάς μία συζήτηση με τη φράση "για που πετάτε"
στη θεσσαλονίκη ξεκινάς την ίδια συζήτηση με τη φράση "τι σπουδάζεις".
και ρωτώ. η ζωή σου έχει ξεκινήσει από τώρα ή την περιμένεις να ξεκινήσει με το αεροπλάνο σου? οι απαντήσεις είναι εξίσου σωστές και εξίσου λάθος. μα και πάλι... πόσο καιρό μπορείς να περιμένεις για ένα αεροπλάνο?
και αν λάβεις υπ'όψιν σου ότι μερικοί από μας έχουν την τάση να βαριούνται πιο γρήγορα από τους άλλους, τότε πόσες ώρες θα κόψεις από τον εκτιμώμενο χρόνο του περίμενε?
αλλά και πάλι, αν έχεις βαρεθεί να περιμένεις, γιατί να μην μπεις σε ένα ασχετο αεροπλάνο, περιμένοντας το δικό σου? και γιατί πρέπει οι πτήσεις μας να φεύγουν ταυτόχρονα?

ένα τρελό αεροδρόμιο λοιπόν, με πολύ ποτό και τεράστια αίθουσα αναμονής, στην οποία στριμόχνονται όλοι μέσα με χαμόγελα και την απόφαση να περάσουν καλά έναν χρονο που είναι χαμένος. και όταν το ποτό τελειώσει και τα φώτα κλείσουν τότε θυμούνται όλοι πως δεν έχουν την παραμικρή ιδέα με ποιο αεροπλάνο φεύγουν. και το πρωί σαν τους τρελούς γυρνάν αριστερά και δεξιά και ρωτάν μήπως είδατε το αεροπλάνο μου? πώς είναι? α δεν ξέρω.

και μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό κοιτάς κάποιον ακίνητο να κοιτάει τους αλαφιασμένους περαστικούς με τα μάτια γουρλωμένα να τρέχουν, και πίνει γουλιά γουλιά το εσπρέσσο του. δεν έχει το αρχαικό αυτάρεσκο μειδίαμα, έχει το άλλο, το ολύμπιο, το ωριμότερο και ξέρεις ακριβώς τι σκεφτεται.
η ζωή του έχει ήδη ξεκινήσει και η αίθουσα αναμονής είναι το σπίτι του, και όταν το αεροπλάνο του θα ρθει θα το γνωρίσει όταν το δει.

*όχι φίλε πασχάλη δεν είναι το αλκοολ που μιλάει. ε κι αν είναι αυτό που μιλάει, κάτι παραπάνω από μας θα ξέρει. μόνο που πρέπει να του μάθεις να γράφει κιόλας.

video pg

2009-08-09T03:52:00.001-07:00

pt.1 the genesis
η δημιουργία του ανθρώπου είναι από μόνη της ένα θαύμα. αυτή η μυστηριακή θαυμάσια Δημιουργία, έχει τοποθετήσει πάνω στις πλάτες όλης της ανθρωπότητας μια αβυσσαλέα υποχρέωση. Η Μεγαλειώδης αυτή Δημιουργία μας καθιστά υπόχρεους να δημιουργούμε αντίστοιχα μεγαλεία? κι αν ναι κατά πόσο βαραίνει αυτή η υποχρέωση? αυτό είναι που σπρώχνει την Ανθρωπότητα μονίμως μπροστά? μια θεική επιταγή για εξέλιξη? και πόσο επηρεάζει αυτή η επιταγή την ολότητα και πόσο προσωπικά τον καθέναν από μας? μια υποχρέωση που είναι αβάσταχτη να την κουβαλάς και αδύνατο να την εκπληρώσεις.

pt.II the evolution

πώς ο άνθρωπος στάθηκε αντάξιος ή ανάξιος των περιστάσεων και της ολόχρονης μοίρας του? ο τελευταίος αιώνας είναι ένα απίστευτο παράδειγμα, γεμάτος ανθρώπους μεγάλους που με λόγια και έργα άλλαξαν τον κόσμο, προς το καλό ή το χειρότερο. από την πλάτη του κόσμου πέρασαν εποχές γεμάτες ανθρώπους και έμειναν σημάδια ανεξίτηλα. επιλογές που έγιναν και μέτρησαν. η ιστορία ενός γένους γεμάτη γεγονότα αλλά χωρίς συμπεράσματα.
for better of worse.

pt.III the choice

κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του. διλλημα αρχαιοελληνικό, γεμάτο σοφίες που ακόμη κι αν βοηθάν μένουν κι αυτές σαν βάρος πάνω στο κεφάλι του ανθρώπου. μπορείς να προβλέψεις ποιοι δρόμοι θα σε βγάλουν σε αδιέξοδο? κάθε επιλογή σε περνάει από τεράστιες αποστάσεις και χωρίς να βλέπεις τον ορίζοντα πώς ξέρεις πού θα καταλήξεις? σε βοηθάει το παρελθόν και η ιστορία ή σε βαραίνει? θέλεις να στηθείς αντάξιος ήρωας μαζί με τους υπόλοιπους πριν από σένα σε έναν κήπο γεμάτο αγάλματα έρημο και χιονισμένο? η πολυπλοκότητα της ζωής προήλθε απο ελευθερίες που έχεις, κατακτημένες, για τις οποίες εσύ δεν πολέμησες ποτέ και γι αυτό δεν τις νιώθεις δικές σου, και πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις όλες τις επιλογές της ελευθερίας σου όταν δεν τις νιώθεις οικείες και μάλιστα χωρίς να βουλιάξεις στις απύθμενες επιλογές αυτές? πώς παίζεις σε ένα παιχνίδι που οι κανόνες καταργιούνται? τι μπορείς να φωνάξεις πάνω από τις στέγες του κόσμου? είναι λέξη η είναι ο πιο άγριος βρυχυθμός που κρύβεις μέσα σου? η μοναξιά, η πίεση, η καλοπέραση, η ματαιότητα, η ανάγκη, αληθινή ή και ψέυτικη, η εκπλήρωσή της, το κενό που αφήνει, λέξεις μέσα στο μυαλό σου που δυσκολεύεται να συλλάβει αυτές τις έννοιες. ορμάς στον κόσμο μπροστά με το κούτελο, θα σπάσει ή δε θα σπάσει και την καρδιά ανοιχτή. αλλά με την καρδιά ανοιχτή πόσο μπορείς να αντέξεις πριν το σκοτάδι του κόσμου γεμίσει τα μέσα σου?

τα πιο μεγάλα λόγια του κόσμου

2009-08-05T01:56:00.000-07:00

πόσο παλιά μπορεί να είναι μία φωτογραφία? και τι σεβασμό πρέπει πραγματικά να της δείχνεις? ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πραγματικά τι ιστορίες μπορεί να κρύβει πίσω της..
τις κοιτάς σαν ξένος γιατί δεν είναι δικές σου.
και πάντα μα πάντα οι ιστορίες ακούγονται πολύ πιο ωραίες σε αυτούς που τις ακούν για πρώτη φορά. σε αυτούς που δεν τις έζησαν.
φωτογραφίες ξένες αλλά τόσο οικείες. μιας άλλης εποχης, εποχής που ποτέ δεν έζησα, που λίγα άκουσα για αυτήν αλλά πέρασα απογεύματα πολλά να την ονειρεύομαι.
και ο τόπος κλείνει σιγά σιγά. ο χρόνος στενεύει και μαζεύονται όλες οι φωτογραφίες στο τώρα. οι άνθρωποι της φωτογραφίες κουβαλάνε πάνω τους αυτές τις στιγμές.
και είσαι τόσο ηλίθιος να λατρεύεις τις φωτογραφίες και όχι τους ανθρώπους?
τι είναι μια στιγμή μπροστά σε μια ζωή όλη?
μα είμαι εδώ και τις κοιτώ, αναμνήσεις του τότε διαστρεβλωμένες, φερμένες αυτούσιες στο τώρα.
μα ναι.
ότι και να πεις το ξέρεις καλά
πως τη μεγαλύτερη σημασία του κόσμου την έχουν τα λόγια τα γραμμένα πίσω από τις φωτογραφίες, μπροστά στα βιβλία
με συνθηματικά και ονόματα ξένα με αναμνήσεις που δεν είναι δικές σου και παραμένουν ακόμη μηνύματα μυστήρια. ποτέ δε θα τις καταλάβεις τελείως αλλά θα τις αγαπάς πιο πολύ από δικές σου.
γιατί ζωές ολόκληρες είναι αποτυπωμένες στις φωτογραφίες μπρος και πίσω σε παλιές αφίσες και πίνακες αφιερώσεις μπροστά στα βιβλία.

in betweens

2009-07-08T13:15:00.000-07:00

ανάμεσα.
ποια μοίρα σε καταδίκασε να σέρνεσαι στο μέρος το δικό μας?
πού είναι ο τόπος σου? που είναι η πατρίδα σου?
σιγά σιγά φοβάσαι θα την ξεχάσεις
αλλά και πάλι πώς θα μπορέσεις να μείνεις εδώ μαζί μας
όταν πάντοτε το ξερες πως είσαι από αλλού φερμένη

έλεγες, στην πατρίδα μου, οι άνθρωποι αγαπούν, πεθαίνουν δοξασμένα
μισούνε την ντροποί, οι γονείς δε θάβουν τα παιδιά τους.
και πάντοτε μιλώντας δάκρυζες, γιατί τον κόσμο σου σιγά σιγά ξεχνούσες.

και τόσο τρομάζεις εδώ μαζί μας,
να βλέπεις ανθρώπους να πεθαίνουν ανώνυμα
να μην ακούν το βόμβο της γης
ή τη βουή της θάλασσας,
να μην μπορούν να γίνουν πουλιά
και κάθε λίγο έφευγες μακριά μας, να ψάξεις να κρυφτείς σε μια ακτίνα από το δικό σου κόσμο
να αναπνεύσεις τον αέρα τον φτιαγμένο για σένα
καταραμένη πάντοτε να γυρίζεις κοντά μας.

και πού να βρεις την πόρτα να σε γυρίσει στον τόπο σου.
ανάμεσα στους κόσμους περιφέρεσαι τώρα εδώ και εφτά ζωές.
ανάμεσα

αχ πως θά θελα να γεννηθούμε κάποτε κι οι δυο μαζί στον ίδιο κόσμο.

πότε βούδας πότε Χάρι Ποτερ

2009-07-08T08:09:00.000-07:00

θέλω να μου πεις κυρία μου, πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος που εκτός από το μυαλό του, ελέγχει και το υποσυνείδητό του.

παράδειγμα για λόγους κατανόησης.
ήταν μια σκέψη που πήγαινε να εμφανιστεί στο μυαλό μου, και δεν την άφηνα, πήγαινε να εμφανιστεί μέσα στο μυαλό μου και δεν την άφηνα. να σου πω πως γίνεται αυτό.
το νιώθεις σαν να θέλει να φτερνιστεί το μυαλό σου και δεν μπορεί γιατί του κόβεται απότομα. συμβαίνει. δηλαδή συμβαίνει από μονο του χωρίς να το προκαλέσεις... αλλά αν έχεις κάνει χρόνια εξάσκηση στο να κρύβεσαι από τον εαυτό σου και τις σκεψεις σου, τότε μπορείς να το κάνεις και συνειδητά.

και όταν συμβαίνει αυτό τότε πάντα το μυαλό σου φταρνίζεται στον ύπνο σου, όπου βασιλεύει το υποσεινήδητο και είσαι απολύτως αθώος για τις σκέψεις σου, γιατί απλώς δεν τις ελέγχεις.
αλλά αν μπορείς να ελέγξεις το υποσεινήδητό σου? και το κάνεις κάθε βράδυ για μια βδομάδα?

πώς το κάνεις αυτό? απλούστατα. μόλις εμφανιστεί στον ύπνο σου μια σκέψη την κόβεις μαχαίρι και βλέπεις ότι πιο άσχετο θα μπορούσες να δεις.
στη δική μου περίπτωση? το Χαρι Πότερ.
ο Χάρι Πότερ χορεύει σάμπα, ο Χάρι Πότερ μαθαίνει λατινικά σε κάτι πιγκουίνους, ο Χάρι πότερ παίζει μπαντμιντον...

βοηθά σε τίποτα αυτό τώρα? ναι πως... γιατί μόλις τελειώσει αυτή η περίοδος και αρχίζεις να βλέπεις στον ύπνο σου και στον ξύπνιο σου αυτά που ήταν να δεις εξ αρχής, ο χάρι πότερ κάθεται στη γωνιά του και ξεραίνεται στα γέλια...

κι άμα έχω τέτοιο καλό έλεγχο του μυαλού μου και μιλάω με το βούδα πού είναι η νιρβάνα μου???
Ο Ε Ο?

ύπνος μηδέν, φαί μηδέν, νιρβάνα υπό του μηδενός.
και να σου πω πόσο χαμηλά μπορώ να πέσω??
το μόνο τραγούδι που μπορώ να ακοώσω για να μην πάθω κατάθλιψη: αφρικανέ αφρικανέ έλα να κάνουμε κονέ...
και με εκνευρίζει ρε π@%στη...

ήταν τρεις βδομάδες πριν, που γκρίνιαζα στο καημένο το τεσσούλι, πως μου λείπουν οι μπελάδες, τα τρεξίματα τα μπλεξίματα...
και μου το πε η σκασμενη, μην το λες μην το λες γιατί πάλι μετά θα κλαις...

και κάθεσαι και αναρωτιέσαι περιμένοντας το Μορφέα, πού στο καλό είναι εκείνες οι μέρες που η ζωή σου ήταν εκνευριστικά βαρετή?

η μόνα λίζα μόνο από ευγένεια πια χαμογελάει

2009-07-08T06:51:00.000-07:00

να την πω την αλήθεια, τρία χρόνια στη σχολή πάτησα λίγο σαν τη γάτα. και τώρα που πήγα θα μου πεις τι κατάλαβα???
αξίωμα θεμελειώδες 1. η τέχνη και η παιδεία είναι προσωπική υπόθεση. αν περιμένεις από το σχολείο σου τη σχολή σου τη θεία σου, θα μείνεις ένα αμόρφωτο μοσχάρι. αλλά άμα δε σε πειράζει τότε πάσο!
αξίωμα θεμελειώδες 2. ( είναι προς απόδειξη γιατί είναι της έμυς!) παιδεία είναι να στέκεσαι μπροστά στη μόνα λίζα και να μη λες μαλακίες...
γιατί αυτή δε γελούσε από πάντα.. ακούει τις μαλακίες που λένε μπροστά της και προσπαθεί από ευγένεια να κρατήσει το γέλιο της.

και καθόμαστε τώρα καμιά 20αριά γκόμενες, γιατί άντρας στη δική μου τη σχολή δεν πατάει, άμα τη δεις άντρας θα γίνεις μηχανικός, άμα τη δεις γκέυ θα γινεις στυλίστας, αρχιτέκτονας ποτε anyway...
και εκεί που καθόμαστε και κοιτάμε κάτι έργα του rothko, προσπαθεί ο έρμος ο καθηγητής να κάνει συζήτηση. τι συζήτησει θα κάνεις με την ξανθιά τώρα, φίλε είσαι άξιος της μοίρας σου...
πετάει η ξανθιά, "αυτό μου αρέσει πολύ" γιατί ρωτάει ο άνθρωπος, ενθουσιάστηκε κιόλας.
"γιατί είναι πορτοκαλί" λέει η ξανθιά.!
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ.!! ξέρω γω θα ταιριάζει με τον καναπέ της...
κι εγώ τώρα να κάθομαι ένα εξάμηνο κ να ακούω μλκς και να μη γελάω... αλλά δεν την αντέχω τη σουηδία, κάθε δεκάλεπτο να βγαίνω έξω να γελάσω να χτυπηθώ σε κάνα τοίχο....
και του χρόνου ρε φίλε που δε θα καπνίζουμε κιολας να βγάλουμε κ κανένα νόμο να απαγορευτούν οι μαλακίες περί τέχνης γιατί η μαρία δε θα την παλέψει!!??

γιατί άμα είσαι φαν της μαλακίας, θα τη λατρέψεις τη συμβουλή αυτή.
η καλύτερες μαλακίες που θα ακούσεις είναι περί τέχνης....
και οι καλύτερες όλως παραδόξως αν και αναμενόμενο έρχονται από καλλιτέχνες.

γιατί όταν η αρχιτεκτονική παρουσιάζει εργασίες είναι πάρτυ...
παρτη και σουρτη και φέρτη δηλαδή..

θεατράκι, υπόγειο , χωρίς κλιματισμό, 400 άτομα, να παρουσιάσουν τι?
κάτι καλλιτεχνικό...
το τι είδαν τα μάτια μας... ασιάτικα γεννητικά όργανα κάθε φύλου, πάντα με piercing, αφισοκολλημένα με γκρο πλαν πάντα, υπερμεγέθη και περήφανα, μολότοφ μαύρες, βαλμένες τακτικά σε στουπί, κάτι σιδερόβεργες τοποθετημένες υπό γωνίαν αγωνίαν δεμένες αλυσίδες, κάτι τύποι που παίζαν μουσική με τις ώρες γιατί είχαν ταλέντο, ακολουθούμενοι από άλλους τύπους με αντίστοιχο ταλέντο, μία που thinks she can dance, μία που ξέρασε τα mcdonalds που έφαγε, κάτι λασπωμένες και ο σουρεαλισμός δεν έχει τέλος.
πολύ ταλέντο... ναι ελλάδα, έχεις ταλέντο, μην το ξεχνάς...οι υπόλοιπες σχολές ψηφίζουν με msn στο arch auth. κι όλοι μαζί προχωράμε ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του, από το κακό στο χειρότερο...

και ερωτώ... να αποφασίσω να απέχω? γιατί το κλίμα δε με σηκώνει...
και μόνο που σκέφτεσαι ότι θα ξεμείνεις τρία χρόνια να ακούς ότι ο rothko ταιριάζει με την τσάντα της ξανθιάς.
βρε ούστ!!! και κάθεσαι και περιμένεις τώρα πότε θα ρθει η μέρα που θα κάθεσαι και θα γελάς, επειδή το βρίσκεις απολύτως αστείο και όχι για να κρύψεις τον εκνευρισμό σου...

i sound my barbaric yewp over the rooftops of the world

2009-04-29T01:21:00.000-07:00

χαιρετώ σας και παλι με δοξα και τιμη. παει καιρός απο την τελευταια ανάρτηση καθώς τα δάχτυλά μου ήταν προσανατολισμενα να γράφουν αλλου!
η μικρή ιστοριούλα αποσύρθηκε, εγκαίρως ευτυχως, καθώς πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες από ότι περίμενα και με χαρά δηλώνω ότι δεν μπορει να χωρέσει στις διαστάσεις ενός τέτοιου μπλογκ.
αλλά σήμερα έχω ένα πολύ καλό θεματάκι αντί για πρόλογο θα ήθελα να βάλω κάτω τη συνειρμική διαδικασία που με έφερε εδώ. τα γεγονότα που κατά τύχη δημιούργησαν τις σκέψεις.
1. ήμουν στο μπαλκόνι και καθάριζα ότι μπορεί να έχει κάνει ένας σκύλος που δε βγαίνει συνέχεια βόλτα.(..να επεκταθώ?..οχι!). στην απέναντι πολυκατοικία ήταν κάτι πιτσιρίκια, το πολύ 10 χρονών που είχαν ανεβεί πάνω στην ταράτσα. φώναζαν σαν τα υστερικά μέρα μεσημέρι. φώναζαν λέξεις, φωνήεντα και κραυγές. όπως είναι φυσικό στην ήσυχη γειτονιά μου, βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια τους και φώναξαν στα παιδιά με απειλές και βρισιές να σκάσουν.
σκέφτηκα για μια στιγμή ότι οι άνθρωποι είχαν δίκιο, σε μια ήσυχη γειτονιά που η μεγαλύτερη ενόχληση είναι η σκουπιδιάρα στις 2.15 το βράδυ, ο υστερικος οργασμός της γάτας και ο σκύλος ο οποίος κάνει σαματά για να βγει από την κουζίνα μου, οι μεσημεριανές φωνές των παιδιών, υπερβαίνει τα όρια.
αλλά δεν κατάφερα να ενοχληθώ όσο περίμενα. φώναζαν και σε μένα την ώρα που σκούπιζα, αλλά ούτε να προσβληθώ κατάφερα, γεγονός παράδοξο, αφού εν γένει προσβάλλομαι εύκολα.
το σοκ ήταν όταν ζήλεψα αυτά τα παιδιά. πόσο θα ήθελα να ανεβώ σε μία ταράτσα και να αρχίσω να ουρλιάζω. και όχι κυρία μου! την έχω περάσει την εφηβεία.
2. θυμήθηκα μία από τις πιο ωραίες σκηνές του Dead Poet's Society τη σκηνή που ο κύριος Κίτινγκ γράφει στον πίνακα, "Ι sound my barbaric yawp over the rooftops of the world."
3. μου ήρθε σήμερα ένα ωραιότατο e mail από το φίλο μου τον Άγγελο. ένα μέιλ που επεξηγούσε πόσο επικίνδυνο είναι το facebook, πώς το φακέλωμα που γίνεται αυθόρμητα από εκατομμύρια χρήστες, καταλήγει να γίνεται όπλο των πολυεθνικών και της cia.
3ο το κρατούμενο και είμαι σίγουρη ότι κάπου εδώ χάσατε εντελώς τον ειρμό που γινόταν στο κεφάλι μου. αυτό το e mail όμως ήταν περισσότερο καταλυτικό από όλα τα υπόλοιπα. 4. ίσως γιατί την ώρα που το διάβαζα άκουγα τον Γλάρο των locomondo.

τερμα πρόλογος!
πόσο έχει ανάγκη ένας άνθρωπος να φωνάξει. όχι κάποιος που θέλει να πετύχει κάτι με τις φωνές. όχι. ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει ανάγκη να βγάλει μία φωνή. όλοι κρατάμε μέσα μας τέτοια φωνή και ότι μια μέρα θα βγει, τόσο δυνατά και βάρβαρα, που θα σκεπάσει κάθε ήχο πάνω στη γη. μαθαίνουμε από μικροί, "να διοχετεύουμε την ενέργειά μας υγιεινά" πόσες γαμημένες φορές έχω ακούσει αυτή τη φράση να λέγεται στη σχολική μου καριέρα, από γονείς φίλων, από δασκάλους, από καθηγητές, από βλαμμένους συμμαθητές που παπαγαλίζουν δοκίμια. και το χειρότερο? την έχω ακούσει να λέγεται για μένα. "να διοχετεύεις τα αισθήματά σου με υγιεινό και όμορφο τρόπο." και να σου πω την αλήθεια την έπαθα τη ζημιά γιατί έχω παρα πολλά χρόνια να σηκωθώ σε καμιά σκεπή και να φωνάξω. Εκφράζω τις σκέψεις μου σωστά και δημιουργικά και οι καθηγητές μου θα ήταν περήφανοι για μένα και εγώ απλώς το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να έχω συνείδηση του γεγονότος. Είναι ανθρώπινο? Να θέλω να φωνάξω? Είναι ένστικτο, ή επίκτητο χαρακτηριστικό του ανρθώπινου γένους τα τελευταια χρόνια?

δεν είναι μόνο το facebook προσφιλές φιλαράκι.
εδώ είναι ο κόσμος. εδώ. το μόνο που χρειάζεσαι για να γίνεις μέλος του, είναι:
όνομα, ημερομηνία γέννησης, όνομα πατρός μητρός, θείου, επάγγελμα, διεύθυνση, τηλέφωνο κατοικίας, κινητό, το όνομα του κολλητού σου και το τηλέφωνό του για να μπορούν να σε βρουν, μία πιστωτική, ένα αφμ, 8 φωτογραφίες, οι 4 ασπρόμαυρες, μία τηλεόραση, μία ηλεκτρονική διεύθυνση, έναν τραπεζικό λογαριασμό και μία σύνδεση στο ίντερνετ, φοιτητική, από τη φτηνή. παρακαλώ περάστε και αφήστε τα στοιχεία σας. είστε ο αριθμός της ταυτότητάς σας, είστε το αφμ σας, είστε το email σας, είστε ο άνθρωπος που φαίνεται στη φωτογραφία του διαβατηρίου σας.
σε καμία φωτογραφία διαβατηρίου ποτέ κανείς δε χαμογέλασε. στήθηκε στο λιτό φόντο και περίμενε το κλικ. όλοι όσοι έβγαιναν ήξεραν κάπου μέσα τους ότι μετά από αυτό δεν υπάρχει γυρισμός. ότι αν γίνεις μέλος αυτού του κόσμου δεν μπορείς να φύγεις.

μπορείς να ενταχθείς εύκολα. όταν είσαι παιδί δυσκολεύεσαι λίγο αλλά με σωστή εκπαίδευση και καθοδήγηση μπορείς και εσύ να γίνεις ένα πολύτιμο μέλος της πολιτείας αυτής. πάντα όμως θα ακούς στον ύπνο σου τον εαυτό σου να φωνάζει. πριν ανοίξεις τα μάτια σου θα φαντάζεσαι πως απέναντι από το παράθυρό σου βρίσκονται πράσινα κλαδιά και όχι η σωβράκα του γείτονα.
θα δεις στο μέλλον σιγά σιγά να δημιουργούνται άνθρωποι φαντάσματα. άνθρωποι χωρίς ιστορικό, χωρίς ετικέτες, χωρίς ταυτότητες, χωρίς καθοριστικούς αριθμούς. τι δε θα δινα κι εγώ αν οι γονείς μου δε με δήλωναν τη μέρα που γεννήθηκα. να περασω από αυτό τον κόσμο χωρίς αυτός να ξέρει ότι υπάρχω. να ζω στις άκρες του πίνακα που λέμε κοινωνία.
δε θα περάσουν πολλά χρόνια που θα δεις ανθρώπους νέους, που μόνο για μια στιγμή πίστεψαν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, και την επόμενη, βλέποντας το τέρας μπροστά τους, εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γής, ή έστω της πολιτείας και βρίσκονται κάπου σε κάποιο βουνό, σε κάποια έρημο ή τούνδρα, κρυμμένοι από το μάτι.

μετά από όλο αυτό το συρφετό. πές μου εσυ. ποια είναι η ισοροπία που μπορεί να κρατήσει ένας άνθρωπος, που δε θέλει να ζει κάτω από το μάτι, αλλά που δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, γιατί έχει ανάγκη τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκε.
Κατακλείδα για διφορούμενο τέλος.
Μία μόνο φιλοσοφική νύξη ακόμη. Ο σκοπός ενός ανθρώπου είναι να περάσει τη ζωή του ελεύθερος και ευτυχισμένος. Εντάξει να το δεχτώ και να καταλάβω την επιλογή του. αλλά από κει και πέρα είμαστε πλάσματα της κοινωνίας στην οποία γεννηθήκαμε. Όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι που πέρασαν από την ιστορία και άφησαν το σημάδι τους πάνω της, ήταν όλοι γεννήματα της εποχής του. και αλήθεια, πώς μπορείς να κάνεις κάτι σωστό στον κόσμο αυτό, όταν απέχεις μακριά του? πώς μπορείς να διορθώσεις έστω και το ελάχιστο όταν δε βρίσκεσαι εκεί? Όταν δεν ανήκεις εκεί μέσα? Δε σου λέω ότι θα αλλάξω τον κόσμο. Αλλά αυτός είναι ο λόγος που μένουμε. Πολλοί θα είχαν το κουράγιο να φύγουν. Πόσοι όμως θα είχαν την πίστη να μείνουν? Πίστοί στην ελπίδα ότι κάποτε αυτός ο κόσμος ίσως αρχίσει να γυρίζει σωστα.

απάντηση κανείς?

2009-02-08T02:45:00.000-08:00

μπα... ανοίγω τη σελίδα... αλλα εμπνευση μηδέν και έμπνευση στο άπειρο... από πού να αρχίσεις κ που να τελειώσεις. από σενα ξεκινάς και σε σένα τελειώνεις.. και γιατί σεβασμιότατε? είναι κακό ο κόσμος να γυρίζει γύρω από μένα? ναι τέκνον μου! καλά σεβασμιότατε, επαναδιατυπώνω.. είναι κακό η δική μου η ζωή να γυρίζει γύρω από μένα? στο κάτω κάτω της γραφής, δική μου είναι την παναγία μου. .ε... ? συγγνώμη σεβασμιότατε...

ο σεβασμιότατος δεν απαντα... δε μου δίνει απάντηση...
αστον.. πάμε αλλού.
(.....)
θα μπορούσα να σας γράψω και τους υπόλοιπους της παρέας που ρώτησα... αλλά η δουλειά αυτή είναι γραμμενη ήδη. οπότε για να μην κουράζουμε τα μάτια μας κ εγώ τα δάχτυλά μου καταλήγω στο θέμα που ήθελα να καταλήξω εξ αρχής. αστους προλόγους.

μικρέ μου πρίγκιπα? τι είναι αυτό που δεν κατάλαβα τα χρόνια που περάσαν?
γιατί οι μέρες μου φύγαν
και πράγματα έμαθα πολλα
αλλα κάπου στην ουσία χάνω ένα κομματι
και κάτι μεσα μου μού λέει πως είναι σημαντικό και βαθύ
και κόσμο ρώτησα πολύ αλλά κανείς δε μου έδωσε την απάντηση που ζητούσα.
αλλα εσύ μικρέ μου είσαι αγνός
και η πατρίδα σου είναι ψηλά σε κάποιο αστέρι
ξέρω πως βιάζεσαι και πως πρέπει τώρα να φύγεις
αλλα σε παρακαλώ δώσε μου λίγα από αυτά που μόνο εσύ ξέρεις.

"η ζωή μου είναι μονότονη. εγώ κυνηγάω τις κότες και οι άνθρωποι κυνηγούν εμενα. όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν κι αυτοί μεταξύ τους. βαριέμαι λοιπόν λίγο. αν, όμως με εξημερώσεις, η ζωή μου θα γεμίσει λιακάδα. θα γνωρίσω έναν ήχο βημάτων, που θα'ναι διαφορετικός απ'όλους τους άλλους. τα άλλα βήματα με κάνωουν και χώνομαι κάτω από τη γη. το δικό σου θα με καλεί να βγαίνω απ'τη φωλιά μου, σαν μια μουσική. κι ύστερα κοίτα! βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα? εγώ ψωμί δεν τρώω. το στάρι μου είναι άχρηστο. τα χωράφια με το στάρι, δυστυχώς, δε μου θυμίζουν τίποτα. κι έιναι κρίμαι! αλλά εσύ έεις μαλλιά στο χρώμα του χρυσαφιού. θα είναι λοιπόν υπέροχο, όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! το στάρι , που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. και θ'αγαπώ τον ήχο του ανέμου στα στάχυα."

τον κοιτούσα με απορία. δεν ήμουν σίγουρη ότι τον καταλαβαίνω.. με είδε που μπερδεύτηκα και χαμογέλασε.
" γνώρισα έναν έμπορο που πουλούσε κάτι χαπάκια τελευτάιας τεχνολογίας, που κόβουν τη δίψα. παίρνεις ένα την εβδομάδα και δε νιώθεις πια την ανάγκη να πιεις νερό. έτσι μου είπε οι άνθρωποι γλιτώνουν πενηντα τρία λεπτά την εβδομάδα. και τι τα κάνουν τα πενηντα τρία λεπτά? ότι θέλει ο καθένας.

εγώ αν είχα πενηντα τρία λεπτά, θα πήγαινα σιγά σιγά σε μια δροσερή πηγούλα...

με τον Μπομπ Ντυλαν pt3 ή και χωρίς

2009-01-26T04:41:00.000-08:00

in a world far away we may meet again
ocean gypsy the sun makes thousand nights for you to hold
φίλοι στην ειρήνη σύντροφοι στη μάχη
κουντου λουνα βινι τραγουδάν οι βλάχοι

χωρίς τον bob dylan αυτή τη φορά γιατί τον φυλάμε για τα μεσημέρια του καλοκαιριού
και για τις νύχτες του χειμώνα. στις αλκυονίδες μέρες μέσα όμως ο κόσμος μπερδεύεται.
μέχρι και οι μυγδαλιές μπερδεύονται. κακός καιρός αυτός του υδροχόου! η εκλειψη του χειμώνα.
είναι ο καιρός που θυμάσαι ξανά το καλοκαίρι που ακόμα φαίνεται μακρινό αλλα και τωρινό λόγω λιακάδας. πρόγραμμα ρουτίνα, συμμάζεμα, σκούπισμα, σχέδιο, διάβασμα, παραμύθια, ιστορίες, δράκοι και νεράιδες, μαγοι και ζητιάνοι, λοστ και μακαρονάδα, ή λοστ και τοστ που πάει και καλύτερα, ένας σκύλος στο μαξιλάρι μου, κινητό κόκκινο με καινούριο ήχο, το ασπρόμαυρο του πιάνου, ιστορίες δίχως τέλος, ποτά και ξενύχτια με μέτρο, αυτά τα ξεχασμένα του χειμώνα ξενυχτάδικα, μεικ απ μέχρι το μάρτη, τα ταξίδια που περιμένεις, τα λεφτά και η γαμημένη ελλειψή του, κραχ και σπασμένες τράπεζες, νεράιδες κάτω από τα μανιτάρια της ιρλανδίας, σουπερμαρκετ με 2 σειρές κωλόχαρτα, ένα κάστρο πάνω στα βράχια, συναυλίες και ιστορία της τέχνης, δομική φυσική και κυκλώματα, σκυλοτροφή και μαρούλια, τσιγάρα από το περίπτερο πριν κλείσει και τρέχουμε πάλι, ψιλά που κουδουνίζουν στις τσέπες, τα τελευταία που μείναν, τα χάλκινα, δάση που χορεύει η λούθιεν, η παιδεία και τι θα γίνει το χάλι τη, πιάτα για πλύσιμο, μουσική να παίζει χαμηλά γιατί είναι και μεσημέρι, θα γυρίσουν ξανά στο νησί οι 6? Πάχυνε λίγο ο σώγιερ ή μου φαίνεται, ρεμπετικο και τιμ μπάρτον, ξυλουρης και τζιμ μόρισσον, νατασα ανέβα στο ελληνικό, νταν νταν χτίζουν τα μπετά απέναντι, κούπες με στάχτη μέσα, να πάμε ιντερέιλ το καλοκαίρι, από πού κατεβάζεις υπότιτλους
ε αι σιχτιρ πια. κεφάλι είναι αυτό! σε πόσα μέρη θα το χωρίσεις? για αυτό σου λέω γω. στο βουνό να καλλιεργείς ντοματούλα βιολογική να μαζεύεις γλιστρίδες, να φτιάξεις και κανένα μελίσι, να φτιάχνεις τα δικά σου έπιπλα να κόβεις ξύλα για το τζάκι, να κατεβαίνεις με το ποδήλατο στο χωριό για τα υπόλοιπα να κάθεσαι με το σκύλο σου να διαβάζεις παραμύθια, χωρίς να περιμένεις το λοστ χωρίς να χτίζουν μπετά δίπλα χωρίς να κατεβάζεις ιούς από όπου μπεις, χωρίς να περιμένεις το μισθό κάθε σάββατο, χωρίς να γυρίζει ο εγκέφαλός σου γύρω από τη ζωή σου και να παραμένει στάσιμος. βασιλιάς. βασιλιάς.
δευτέρα απόγευμα το χριστό μου! και ο μπομπ ντύλαν περιμένει το μαρτη. ο μηνας του υδροχόου. τις αλκυονίδες μέρες ακυρώνονται τα στοιχήματα και κλείνουν τα καζίνα. γιατί όλα μπορούν να συμβούν και γιατί όλα είναι πιθανα. και που ξέρεις? πάλι το καλοκαίρι θα πίνουμε στο μπαλκόνι μπυρίτσα και θα λέμε για το χειμωνα που εφυγε. και ο μπομπ ντύλαν θα καπνίζει και θα ξερναει από τα γέλια οταν μας βλέπει.

εγκυμονείς χόλιγουντ??? τι να εγκυμονείς???

2008-12-15T14:13:00.001-08:00

είδα που λες το έραγκον. καλά γέλα. αλλά είναι αλήθεια. για την ακρίβεια το είδα για δεύτερη φορά.. και αυτός είναι ο πρόλογος. για να σε προιδεάσω, γιατί σήμερα θα σου μιλήσω για την υποκουλτούρα, την κουλτούρα του πλήθους, ως ειπειν... το χόλιγουντ.
εν έτει 2008, κι αυτό μετά βίας, διότι μας αποχαιρετά βιαστικά. για την πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα θα σου πω και θα σου πω για τις ταινίες της, που μου είναι και εύκολο. τριλογίες, τετραλογίες, συνέχειες ταινιών, διασκευές, μικρές, μεγάλες, μεταμοντέρνες, κλασσικές, κυρίως από βιβλία, διότι ποιος να κάτσει να γράψει?, βιογραφικές, και μπλειντρανεριστικές.
αλλά όλες επικές. ναι για σκέψου το?! τα μεγαλύτερα μπλοκμπάστερ, αυτά που σπάσαν τα ταμεία, ματριξ, άρχοντας των δαχτυλιδιών, χαρι πόττερ, εραγκον, πειρατές της καραιβικής, μπάτμαν, σπάιντερμαν, σταρ γουόρς, ναρνια. μη γελας, το ξέρεις ότι αν ακουγα αυτή τη σειρά ταινιών θα μου σπάγαν τα νεύρα, αλλά σκέψου, για μπλοκμπάστερ σου μιλάω.
όλα μιλάνε για μεγάλες μάχες, για σπουδαία κατορθώματα, σχεδόν επικά στο μέσο όρο τους, για ανθρώπους με μεγάλη καρδιά και κουράγιο...
το χόλιγουντ όμως δε σκέφτεται. δίνει στο πλήθος αυτό που ζητάει. δεν είναι σαν καλός γονιός που θα σκεφτεί τι είναι καλό για σένα, να το ελεγξει και να σου το δώσει με σιγουριά στο τέλος... είναι κλασσική περίπτωση μαρκετινγκ. αν ζητάς καραμέλες θα σου δώσει καραμέλες.
ενα το κρατούμενο.
πάω στο δεύτερο. βλέπεις ότι σε όλο αυτό το κόνσεπτ ταινιών υπάρχει η φιγούρα του κακού. η φιγούρα του εχθρού. δεν είναι το καλό και το κακό μπερδεμένο.
όχι μην πας αλλού. όχι syriana, lions for lambs κτλ. σου λέω για κλασσικό εμπορικό χόλιγουντ, με τεράστιους προυπολογισμούς και γιγαντιαία κέρδη.
η φιγούρα του κακού όσο τρομερός κι αν είναι σου δίνει μια σιγουριά. νιώθεις μια τεράστια ασφάλεια παρακολουθώντας την ταινία. ξέρεις ότι δε θα χρειαστεί να ψάξεις να βρεις ποιος είναι αυτός που πολεμάς και ποια πλευρά θα υποστηρίξεις. ξεκουραση. ακολουθώντας απλό συλλογισμό σου λέω. γιατί σε ξεκουράζει? γιατι λέω εγώ τώρα είναι μία σκέψη που κάνεις συνέχεια στη διάρκεια της καθημερινότητας και καταντάει κουραστική. προσπαθείς να βρείς ποιος σου φτάει. ποια πλευρά να πάρεις. ποιος είναι ο καλός της υπόθεσης βρε αδερφέ για να πας μαζί του. κρατούμενο 2 β τώρα. θέλω να θυμηθείς ότι το χάρι πόττερ αυτός που το έκανε μπεστ σέλλερ είναι ένας πληθυσμός με μέσο όρο ηλικίας 14 και πολύ σου λέω πάλι. και τώρα συλλογίσου. πόσο ξεκούραστο είναι ένα τέτοιο βιβλίο για ένα παιδί. πόσα τερατουργήματα και φρικιαστικά όντα υπάρχουν εκεί μέσα το ξέρουμε όλοι. κι όμως όλα τα παιδιά νιώθουν τεράστια ασφάλεια να το διαβάζουν. για τον κύριο λογο ότι η έννοια του κακού είναι ακριβέστατα προσδιορισμένη. γιατί αν αρχίσεις από την ηλικία των 10 να σκέφτεσαι ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός εν ετει 2008, μέχρι να φτάσεις στα 25 έχεις τις εξείς επιλογές. να πετάς πέτρες στις τράπεζες, να πέσεις στην πρέζα, να πας σε ίδρυμα ανιάτων ψυχοπαθών.
και στις τρεις περιπτώσεις είσαι δικαιολογημένος απόλυτα από μενα.
πάω στο 3ο.
να σε ενημερώσω. το πρώτο μπλοκμπάστερ που βγήκε και καθιέρωσε και την έννοια, στο οποίο συναντάμε τη φιγούρα αυτή του έξοχου κακού είναι το star wars: a new hope. και ακολούθησε η εξαλογία. να σου πω επίσης ότι η ταινία βγήκε επί ψυχρού πολέμου, τη μέχρι τότε πιο μπερδεμένη εποχή που πέρασε ο κόσμος. την εποχή χωρίς στρατόπεδα. την εποχή που όλοι πολεμούσαν χωρίς στολές. χωρίς διακριτικα.
κατά τη γνώμη μου για αυτό το λόγο έγινε και ο πάταγος. γιατί το χόλιγουντ την είχε πιασει την ιδέα από τότε. αυτό που θες αυτό θα σου δώσω. παταγος σου λέω.
πέρασαν δεκαετίες με μέτρια αποτελέσματα, μια ανάγκη για κωμωδία, ρομαντισμο και όλα εις μάτειν. μέχρι και τις ρομαντικοκοινωνικο μπούρδες των 90's, τις περάσαμε κι αυτές.
αλλά να σου ξανά τα ίδια..
εκεί. ο κακός της υπόθεσης ξανάρθε...
αλλά μη νομίζεις οτι κατέληξα γιατί εχω δρόμο ακόμα.
ο κακός παραμένει. και τελείωσα μαζί του γιατί όλο πετάγεται και με μπερδεύει.
αυτό που θέλω να σου πω, είναι οτι το χόλιγουντ, αυτό που θα μπορούσε να είναι το πιο ισχυρό όπλο της αμερικανικής κυβέρνησης και να το χρησιμοποιήσει έστω και λίγο όπως έκανε το 80 και το 90 για σκοπούς σοβαρότερους από το να προβάλλει τον καταναλωτισμό, η από το να ναρκώνει τα μυαλά των ανθρώπων, το έχει αφήσει ελεύθερο, ανεξέλεγκτο.
διότι δίνει αυτό που ζητάει ο κόσμος ακόμα κι αν ο κόσμος δεν το ξέρει.
διότι κανείς δε σκέφτεται μια επανάσταση, αλλά όταν βγαίνει σε ταινία, το κάνει χρυσό!
το χόλιγουντ είναι σαν καλή γιαγιά, που σου λέει τα παραμύθια που θες πριν τα ζητήσεις.
και σαν καλή γιαγιά, αφού σου πει την κοκκινοσκουφίτσα, ίσως και περιμένει να βγεις από το μονοπάτι για να δεις τι θα γίνει. αν θα ρθει κανας λύκος...?
το πιασες? το πα πολύ πολύ εμμεσα. κάτσε να το καθίσω κάτω.
αν το χόλιγουντ ανεξέλεγκτο καθώς είναι πλασσάρει λίγο λίγο μια επανάσταση καθώς κάνει 5 χρόνια τώρα, πως πιστεύεις πως θα αντιδράσει ο κόσμος??? όχι δε σου μιλάω για πολιτικούς, πνευματικούς, λόγιους, μικροαστούς. σου μιλάω για υποκουλτούρα. σου μιλάω για πλήθη, για μάζες. για αριθμούς σε πολς.
αλήθεια τι νομίζεις θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που τους έχουν πιπιλήσει το κεφάλι με κατορθώματα γενναίων, με αναγκη για ελευθερία, με μάχες ένδοξες, με επαναστάσεις, θυσίες, και όλα τα υπόλοιπα??
κάτι τέτοια σχίσματα στα μεγάλα σχέδια των κυβερνήσεων βλέπω... ε και μετά...
ποιος τον χέζει τον κούγια??? (δεν έχει στείλει και εξώδικο σε μπλογκ φαντάζομαι.. αλέξη να η ευκαιρία σου....) αλήθεια ποιος τον χέζει τον κούγια???
όταν ένα χόλιγουν προετοιμάζει την παγκόσμια σκακιέρα για επανάσταση?
είδες... κι εσύ χαμογέλασες...

2008-12-11T06:52:00.000-08:00

ok λοιπόν. και μετα τους σεισμούς και τους καταποντισμους που περίμενα, δες που καταλήξαμε... φαντάζομαι ότι οι φίλοι μου θα έχουν πάθει υστερία. να με βλέπουν όπως και πριν μέσα στο χαμό. έτσι.. ο κόσμος γύρω να φλέγεται, να διαλύεται και εγώ στο σπίτι κλασσικά να διαβάζω το χοντρό μου βιβλίο, να βλέπω τις γαλλικές ταινιούλες μου, από αυτές τις χαρούμενες ξέρεις, με τη ζεστή σοκολατα μου, τα τσιγάρα μου, να κάθομαι να ζωγραφίζω, να κάνω εργασίες για ένα εξάμηνο χαμένο... κι ο πιο μαλθακός άνθρωπος έχει σηκώσει μια πέτρα. κι ο τελευταίος κάγκουρας έχει γνώμη για τα γεγονότα. αυτός που δεν αγόρασε ποτέ εφημερίδα τώρα είναι κάθε μέρα στο περίπτερο. αυτός που περίμενε να τελειώσουν οι ειδήσεις για να αρχίσει η μεσημεριανή ζώνη τώρα είναι με το τηλεκοντρόλ στον καναπέ και παρακολουθεί. η μισή ελλάδα είναι στους δρόμους και η άλλη μισή παρακολουθεί τα γεγονότα. κι εγώ εκεί το χαβά μου. ούτε παρακολουθώ ούτε βγαίνω στους δρόμους. θα ρωτήσεις γιατί. και καλά θα κάνεις. λυπάμαι που θα σου το πω αλλά δεν έχω απάντηση. το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι σε ενα σπίτι έρημο σε ένα χωριό χαμένο, με ένα σκύλο μεγάλο σαν το μπόι μου δίπλα. αυτό τίποτε άλλο. δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω ρε φίλε. η ουρά μου δεν ήταν ποτέ μέσα. και στο σπίτι μου δεν υπάρχει ούτε μία αφίσα του che. και τον αγαπάω και πολύ τον άνθρωπο. υπάρχει μια ζωγραφιά του δον κιχώτη παρόλα αυτά. μπορεί να είναι τυχαίο. αλλά θέλω να πιστέψουμε και οι δύο ότι δεν είναι. γιατί ότι και να σου πουν τα εαακ, ο δον κιχώτης δεν ειναι che. και ούτε το ανάποδο. ας πούμε λοιπόν ότι δεν είναι τυχαίο. ας πούμε ότι είναι επιλογή. έτσι για την πλάκα. τώρα γιατί ένας άνθρωπος ζωγραφίζει τον δον κιχώτη και φαινομενικά σνομπάρει τον che, το αφήνω σε σένα να το σκεφτείς. και αν το σκεφτείς καλά θα καταλάβεις όλα μου τα λόγια και όλες μου τις κινήσεις και θα δεις ότι η ουρά μου είναι απέξω γιατι δε θέλει να είναι μέσα. έτσι. με τη μία θα σου έρθει. όπως μου ήρθε και μένα. μπορεί να φαίνεται λίγο δουλτσινέα η κατάστασή μου με τη ζεστή σοκολάτα και τον πίτερ παν και την ίλυα. αν φτάσεις εκεί κάπου έχεις κάνει λάθος. πάνε πίσω. οπ! ξαναπάρτο από την αρχή τωρα. κάθε άνθρωπος έχει το δικό του αγώνα. και αν πίστευα ότι ο δικός μου αγώνας είναι αυτός τότε θα ήμουν μπροστά σας. αλλά πιο πολύ με άγγιξαν τα παιδιά που πετούσαν στους αστυνομικούς νεράντζια.

το ξέρω ότι δε φαίνεται καθόλου έτσι.... αλλά αυτό... είναι απολογία.

2008-12-05T04:17:00.000-08:00

κι ήταν ένα ωραίο πρωινό που λες.... στην αρχή δηλαδή δεν ήταν γιατί το ξυπνητήρι χτυπούσε (χτύπαγε που λέμε κ εδώ στα βόρεια) κι ο ύπνος ποτέ δε φτάνει.
αλλά δεκέμβρης ζεστός, γλυκός, που ντρέπεσαι να πάρεις παλτο βρε παιδί μου και λες τι ωραία μέρα κι όλα καλά θα πάνε και η αισιοδοξία στο έπακρο, και ο υπολογιστής σου κάνει το γύρο του κόσμου με εικόνες και χρώματα που τα βλέπεις και σου φτιάχνουν τη μέρα. φοράω που λες την καινούρια καμπαρντίνα, τα μποτάκια βάζω και λίγο μολύβι, έτσι για γούρι... χαιρετάω τον κυρ θανάση τον τεντά και κατεβαίνω.. βλέπεις κάτω θαλασσίτσα, ωραία, ρομαντικά και συνεχίζω την κατηφόρα. φτάνω στη στάση λίγο βιαστικά είναι η αλήθεια... γιατί αλλο να ξυπνάς πρωί κι αλλο να βγαίνεις πρωί. σε πιάνει το μεσημέρι... ρωτάω τον κόσμο για το αστικό, ευγενέστατοι, καλοσυνάτοι χαμογελάνε κιόλας... σαν γαλλικό φιλμάκι ενα πράμα.. μούρλια. και μπαίνω που λες στη γραμματεία με τη σιγουριά της αισιοδοξίας...
οχι.
- τι όχι. ?
- οχι
- πως όχι δηλαδή?
- ε όχι ρε κοπελιά, τι λέμε!!
- και τώρα...?
- τωρα δεν μπορώ να κάνω κάτι... (και η αποκορρύφωση): λυπάμαι...

τσιγάρο. κι άλλο τσιγάρο. τηλέφωνο... να ρθει κάποιος να πιούμε εναν καφέ ρε παιδια! ένας άσχετος να περάσει να μου πει ένα ανέκδοτο... ναι το θλιμένο πρόσωπο του πολυτεχνείου... μα γιατί? κι όλα πήγαιναν τόσο καλά σημερα... δε θα τον βρω τον πούστη που με γκαντέμιασε?? να τον πάρω να του χτυπαω το κεφάλι στις πόρτες του πολυτεχνείου! στο άσυλο θα τον κοπανάω...

και ο ήλιος εκεί ... το χαβά του.. βρε έχουμε δράμα εδώ.? τίποτα αυτός το χαβά του.. είναι αλήθεια πως θα μου άρεζε ξαφνικά μέσα στο δράμα μου να σκοτείνιαζαν οι ουρανοί, τα ραδιόφωνα να παίζανε μητροπάνο να κλαίει, να κλείναν οι πόρτες και να μαντάλλωναν οι κυράδες τα παράθυρα, να σηκώνονταν κύματα κι η θαλασσα να μαύριζε, να γίνονταν σεισμοί, καταποντισμοί, τσουνάμια, αρμαγεδών, να έρχονταν οι καβαλάρηδες της αποκάλυψης, και να βγαίναν οι προφητείες του νοστράδαμου. κολλάω.
ο σπουργίτης τιτιβίζει. αμέριμνος.. δε νιώθει. του θυμώνω... λίγη συμπόνια... τίποτα κανείς. η φύση προσπέρασε το πρόβλημα μου, αδιαφόρησε παντελώς για την ήττα μου...
φαουλ. περιμένω μια κάρτα. κοκκινη κίτρινη οτιδήποτε!! τζίφος. ο ήλιος λάμπει. όλοι πίνουν τους καφέδες τους. μερικοί γελάν. τους μισω! φτού!
πάω προς το σπίτι. οι παππούδες στα παγκάκια λεν ανέκδοτα από τη χούντα, μια γρια τινάζει ένα πατάκι, ένας τύπος ανάβει τσιγάρο τρώγοντας παράλληλα σουβλάκι. το γαλλικό φιλμάκι συνεχίζει. εκεί στην κόντρα.
το σκέφτομαι από την άλλη. η χαρά του κόσμου υπάρχει για να δημιουργεί αντίθεση στο δράμα μου. σε ασπρόμαυρο πορτρέτο με έντονο κοντράστ και περιγράμματα. γιαπωνέζικο νιου ειτζ.
εεεεεεεεεεεεει!! αλάργα! τον καημό!!
δε βλέπεις τριγύρω...? η γη ακόμα γυρνάει. οι παππούδες γελανε! η γριά στο πατάκι της, και ο τύπος συνεχίζει να τρώει το σουβλάκι του. καπνιστό. χαρμάνικο..
για αυτό σου λεω... δεν πα να κουρεύεστε? εμείς εδώ. το χαβά μας..
κι όσο θα βγαίνει ο ήλιος εμείς εκεί, στην πορεία.. περπάταπερπατα..
και το γαλλικό φιλμάκι θα είναι εδώ. λίγο πιο βαλκανικό, λίγο πιο παλιοελλαδίτικο αλλά εκεί το χαβά του κι αυτό.
μια λέξη μου έμεινε σήμερα...
ασταμάτητη.

ειδα το νιόνιο σε αρχαίο φορτηγό όνειρα να σκαρώνει από τον όλυμπο

2008-12-01T00:51:00.000-08:00

να σου πω ένα παράξενο. θα το βρείτε διασκεδαστικό πιστεύω... την περασμένη άνοιξη πριν το πάσχα, ήμουνα στη θεσσαλονίκη κι ετοιμαζόμουνα να κατέβω στην αθήνα. κι ένα περίεργο, ακου, ενώ είχα βγάλει δηλαδή εισητήριο, αεροπορικό να επιστρέψω, πώς μου 'ρθε? όχι... να κατέβω με οτοστόπ! όπως στα νιάτα μου. πριν σαράντα τόσα χρόνια... η άνοιξη...
στήνομαι λοιπόν στην εθνική οδό, ψιλόβρεχε, ωραία, ρομαντικά... και μετά από λίγο.. το βλέπω να ρχεται! όχι εκείνο, το δικό μου.. το δικό μου ήταν ένα βόλβο κόκκινο, ενώ αυτό ήταν τώρα ήταν ένα σκάνια, άσπρο, τριαξονικό. και με μαζεύει λοιπόν. ο οδηγός ένας ίδιος, έτσι σαν εκείνο τον παλιό, ετσι αμίλητος κι αυτός. αλλά όπως τον κόβω από το πλάι σα γνωστή φυσιογνωμία έτσι μου φαίνεται...
"δε μου λες" του λέω... "εσύ μήπως πριν σαράντα τόσα χρόνια οδηγούσες ένα βόλβο κόκκινο?" "ναι" μου λέει... "και μήπως λέγεσαι τζώρτζης?" τζώρτζης"μου κάνει... " τι λε ρε παιδί μου και δε με θυμάσαι?? τόσο πολύ γεράσαμε?" "σε θυμάμαι" μου λέει. "σε θυμάμαι και σε παρακολουθώ. μόνο αν δεν έχεις αντίρρηση να κάνουμε εδώ δεξιά στον Όλυμπο, έχω να παραδώσω σε ένα χωριό κάτι κατσίκια".
αφήνει την εθνική οδό, στρίβει σε μία στενή άσφαλτο, ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει, τελειώνει η άσφαλτος αρχινάει ο χωματόδρομος, ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει, τελειώνει κι ο χωματόδρομος και συνεχίζει να ανεβαίνει πλέον στο πουθενά. εν τω μεταξύ έπεφτε και το σούρουπο. όσο να ναι είχα αρχίσει και ανησυχούσα...
ώσπου ξαφνικά, μπροστά στα μάτια μας, χωριό ωραιότατο, πλάκες από σχιστόλιθο, καλντερίμια με λιθόστρωτα, ο φούρνος ανοιχτός, ο κόσμος έξω, μια ομάδα διορθώνει το καμπαναριό της εκκλησίας, μια ορχήστρα παραδίπλα κάνει πρόβες το "αι γενεαι πάσαι" διότι ήταν πριν το Πάσχα, και τρέχουν όλοι και ξεφορτώνουν το φορτηγό, κάτι κατσίκια είχε κάτι κρασιά τους είχε φέρει.. ένα περίεργο μόνο... δε μιλάνε! τους ρωτάς, τους μιλάς, και δε σου μιλάνε...
"ρε συ!' του λέω... " τι ει ναι αυτό το μέρος που με έφερες εδώ?"
"κοίτα" μου λέει... "δεν ήθελα να στο πω εξ αρχής για να μη σε ανησυχήσω...το μέρος εδώ είναι μαγεμένο, αυτοί οι άνθρωποι εδώ όλο το χρόνο κοιμούνται κανονικά στα κρεβατάκια τους, και ξυπνάνε μόνο λίγο πριν από τις γιορτές. και τους βλέπεις πιάνουνε και επισκευάζουνε τους δρόμους, τις στέγες, κάνουν πρόβα τη χορωδία τους"
"τι λες ρε" του λέω. "και μετά?"
"ε μετά άμα ρθει η γιορτή δεν έχεις δει ωραιότερο πράμα! τραπέζια στρωμένα, κρασιά, αγάπη, φιλιά, τραγούδια, νταν νταν οι καμπάνες, πυροτεχνήματα, τα όργανα, ένα πράγμα καταπληκτικό".
"και μετά???" του λέω.
"ε μετά κοίταξε, σιγά σιγά τους πιάνει πάλι αυτή η νύστα, και παν και χώνονται πάλι στα κρεβατάκια τους κι αποκοιμιώνται."
"τι λε ρε" του λέω "ποιος είσαι εσύ? τι ρόλο παίζεις? δε σε καταλαβαίνω? "
"κοίταξε" λέει "εγώ περνάω από δω κι έχω το μάτι μου, μη ξεσκεπαστεί κανείς στον ύπνο του, μην αφήσαν καμιά βρύση ανοιχτή, μη πιάσουμε καμιά φωτιά... έλα άντε τώρα άστα λόγια ανέβα στο φορτηγό γιατί πρέπει να φτάσω στην Αθήνα, έχω να παραδώσω"
έχω καταπιεί τη γλώσσα μου. αλλά με τρώει. "ποιος είσαι άνθρωπε μου?" του λέω. "έχεις οικογένεια εσύ? έχει σπίτι? φίλους έχεις?"
"σπίτι μου είναι η εθνική οδός. η εθνική οδός και η οικογένειά μου. όσο για φίλους... μου κάνουν πολλοί οτοστόπ. εγώ όμως κάθε φορά επιλέγω ποιον θα πάρω. εσύ μου φάνηκες εξ αρχής συμπαθής. κι αν χρειαστείς τίποτα, στάσου εκεί στη ραψάνη που πουλάν το μούστο, μα σήμερα, μα αύριο, θα περάσω. άντε γεια σου τώρα και καλές γιορτές.

ήταν ένας κότσυφας....

2008-11-30T23:38:00.001-08:00

όχι όχι όχι.... δε φταίει τίποτα από αυτά...
φταίει που ο ήλιος ειναι κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα και ειναι που τα πρωινά είναι τωρα μουντά κια κρύα και είναι που η θάλασσα είναι μαύρη και τα βράδια του καλοκαιριού πολύ πίσω. είναι που οι εκφωνητές των ειδήσεων δεν αλλάζουν τόνο και έχουν φωνή ουδέτερη χρόνια εξασκημένη στην αναισθησία. ειναι που όσοι λεν τις διαφημίσεις στο ραδιόφωνο φαίνονται να τις πιστεύουν και ειναι που συνεχίζω να τρώω την μπριζόλα μου όταν ακούω για το βομβαρδισμό στο βόρειο πακιστάν. ειναι 2.5 εκατομμύρια παιδιά φορείς του aids και νιώθω ασφαλής που δε γνωρίζω κανέναν από αυτούς...
αλλά ειναι και που χαμογελάω πλατιά όταν ακούω το σαββόπουλο να λέει: "ήταν ένας κότσυφας που τον λέγαν σταύρο..." και ας είναι κρύος όσο θέλει ο χειμώνας!
τσίου!

στους βαρβάρους

2008-11-17T03:23:00.000-08:00

το σκοταδι που απλωνει μεσα σου
η βροχή σου ουρλιάζει σα θηρίο
πολεμάς να πλυνεις τον κόσμο σου
αρχίζεις να γυρίζεις στο δωματιο τοίχο τοίχο
κι η μοναξιά που σαπίζει το πάτωμα
τα χρώματα γύρω σου ανοστα
δε φταις εσύ
το ξερεις ειναι επικίνδυνα τα ταξίδια σε αλλους κόσμους
κι μισή ζωή σου που εμεινε εκει θρηνει για την εδώ ζώ

περιμενατε κάποτε
περιμενατε πολύ
τους βαρβαρους να ερθουν να φέρουν μια λύση

τα μακρινα ταξίδια μακραίνουν πιο πολύ
κι ο κόσμος γύρω σου βουλιάζει
ο θαλασσες απλώνονται πιο απέραντες απο ποτέ
και το λιγο σου πιο λιγο ακομα
το τερας της πολης σου τρωει τα παιδιά του
κι η μουχλα της πόλης
αυτη η θαμπή κρυμμενη στην ομίχλη μουχλα
τα φαντασματα της πόλης που στοιχειώνουν τις γωνιες

ελεγες παλιά πως η βροχη ξεπλενει την πολη

κι ο ήλιος κρυμμενος εδώ και μερες

περιμένατε καιρο να ρθουν οι βάρβαροι
να φέρουν μια λύση
κι όσο περιμένατε το σκοτάδι σας μεγάλωνε να φαει τον κόσμο

γεμίσαν οι πλατείες αποτσίγαρα
καταραμένοι εδώ στο αιώνιο περίμενε
μισοι στη ζωή μισοί στο θάνατο

το ξέρω μου το χες πει και το βλέπω ξανα
σου λείπει το άγριο χορτάρι
και ο αγριος αέρας
σου λείπουν τα ψηλά βουνα
κι η ζεστασιά στο σπίτι
σου λείπουν οι τόποι που ήθελες να πας
και το κάλεσμα τους σιγεί όσο πάει

κοιτα γύρω σου.
οι βάρβαροι έχουν έρθει
οι βάρβαροι είναι εδώ
και το βλέπεις καθαρά τώρα
πως οι βάρβαροι μαζί τους δεν έφεραν καμία λύση

με τον Μπομπ Ντυλαν pt2

2008-09-10T05:03:00.000-07:00

καινούριο το σπίτι. συμμαζεμένο μεχρι τελικής πτώσεως και ακρου εκνευρισμού. η εξεταστική πίσω μου πια, μαθήματα με βαθμό, ξενύχτια, βιταμίνες, ψύξεις, ασπιρίνες, καφέδες στις 3 το πρωί, φύγε ύπνε φύγε μακριά. μαστορέματα, κατασκευές, διάβασμα πάντα με τον μπομπ ντύλαν. κρύο τσάι και πολλά τσιγάρα, μια κιθάρα αφημένη στη μοίρα της εδώ και καιρό με τη ρε να λείπει. sinner man και ikariam, dream on και battle, κρασάκι αυτές τις πρώτες ζεστές μέρες του σεπτέμβρη, φαί σπιτικό, επίδεσμοι και νεύρα. ουζερί ο μερακλής στο βαθος κήπος και η σκόνη είναι ο χειρότερος εχθρός. - ballad of a thin man
μεσημέρι και πάλι. του σεπτέμβρη αυτή τη φορά. του ζεστού σεπτέμβρη. με ένα όμορφο καλοκαίρι στην πλάτη μας. με όμορφα ταξίδια και όμορφες πλάκες. και μια καινούρια χρονιά μπροστά μας για την οποία τα δικά μου άστρα λένε: πολύ δουλειά. γερά πόδια και πολύ τρέξιμο. πολύ γράψιμο. και λίγο πριν αρχίσουν τα φύλλα να πέφτουν (it ain't me babe) καταλαβαίνεις πως αυτό που θέλεις είναι τα απλά πράγματα.
όχι άλλα μπερδέματα όχι άλλα τρεχάματα όχι άλλοι μπελάδες όχι άλλα καμμενα δάση. η γη γυρνάει γρήγορα. κι αν το αγνοήσεις σου πατάει ένα ξαφνικό κουνημα σαν σεισμό ένα πράγμα και στο θυμίζει για τα καλα. τι? ότι το μόνο που έχεις είναι αυτό που κουβαλάς στην πλάτη σου. τους φίλους σου, τα ταξίδια σου, τα γέλια σου, τις χαρές σου, τις δυσκολίες σου, τη μουσική της κιθάρας σου, τα βιβλία σου, τις ιστορίες σου, τα χαμόγελά σου, τα δάκρυά σου, την εκτίμηση των άλλων, το σεβασμό τους, τα καλοκαίρια σου και τα μεράκια σου, τα καλοκαιρινά μεσημέρια σου, τα ψηλά βουνά σου, τα ζεστά ποτά σου και τελειωμένα σου τσιγάρα και πάντα... τον Μπομπ Ντύλαν!
πάμε για νέα σεζόν χωρίς μυαλό αλλά με πόδια γερά και κεφάλι πάνω στα σύννεφα.
rpt: τσίου!

the mean reds κ χαρταετοί

2008-08-29T12:48:00.000-07:00

είναι άσχετο αλλά σκέφτηκα να σας το πω. κυρίως για να φτιάξει το κέφι μου.
τις κακές τις μέρες αυτές που έχεις έναν κόμπο στο λαιμό, αυτές που αναλώνονται με το να βλέπεις παλιές σειρές, αυτές που φοβάσαι και δεν ξέρεις γιατί, αυτές που ανησυχείς για το μέλλον και τρέμεις το παρελθόν, αυτές που είσαι τόσο κουρασμένος για να κάνεις οτιδήποτε ακόμη και να βγεις απο τις μπυζάμες, τις meen red days που λέει κ η holly golightly, αυτές τι μέρες λοιπόν ανακάλυψα ότι το μόνο που μπορεί να με κάνει να χαμογελάσω είναι:
ένα τραγούδι του θοδωράκη
ζεστό τσάι (ναι ρε καλοκαιριάτικα!)
ασπρόμαυρη ταινία
μαλακτικό για τα μαλλιά
παγωτό βανίλια
και ασπρο γλυκό κρασί μόνο σε ψηλό ποτήρι
και οι διακριτικές σχέσεις του δευτερου τις κυριακές τα βράδυα...
όχι όλα μαζί
ένα ένα.
και δε φταίω εγώ. οι κακές μέρες πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους. αχ!!
ας όψονται οι κακοήθεις που έυχονται καλό χειμώνα και οι βιτρίνες που βγάλαν τα μάλλινα και ο αέρας που φυσάει και θέλεις κ σεντόνι τα βράδια...
ε τι να κάνω κι εγώ?
υπομονή, διάβασμα, θοδωράκης ε άντε κ σε λίγο θα δούμε και τα φύλλα να πέφτουν.
φιλιά!

ο βασιλιάς

2008-07-26T17:56:00.000-07:00

έλα λευκό μου σύννεφο και γίνε προσκεφάλι
για το παιδί το χνουδαλό που ο ύπνος το χει πάρει.

ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει μακριά από κάγκελα, μακριά από μίση, να ζήσει ήσυχα, να ζήσει όμορφα, απλά. δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο από τον εαυτό του για να ζήσει. διορθώνει ένα έρημο σπίτι, διορθώνει ένα παλιό ποδήλατο, ένα σπασμένο γεφύρι. διορθώνει τη ζωή του, τα λάθη του. διορθώνει ότι σπασμένο βρει χωρίς να του ζητηθεί.

δεν αποζητά τη συμπάθεια κανενός, δεν έχει ανάγκη τα δικά τους χαμόγελα, δε νιώθει την ανάγκη να συστηθεί σε κανέναν. το ξέρει όμως κι αυτός ότι ζει σε μια κοινωνία έτοιμη να σμίξει καχύποπτα φρύδια , έτοιμη να φοβηθεί, έτοιμη να μισήσει, έτοιμη να τσακίσει κόκκαλα.

βλέπει την εχθρότητα μπροστά του από την πρώτη κιόλας στιγμή. αλλά και πάλι δε θα χρησιμοποιήσει καμιά διπλωματία, δε θα πάρει κανένα με το μέρος του, δε θα ζητήσει την ψεύτικη συμπάθεια κανενός.

όσο αυτός δε ζητά τίποτα τόσο οι άλλοι ζητούν εξηγήσεις. όσο αυτός δε σκύβει, τόσο τον πιέζουν προς το χώμα κάτω.

ένας ανθρωπος, ένας αναπτήρας μπικ, ένα άγριο ζώο, ένας χριστός, ένας άνθρωπος που δεν περιορίζεται από όσα κάγκελα γύρω του, γιατι μέσα στην ψυχή τη δική του δεν υπάρχουν κάγκελα.
όχι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι επαναστάτης. δεν επαναστατεί, δε θέλει να αλλάξει τον κόσμο. θέλει να ζήσει μέσα σε αυτόν με το δικό του τρόπο. με τους δικούς του νόμους.
δεν είναι επαναστάτης. γιατί το όνομα Του επαναστάτη το έχει πάρει ένας έμπορος ναρκωτικών.

ο τελευταίος λύκος πέθανε, κι όταν τον σκότωσαν, γύριζαν το πτώμα του, επιδεικνύοντας τη νίκη τους και γιορτάζοντας το θρίαμβο τους, ήσυχοι, ξέγνοιαστοι, ασφαλείς στα σπίτια τους, με κατοχυρωμένα τα μικροεγκλήματά τους, τις μικροκομπίνες τους, τα μικροκέρδη τους, τη μικροπρέπειά τους.

όλα τα πιόνια στο σκάκι θέλουν να στριμώξουν το βασιλιά. να τον στριμώξουν τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί να κινηθεί όταν έρθει η σειρά του. αλλά είναι ξύλινα πιόνια όλα τους. αυτός ο βασιλιάς, είναι ενας αναπτήρας και αυτή είναι η αμαρτία του, και αυτή είναι η κατάρα του.

ο χριστός πέθανε ξανά, σταυρωμένος από γραμματείς και φαρισαίους, προδωμένος τρεις φορές, σταυρωμένος με τη δική του συνέναιση, καταραμένος από τη διαφορετικότητά του, αγιασμένος από τις προθέσεις του. και αδικημένος περισσότερο γιατί είχε κερδίσει χωρίς να το θέλει τη συμπάθεια ανθρώπων λίγων, μόνο που αυτή δεν ήταν τόσο δυνατή για να τους κάνει να πολεμήσουν για αυτόν.

σκοτώσατε τον τελευταίο λύκο, σταυρώσατε το χριστό ξανά, γκρεμίσατε τη ζωή ενός ανθρώπου που ξεκίνησε να τη στήνει ξανά σιγανά και ταπεινά. και ο τελευταίος αναπτήρας αποφάσισε πριν φύγει να αφήσει στη θέση του έναν άλλο ξύλινο βασιλιά. έναν βασιλιά με τον οποίο θα μπορούσατε να παίξετε την παρτίδα σας χωρίς μικροενοχλήσεις.

γιατί? ναι ρωτώ γιατί. και δεν πρόκειται να πάρω απάντηση από κανέναν. ούτε εσείς ξέρετε τι φοβούνται οι κότες στο κοτέτσι σας και γιατί μισούν. (γελοίο δεν ακούγεται ε? μια κότα που μισεί? ή πολλές κότες που μισούν?χιχιχι)

μια ταινία κολοσσός. μια ταινία πελώρια. μια ταινία που θάφτηκε. μια ταινία που μίλησε. και αυτή είναι μια ελληνική ταινία που δεν είναι κωμωδία δε δείχνει σεξ δεν παίζουν φίρμες και δεν έχει μέσα διαφημίσεις της βονταφον. ναι ρε που είστε και σοφοί και δε βλέπετε ελληνικές γιατί είναι μάπες. βγαίνουν και τέτοιες. και να τη δείτε πάλι θα τη θάψετε. γιατί? τα λέει ο γραμματικός καλύτερα.

η σκηνή και η βαλίτσα

2008-07-18T02:00:00.000-07:00

για να δούμε τι έχουμε... έχουμε ενα ποσείδι γεμάτο με κόσμο. μέχρι τα μπούνια γεμάτο. εχουμε ένα τσαντίρι με σκηνές και γύρω γύρω πετσέτες που πέφτουν από πάνω τις μπύρες το πιο αρχαίο αμυντικό σύστημα, έχουμε τσάνταλη πολύ τσάνταλη έχουμε ήσυχα βράδια με κιθάρα με καρπούζι με ταμπάσκο και με τσάνταλη... έχουμε βραδινά μπάνια στο φάρο, έχουμε καινούρια πρόσωπα καινούριους παίχτες, έχουμε ένα φαξ μια ανυπαρκτη τράπεζα, μπολικα οτοστόπ, πολλή ζέστη, πολλούς καφέδες, έχουμε ένα ψυγείο χωρίς πάγο και με πολλή μούχλα προς το τέλος, έχουμε κιθαρίτσες έχουμε τζουράδες, αλά σαίντ τζουρά, πολλά καινούρια τραγούδια, μπαλάκια βόνταφον που πεφτουν παντού, καφέδες στόχοι μπάλας, καφέδες που πέφτουν, που γκρεμίζουν, που λερώνουν και σπάνε νεύρα. έχουμε μανσέτες με τη μελωδία της ευτυχίας, έναν εκατόνταρχο, κάποια μεγάλα δόντια, έχουμε μπατσους γουρούνια δολοφόνους, ζαρτινιέρες με ρίμα ή χωρίς, έχουμε καρτα μασσούτη, έχουμε τ' ανάθεμα τον αίτιο, έχουμε ίντριγκες και σπάσιμο νεύρων έχουμε άσχετους, ανθρώπους που μας βρίζουν και μας κοιτάν σαν να είμαστε από άλλο πλανήτη. έχουμε μακαρόνι με κέτσαπ στην τιμή των 3.5€ έχουμε ένα στερεοφωνικό που δε συμπαθεί τη μάρθα, έχουμε καταψυξη... μπόλικη κατάψυξη. έχουμε καρπουζοχυμό με πολύ ταμπάσκο, έχουμε κουμπα λιμπρε απο το οποίο πάντα κάτι λείπει, εχουμε ουζερί ο μερακλής στο βάθος κήπος, έχουμε δωμάτιο στο αμστερνταμ και όλοι ντιρλιντίν όλοι μαζί, έχουμε επαγγελματικό κούρδισμα, νέες αφίξεις, αστραπές και βροντές και μια υποψία βροχής, αλλά πολύ πανικό, έχουμε δαπάκια βουτηγμένα στην καγκουριά. και προς το τέλος έχουμε έναν οδηγό λεωφορίου με νεύρα πολλά νεύρα, 4 πανικόβλητους πίσω από το λεωφορείο που φεύγει με τα πράγματά τους, και δύο υστερικές μέσα στο λεωφορείο. αυτά λοιπόν για το ποσείδι, κι αυτά είναι μόνο η αρχή...
απο λεωφορείο σε νέα μουδανιά κι από κει σε νικήτη. με ζέστη, με καύσωνα με αφόρητη ασφαλτο, και μια απροσανατόλιστη που δε θυμάται που είναι το σπίτι της. έχουμε ντουζιέρες που δεν έχουν νερό έναν καημένο που ξέμεινε με τις σαπουνάδες, μπανιο στα μπεκ, σουβλάκια στη σχάρα με μίκη, έχουμε ζογκλερικά και το τσίρκο της βιτάλη, έχουμε σφίγγες πολλές σφίγγες, έχουμε ξαπλώστρες, τις μπύρες του σωφρώνη, ένα κοινό ταμείο, εχουμε μια ξεσκισμένη ομπρέλα τρία ποδήλατα και 3 χαλασμένες ρόδες, έχουμε τεράστιες παραγγελίες με σουβλάκι, έχουμε γλιστρίδες με μέλι, έχουμε τζιν εδώ πανω στο τραπέζι, έχουμε και ένα γείτονα χοντρό που του αρέσει το μπάσκετ. έχουμε ένα σπίτι που βογκάει, έχουμε μαλλιά και πάλι άλουστα, έχουμε μπάνιο με στρώμα θαλάσσης, έχουμε και μπύρες σωφρώνη μαζί με τα λουκάνικα, έχουμε ενα οδοιπορικο στο μασούτη, μία σκισμένη σαγιονάρα, ένα καρότσι μέχρι πάνω, στο δρόμο στην ανηφορα, ένα ποδήλατο πάνω στο καρότσι εκτός των άλλων, έχουμε και μία πτώση με ποδήλατο, έχουμε αλκίνοο και χορό σε καρέκλες.. έχουμε και μια καλή φωφώ να μας πηγαινοφέρνει... κάπου εδώ τελειώνει κ η νικήτη. αλλά εχει ακόμα.
απο μουδανιά θεσσαλονίκη κι από κει καθένας σπίτι του για μπανάκι. 3 φορές στην μπανιέρα σε 12 ώρες... αυτό είναι. μόνο ένα καημένο βιβούλι είπε να έρθει να δούμε υπέροχα πλάσματα... πρωί πρωί οι αφίξεις. όλοι από δω. το σπίτι και πάλι σκατα. έρχονται από παντού, από τον οτέ, από την κρήτη, από την αθήνα. και ετοιμάζονται. με σκηνές και πάλι, με σλίπινγκ μπαγκ και πάλι. με ετοιμότητα και έλλειψη ταξί. έχουμε κτελ με νέες ξανά συναντήσεις αλλά χωρίς λεωφορεία. εχουμε ζητιανιά και ελεημοσύνη στα κτελ με δύο κιθάρες και μία μαράκα. έχουμε ταξίδι για πτολεμαίδα κι από κει για βλάστη με μεγάλη τύχη... εχουμε κι άλλο κόσμο. έχουμε ένα φορτηγάκι που μας πούλησε, μια ανηφόρα τεράστια και 5 αμάξια για να μας μαζεύουν, έχουμε σκηνές για στήσιμο στο σκοτάδι με πολλά νεύρα, έχουμε κατέβασμα από το μονοπάτι και φωνές πολλές φωνές, δοξαστικό περπάτημα στο λιβάδι και danger!! έχουμε χαίνιδες στα καλύτερά τους,εχουμε ένα κλεμμένο τσαντάκι μια κλεμμένη φωτογραφική χωρια όλα τα άλλα. έχουμε παντιγέρα, εχουμε γράπα, έχουμε ξενύχτι στο κάμπιγκ με παιδιά καλά παιδιά και πολλά τσιγάρα και πολλά τραγούδια άγνωστα και πάλι. έχουμε κρύο και ξύπνημα το πρωί για καφέ κι αυτό με το ζόρι. έχουμε φαί και ποτό και σκαρφάλωμα στα δέντρα έχουμε τα τούμπανα του βασιλάτου πριν την γκάιντα όλα αυτά. έχουμε καφέ και λουκουμάδες άθλιους και απαισιους ένα παπαγάλο που εξαφανίστηκε, έχουμε και μία ροδή με τσαμπουκά πολύ, έχουμε φωτεινή βελεσιώτου στα καλύτερά της, έχουμε και παιδιά με κιθάρες έχουμε μεταλ συγκρότημα από τη βουλγαρία έχουμε χτύπηματα στο πλήθος και πανικό πολύ... έχουμε ξενέρωμα και ύπνο, έχουμε όμως σιδηρόπουλο σαξόφωνα μέχρι τις 6. έχουμε αφίξεις από manu chao έχουμε ελλειψη σκηνών αλλα δύο αιώρες... έχουμε καφέ και λιώσιμο πολύ πολύ πολύ έχουμε ξυλοπόδαρα, εχουμε όμως ethno jazz apo moldova έχουμε marco malcovic και για το τέλος έχουμε έναν καταπληκτικό χαρούλι μέχρι τις 4. έχουμε ανέβασμα στο κάμπιγκ με καλούς ανθρώπους με αυτοκίνητα, έχουμε μια σαπφώ που μας έστησε κ έναν νώντα που εμεινε να κοιτάει το χαρτάκι. έχουμε ποτηράκια που σπρώχνουμε στη μοναδική τιμη... έχουμε άλλο ένα αφόρητο ξύπνημα, και ένα υποτιπώδες μπάνιο, έχουμε τρεις κιτς ρουμάνες που τραγουδάνε ποπ, έχουμε ένα τραπεζάκι με παπαστράτο και τσάνταλη, έχουμε 3 κεφάλια φτιαγμένα, έχουμε κιθάρα μεχρι το ξημέρωμα και ακόμα παραπάνω, έχουμε ζωώδη ένστικτα και σκηνές για φτιάξιμο, έχουμε πράγματα για μάζεμα και μια καρότσα ντάτσουν να μας κατεβάσει στο χωριο...
εχουμε πλάκα πολλή και το καλοκαίρι ακόμα μπροστά είναι....
φιλιά σε όλους και ακούω ιδέες για τα επόμενα
κι ακόμη χειρότερα...

φωτογραφιες του δρομου

2008-06-23T06:23:00.000-07:00

είναι ένα μικρό δείγμα της δουλειάς που παιδεύτηκα πολύ να κάνω.
θα ήθελα να ακούσω τα σχόλιά σας. --- με μια δόση επιοίκειας, αν μου επιτρέπεται να ζητήσω κάτι τέτοιο....:-)

"εδώ πάνω από το κύμα
θα αφήσουμε τον έρωτα το δικό
μας να αγιάσει και να γίνει και καταραμένος
πάνω στην ευλογία της θάλασσας και πάνω στη δική της αρμύρα
κι ας είναι η στεριά μακριά ακόμη
κι ας είναι ο ήλιος να βυθιστεί μεσα στα σπλάχνα της μάνας του
εμείς αγάπη μου ας μείνουμε εδώ
και ας προσευχόμαστε
να αργήσει ο αέρας που μας γυρίσει σε λιμάνι"

"χρόνια εδώ μένω και κοιτάω
αγγίζω με τα κύμματά μου τις ζωές σας
και προσπαθώ αιώνες τώρα να ζεστάνω
τη δικιά μου την καρδιά την κρύα
από τις δικές σας.
μη με μαλώνεις κόλια μου
που τράβηξα τις ζωές σας μέσα στα σπλάχνα μου
ήταν η δική μου η απόφαση της πίκρας
εσύ την ξέρεις τη δική μου τη μοίρα καλύτερα από όλους
γιατί εμένα αγάπησες
και την κατάρα που σου έδωσα
την έκανες τραγούδι"

"αυτή η πόλη η χτισμένη
πάνω από τους άλλους ανθρώπους
αυτή που τη μακαρισαν και την είπαν νεφελοκοκυγία
είναι η πόλη των γερανών.
κι εκεί θα σε βάλω να κοιμηθείς
στο θεό δεν μπορώ να σε δώσω
γιατί θα μου λείψεις
μα αν μείνεις εδώ μαζί μου στο χώμα των θνητών
θα σου λείπει η αύρα των συννέφων"

"πίσω από το δίχτυ φοβάμαι
πως θα βλέπω τα δικά σου καλοκαίρια
μα πιο πολύ φοβάμαι
μήπως τα δικά μου καλοκαίρια
μείνουν μαζί με τα δικά σου
κι αυτά πισω από το δίχτυ
και μείνω εδώ να τα κοιτάω
να με αφήνουν και να φεύγουν μαζί σου"

"κάθε δάκρυ δικό μου θα το σβήσει ο δρόμος
κάθε δάκρυ δικό σου θα το κουβαλάω για πάντα μαζί μου
μόνο φοβάμαι μην απο λάθος δικό μου
κουβαλάω όλη σου τη θλίψη
και πιο πολύ φοβάμαι μην είναι βαριά πολύ
για τους δικούς μου ώμους."

"το δρόμο που αφήνω πίσω μου δε θα το μετρήσω
δε θα τον ξεχάσω
δε θα τον προδώσω
και στην ασφαλτο που κλαίει
τ' ορκίζομαι πως κάθε βήμα δικό μου θα πηγαίνει μπροστά
ούτε πιο μακριά από σενα ούτε και πιο κοντά σου
κι αν σταματήσεις να πηγαίνεις στο δρόμο αυτό
θα σε φιλησω θα σε χαιρετήσω και θα σε αγαπώ πάντα"

"θα σε κρατάω από τώρα και για πάντα,
σε κάθε βήμα θα είμαι εκει,
στο πρώτο και στο τελευταίο
δε σου ζητάω να με κοιτάς,
δε σου ζητάω να με αγαπάς
σου ζητάω να με αφήνεις να προσέχω μην πέσεις"

για τα χρόνια που φύγαν δεν μπορώ να μιλήσω
μιλάει το πρόσωπό μου για μένα
τις λέξεις που περιμένεις να σου πω
δε θα τις ακούεις από μένα
γιατι η πέτρα πάνω μου είναι βαριά
δεν έχω πια όνομα
δεν έχω πια φύλο
αν ψάξω βαθιά μπορεί να βρώ ακόμη μια ελπιδα
κι εσύ μπορεί να πιστεύεις πως δεν την αξίζω
γι' αυτό απαξιώ να ψάξω ακόμη

πίσω από το δέντρο θα κρύψω
όσα δε θέλω να ξέρεις
εκεί θα αφήσω τα μικρά μου μυστικά
και οταν μια μέρα τα ξεχάσω
θα εύχομαι το δέντρο να τα τραγουδήσει
στο δικό σου το μυστικό σου φύσημα

"αυτόν τον κόσμο τον αρνήθηκα
πριν με αρνηθεί εκείνος
για αυτό δε ζω πια μαζί σας κι ας με κοιτάτε να περνώ
ομως να ξέρεις πως κάθε φορά που ακουμπάω το χέρι μου στη γη
αφήνω μια ευχη, μια ευλογία, για σένα που έμεινες"

Ειναι σπάνιο και είναι γλυκό
αλλα αυτό που έχουμε θέλουν να το πνίξουν σε κάδο ανακύκλωσης
για αυτό και εγώ με πίκρα φόβο και παράπονο
λυπάμαι, μα πως να σ' αγαπήσω"

"ο κόσμος αυτός είναι δικός σας
εμένα δε μου πάει πια
ψάχνω χρόνια το κουράγιο για να φύγω
μα τα πόδια μου έχουν ριζώσει πολύ βαθιά στην πίκρα σας
και για αυτό πια δε ζω, παρα μόνο υπάρχω ανάμεσά σας"

"πιο κοντά στην κόλαση από όλους σας
και στο θεό μου δίπλα
κι όταν η άσφαλτος θα καιει
το χώμα που πατάς εγώ θα το αγαπώ
μάταια και κουρασμένα
πικρά κι ανάλγητα
όπως μπορώ και όπως μου πρέπει"

"χρόνια μετά όταν η ελπίδα έχει πιάσει μούχλα
το μόνο που θα μείνει θα είναι το δικό μου είδωλο
στην αφίσα σας πάνω από τον che.
κι αν αυτός το δεχτεί κι αν εγώ δεν μπορώ να κατέβω απο κει
βλέπε με μονάχα μέσα από τον καθρέφτη
γιατί τα μάτια σας δεν μπορούν να αντέξουν την ανάσα μου
και θα περιμένω να μου μοιάσεις λίγο μονάχα
κι αν έχεις λίγη αξιοσύνη
και τον καθρέφτη να τον σπάσεις"

"ότι θα μείνει μετά από μένα μην τα πετάξεις.
αστα να μουχλιάσουν να τα δουν τα παιδιά σου έτσι σάπια
να τα αγαπήσουν πιο πολύ από μένα κι από σενα
γιατί την εποχή μου μουχλιασμένη πια
μόνο έτσι μπορείς να την κάνεις θρύλο κι όνειρο"

"όσα χαράματα κι αν με προλάβουν
πάλι θα περιμένω να ξημερώσει για σένα
πάντα θα σε περιμένω την αυγή
εκει στο σύνορο της μέρας
που μόνο εκεί υπάρχει τόπος για σένα και για μένα"

"με τα δικά μου τα φτερά θα σκιάσω την ευρώπη ολη
γιατί όταν μετράω τη δική μου δύναμη
η γη είναι μικρή
και το θράσος της νιότης μου μου επιβάλλει να πετάξω
ψηλα και μακριά
εύχομαι μονάχα όταν θα με κοιτάς
η ψυχή σου να γελάει και να φτερουγίζει μαζί μου"

"μη μου ζητάς να σου δείξω τα δικά μου τα γραμμένα
γιατί αν η ψυχή κάθε ανρθώπου βρίσκεται στην καρδιά του
η δικιά μου ξεριζώθηκε μαζί με τη δική μου την καρδιά
και είναι πια σε αρμαρι κλειδωμένο.
κι ειναι νωρίς ακόμη
είναι νωρίς αγάπη μου να ανοίξω ξανα αυτό το αρμάρι
δεν έχουν ωριμάσει τα τέρατα
και τα φαντάσματα τα δικά μου γυρνάν ακομη γύρω μου
περιμένοντας να βγάλω το κλειδί το μυστικό από τον κόρφο μου.
και μη μου θυμώνεις μάτια μου
που δε σου δίνω τα γραμμένα μου
γιατί εσένα σε θέλω στο φως της μέρας
στου καλοκαιριού τη ζέστη
και δε σου αξίζει το λυκόφως
που οι σκιές μεγαλώνουν"

το τραγούδι της βροχής

2008-06-08T16:37:00.000-07:00

ααα το τραγούδι της βροχής
όταν θα μαι θυμηθείς
θα το λέει το νερό στο χώμα
ααα κι όσο η νύχτα ξαγρυπνά
εγώ στο πλάι σου ξανά
όταν ξυπνήσεις θα μαι

πες πως με μαγέψαν τα ξωτικά
σε χρυσό κλουβί με κλείσαν
πες στη βροχή πως μια φορά
τα μάτια σου πως μ'αγαπήσαν

ααα θα ρθουν μάγοι απ'τα βουνά
με τα δικά μας δειληνά
μα πως να ζεσταθεί το αίμα
α και μη δακρύζεις τώρα πια
θα μαι κάπου εδώ κοντά
κι ας έχω πια για πάντα φύγει

καλή σου νύχτα όπου πας
δεν πειράζει να με ξεχνάς
πόσο δυνατά κυλάει το αίμα
μα αν ειν'το φεγγάρι βροχερό
προτού χαθώ με τον καιρό
θα θελα να με θυμάσαι...

είναι δικό μου... μελωποιημένο... γιώργο θα ρθω σπίτι σου για ηχογράφηση..
φιλιά σε όλους!!!

το Κατι

2008-05-21T08:43:00.000-07:00

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΝΕΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

είναι όλοι φοιτητές, όλοι έχουν τις σχολές τους, όλοι πληρώνουν το νοίκι τους, όλοι έχουν εξεταστική και σφαδάζουν κάθε Φλεβάρη-Ιούνιο-Σεπτέμβριο, όλοι πίνουν κρασί με παρέα τα βράδια, πολλοί ίσως έχουν κάποια δουλειά για παρά πάνω χαρτζιλίκι, αλλά το ξεχωριστό είναι ότι αγαπάνε το θέατρο. αυτό βέβαια δεν είναι το κατόρθωμα. το να ασχοληθείς με το θέατρο θέλει να προσπαθείς, να αγαπάς, να αφοσιώνεσαι, να εκτίθεσαι και να μη φοβάσαι. κι αν τα καταφέρεις όλα αυτά, αν τα χωρέσεις στην καθημερινότητά σου και στο τέλος μπορέσεις να ανεβείς πάνω σε μια σκηνή ενώ 600 μάτια σε καρφώνουν, κι εσύ στέκεσαι εκεί με το στομάχι στην πατούσα, τότε έχεις καταφέρει Κάτι.
το αξιοσημείωτο είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς που ασχολούνται με το ερασιτεχνικό θέατρο, δεν αποσκοπούν ούτε στην επαγγελματική καταξίωση στο χώρο, ούτε στην αναγνώριση του τύπου, ούτε σε χρηματικές απολαβές. μπορεί να νομίζει κανείς ότι είναι εκεί για την πλάκα ή για την παρέα, για το κρασί μετά την πρόβα ή ακόμα και για το «ίματζ του θεατρόφιλου». όμως χρειάζεται τόση δουλειά, τόσο τρέξιμο και αφοσίωση, που ακόμη κι αν είναι διασκεδαστικό, δεν είναι για πλάκα.
μπορεί οι ερμηνείες τους να είναι μέτριες πολλές φορές, μπορεί να φαίνεται η έλλειψη επαγγελματικής οργάνωσης και τεχνικής, μπορεί τα σκηνικά να είναι μισά και η σκηνοθεσία να είναι μέτρια.
αλλά από ένα σημείο και μετά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. γιατί αυτό που βλέπεις πάνω στη σκηνή είναι άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν, τιμούν την προσπάθειά τους, έχουν νέες ιδέες και τολμούν να εκφράσουν αυτό που έχουν μέσα τους.
και στην κατάσταση που βρισκόμαστε, όταν οι άνθρωποι φοβούνται να ονειρευτούν, φοβούνται να μάθουν, φοβούνται να σκεφτούν, όταν παιδιά 18 χρονών αποφασίζουν τη ζωή τους με βάση το χρήμα και αποζητούν μια θεσούλα και μια σύνταξη στα 45, τότε αυτοί οι άνθρωποι πάνω στη σκηνή κάνουν κάτι παρά πάνω από θέατρο. κάνουν το Κάτι.

με τον Μπομπ Ντύλαν pt1

2008-05-19T05:58:00.000-07:00

μεσημέρι του μάη με τον Μπομπ Ντύλαν στα γουφεράκια, τους γείτονες άυπνους για μέρες, λόγω του Ντύλαν και του Μόρισον, οι λογαριασμοί πάνω στο γραφείο να με κοιτάν με μισό μάτι, η σκόνη στο πάτωμα χορεύει και τα πούπουλα στροβιλίζονται χαρούμενα, κουτιά κοκα κόλας και αμιτα μόσιον, κουτιά από τσιγάρα, φωτογραφίες, ξεραμένο γιασεμί, μισή τυρόπιτα, κουκούτσια από κεράσι, το ένθετο για το μάη του 68, το τηλέφωνο χτυπάει σε ήχους ρέγκε τώρα, και το σταθερό σε ήχους παραδοσιακής βεδουίνικης μουσικής υπνωτισμού κόμπρας, (άγγελε θα σε δείρω έλα να αλλάξεις τον ήχο), το utorrent κατεβάζει και αγκομαχά, τα παπλώματα είναι πια στο πάνω μερος της ντουλάπας, μαζί με τα μάλλινα, που θα ξανακατέβουν γιατί το καλοκαίρι πάλι τα βουνά θα με φάνε, μόνο σεντονάκια πια, άντε και καμιά κουβερτούλα, στο μπαλκόνι δεν ακούγεται άχνα, μόνο τα περιστέρια που με αγαπάνε πολύ πια, μιας και πάντα θα βρουν τροφή στην κουζίνα, το κυκλάμινο ποτίζεται τακτικά και φουντώνει, ίσως βγάλει και λουλουδάκια, ποτέ δεν ξέρεις, μια μακέτα στο πάτωμα περιμένει και περιμένει και περιμένει, κάτι θα γίνει και μ' αυτήν, ο Μπομπ Ντύλαν παίζει και παίζει κι όταν δεν τραγουδάει φυσάει τη φυσαρμόνικα, καινούρια καδράκια στον τοίχο, the times are changing, ένα πάκο περιοδικά ύψους 37 εκ. how does it feel, στο μσν συνδεδεμένοι όλοι εμείς οι αργόσχολοι, φιλιά στους φίλους που είναι μακριά και καλή επιτυχία σε όσους παίζουν στο φεστιβάλ θεάτρου.

όλα όμορφα πλέον την άνοιξη και το σπίτι προφανώς θέλει συμμαζεμα
τσίου!!!

ο φίλος, ο φίλος κι ο φίλος

2008-05-08T06:32:00.000-07:00

έχω ένα φίλο χ που μου γνώρισε ένα φίλο ψ που έχει έναν άλλο φίλο τ.
ο χ είναι απίστευτος. γελάω πολύ μαζί του και γελάει κι αυτός γιατί νομίζει ότι είναι τρελή. ο ψ είναι απίστευτος. γελάω πολύ μαζί του και γελάει και αυτός από μέσα του γιατί νομίζει ότι ζω σε άλλη πραγματικότητα. τον φίλο τ δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ. αλλά έχω ακούσει πολλά για αυτόν. και νομίζω ότι είναι απίστευτος. αν έχει ακούσει κι αυτός τίποτα για μένα θα νομίζει ότι είμαι τρελή και ότι ζω σε άλλη πραγματικότητα. αρα θα γελάσουμε.
ορθός συλλογισμός.
το θέμα είναι ότι επειδή χ και ψ νομίζουν ότι είμαι ή τρελή ή ζω σε άλλη πραγματικότητα προσπαθούν να με επαναφέρουν στη σωστή πραγματικότητα και να μου ανοίξουν τα μάτια βγάζοντας με απο τις ψευδαισθήσεις μου.
έτσι ακούω πολλές διάφορες ιστορίες για άλλους φίλους της αλφαβήτου συμπεριλαμβανομένων και των χ και ψ. είναι τρία παιδια σε εύρος ηλικίας 16-20 τα οποία από νωρίς γνώρισαν τη σκληρότητα του κόσμου που εγώ δε γνώρισα. όχι άμεσα τουλάχιστον. αυτό φυσικά επιβεβαιώνει τις θεωρίες τους περί τρέλας και αλτερνατιβ πραγματικότητας, χωρίς να έχω καμία ευθύνη. πώς μπορούν να με πειράζουν τα πράγματα που δε γνώρισα? έτσι λοιπόν αφήνομαι στις δικές τους ιστορίες για καθοδήγηση.

ο φίλος χ είναι ομοφυλόφιλος όπως και ο φίλος ψ όπως και ο φίλος τ.
οι χ και ψ που γνωρίζω είναι κορυφαία άτομα. κατάλληλα για συζήτηση, για γέλιο, για πλάκες αλλά το κυριότερο αν και μικρότεροι σε ηλικία από μενα δεν έχουν τα κόμπλεξ και τα δικά μου κολλήματα ούτε κανενός που γνωρίζω. είναι από τα πιο ώριμα άτομα που ξέρω, είναι από τα πιο γενναία άτομα που ξέρω και από τα πιο καλόψυχα.
ίσως οι συνθήκες στις οποίες έζησαν να τα γαλούχησαν με αυτά τα χαρίσματα.

άκουσα ιστορίες για βία για πνευματική φτώχια για απόρριψη για μοναξιά για βία για βία. φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο για κάποιο γονιό να αποδεχτεί τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις του παιδιού του. φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο για αυτή την κοινωνία να αποδεχτεί οτιδήποτε διαφορετικό. γιατί έχει μάθει να το φοβάται. και όποιος δεν το φοβάται μαθαίνει να το ξεφτιλίζει για να το νιώθει ακίνδυνο.

αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ έναν γονιό να στέλνει το παιδί του σε ψυχίατρο στην ηλικία των 16 για να το θεραπεύσει από την "αρρώστια της ομοφυλοφιλίας", δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος πατέρας θα έδερνε το παιδί του τόσο ώστε να το στείλει σε νοσοκομείο και ότι μια μητέρα θα φώναζε καλα του κάνεις. δυσκολεύομαι να καταλάβω πως κάποιος φίλος θα σε απέρριπτε μόνο και μόνο γιατι είσαι διαφορετικός από αυτόν. και το μεγαλύτερο πρόβλημά μου είναι ότι δυσκολεύομαι να βρω μια λύση για αυτό το πρόβλημα.
πάντα κατέβαζα ιδέες αλλά αυτή τη φορά δυσκολεύομαι να σκεφτώ κάτι για να κάνω τον κόσμο να καταλάβει. δυσκολεύομαι να σκεφτώ κάτι για να βοηθήσω το φίλο τ που βρίσκεται κυριολεκτικά εγκλωβισμένος σε ένα σπίτι με τους γονείς του, κακοποιείται συχνά από αυτούς, κρύβει την ταυτότητά του ώστε να μπορεί να έχει κάποιους φίλους, οι οποίοι τον απορρίπτουν καθημερινά. είναι ένα παιδί 16 χρονών σε απόγνωση, διωγμένος από όλους, εγκλωβισμένος σε μία καθημερινότητα βίας, μεγαλωμένος σε ένα καθεστώς φόβου.
και η ερώτηση είναι: τι μπορώ να κάνω? γιατί από τη στιγμή που καταλαβαίνω τι γίνεται, δε νομίζω πως μπορώ να μην κανω κάτι. η ερώτηση είναι τι?
όπως και το τι μπορεί να κάνει ο φίλος τ. είναι ανήλικος μένει σε μια επαρχιακή πόλη, θέλει να τελειώσει το σχολείο, θέλει να σπουδάσει, αλλά κυρίως θέλει να φύγει μακριά από όλους όσους ξέρει εκεί. μακριά από όσους τον απέρριψαν. τι να του πω.?
να κάνει υπομονή για άλλα δύο χρονια?
να φύγει από το σπίτι?
να πάει να δουλέψει?
να τους γράψει όλους και να είναι ο εαυτός του, με το κόστος της μοναξιάς πάνω του?
τι?
όλες αυτές είναι λύσεις αλλά είναι λύσεις απόγνωσης. είναι λύσεις θυμού και είναι κλασσικές λύσεις που δίνει η γενιά του 2000. γεμάτες θυμό και απολύτως άδειες από ελπίδα.
εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα (και σε αυτό βασίζονται οι χ και ψ όταν μιλάνε περι τρέλας...) ότι οι γονείς του μπορούν να καταλάβουν. ότι ο τ μπορεί να τους προσεγγίσει, μπορεί να τους κάνει να καταλάβουν ότι μπορούν να τον αποδεχθούν. ότι αν επιμείνει, ότι αν προσπαθήσει τότε ίσως....

ο φίλος ψ διαφωνεί. κάθετα. λέει ότι αυτό δε γίνεται.

και ψάχνω. και αναρωτιέμαι. αυτο που αναρωτιέμαι πάντα. πώς μπορεί κανείς να κάνει τον κόσμο να τον ακούσει? πως κάνεις τους ανθρώπους να ονειρεύονται? πως να σκέφτονται για τους εαυτούς τους? πώς να μη φοβούνται? πως μπορείς να αλλάξεις τις συνειδήσεις των ανθρώπων?

υπήρχαν μεγάλοι άνθρωποι που το έκαναν αυτό. άνθρωποι που κατάφεραν να αλλάξουν τα πράγματα σε αυτό τον κόσμο. άνθρωποι που είχαν την ικανότητα να ονειρεύονται πράγματα μεγάλα και να μπορούν να τα μοιράζονται με τους άλλους. ψάχνω να βρω το μυστικό της επιτυχίας τους. ψάχνω να βρω αυτό που έχουν και κάνει τους ανθρώπους να ακούν.
αυτό θέλω να χαρίσω στο φίλο τ. και σε πολλούς άλλους φίλους που κάνουν τον κύκλο της αλφαβήτου 1000 φορές. γιατί δεν είναι μόνο αυτός. χιλιάδες παιδιά έχουν κακοποιηθεί από τους γονείς τους. χιλιάδες άτομα γνωρίζουν την απόρριψη σε μικρή ηλικία. ο κόσμος δε χάνει ευκαιρία να δείξει το σκληρό του πρόσωπο σε άτομα σαν το φίλο τ.
και το δώρο μου θέλω να πιστεύω ότι θα τον βοηθήσει.
και θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

και όλοι μαζί θα πάμε στην ακρογιαλιά...

ενας απρίλης του δρόμου

2008-05-04T04:10:00.000-07:00

Ένας μήνας ταξίδι, 1500 χιλιόμετρα, 4 μεταφορικά μέσα, 25 άνθρωποι γνωστοί και ξένοι, 1.234.342 καινούριες ιδέες και σκέψεις, 45 φωτογραφίες, 2 καταθλίψεις, 12 λίτρα αλκοόλ, ν τσιγάρα (όπου ν!), 1 καβγάς, 4 απογοητεύσεις, 3 είδη φτώχιας, 1 αδικία, 1 τηλεόραση, 3 καινούριοι συνθέτες, 47 τραγούδια, 2 πονεμένα πόδια, 4 βιβλία, 1 ανάσταση, 3 σοκολατένια αυγά, 10 κουτάβια, 1 λαγός, 8 διαφορετικά σπίτια, 1 ταπεράκι συκαλάκι γλυκό, 3 μηχανές, 1 easy rider, 5,77 λίτρα καφέ, 4 ντεπόν, 32 στάσεις μετρό, 1 αγώνας ποδοσφαίρου, 1 κουκέτα, 1 μπαταρία (και αν…), 1 ζευγάρι γυαλιά, 0 βιταμίνες με τζινσεγκ – όλως παραδόξως, 2 σκισμένοι πάτοι παπουτσιών, 3 κεφαλονίτες, 3 κατσαρίδες και 1879 πενταλιές.
Ένας μικρός μαθηματικός απολογισμός εκ του προχείρου για τον απρίλη που έφυγε. Τόσο μικρός και τόσο μεγάλος.
Ξαναγυρνώντας στα πάτρια εδάφη β’ κλάσσεως, εννοώντας τη θεσσαλονίκη, μετά από απουσία 25 ημερών, το σπίτι ήταν ίδιο, το κυκλαμινό μου ακόμη ζούσε (σκυλί, δεν ψοφάει με τίποτα!), η γειτονιά ήταν ίδια, ο θερμαϊκός έστεκε καλά, ο Παοκ ακόμη έπαιζε και το μπαλκόνι μου ακόμη κοιτούσε κατά τα κάστρα. Όλα καλά δηλαδή. Όλα είναι οικεία δηλαδή αν και παραδόξως καινούρια, ως αναμένεται, ως συνήθως.
Ο ορίζοντας ανοίγει το μάτι, ανοίγει τη σκέψη, σε κάνει να ονειρεύεσαι, σε κάνει να ελπίζεις και όχι να θυμώνεις, σε κάνει να θέλεις, να διεκδικείς, να περιμένεις, να είσαι ανυπόμονος, να μη φοβάσαι, να ακούς πιο προσεκτικά, να μιλάς πιο συνειδητά, να θυμάσαι καλύτερα, να προχωράς, να προχωράς, να προχωράς.
Θυμάμαι πια τον εαυτό μου το τελευταίο εξάμηνο και με πιάνει αναγούλα. Με πιέζει και μόνο που το θυμάμαι. Ο χειμώνας αυτός ήταν βαρύς. Ήταν μάταιος, ήταν σαψάλης. Αλλά η άνοιξη μπήκε όσο πιο γλυκά μπορούσε. Υπερβολικά γλυκά ακόμα και για άνοιξη. Και οι άνθρωποί του δικού μου απρίλη μπορεί να φαίνονται τόσο μάταιοι, τόσο απογοητευτικοί, αλλά για μένα είναι ότι πιο γοητευτικό έφερε η άνοιξη.
Είδα φτώχια μεγάλη, κυρίως πνευματική, είδα τεράστιες αντιθέσεις σε αποστάσεις μέτρων, είδα απογοήτευση, είδα φόβο, είδα έλλειψη. Είδα βία, είδα απορία, είδα απόγνωση.
Και όλα αυτά γέννησαν ελπίδα. Και το ρητό που ακολουθούμε για τον καινούριο μάη:
Το θέμα δεν είναι να ξέρεις πού είναι ο δρόμος. Δεν έχει σημασία να τον βλέπεις. Σημασία έχει να ξέρεις ότι είναι εκεί και υπάρχει. Και ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού ακριβώς βρίσκεται να μπορείς να λες με όλη τη βεβαιότητα του είναι σου, ότι από κει είναι και από κει θα πάω. Και το σημαντικότερο: να κοιτάς τα αστέρια με το κεφάλι ψηλά, ξέροντας πού είναι ο δρόμος και προσέχοντας να μη σκοντάψεις. Τότε είσαι ήρωας!
Γεια χαρά και καλώς σας αντάμωσα πάλι!

σα μαύρο ρόδο

2008-04-03T15:12:00.001-07:00

Imágenes para hi5

τέλος μιας εποχής

2008-04-01T12:55:00.000-07:00

από το πουθενά και εντελώς τυχαία έφτασαν στα αυτιά μου τα νέα για το θάνατο του Τζούλη. του Ζυλ Ντασέν. ξαφνικά και απροσδόκητα. μου ήταν εντελώς αδύνατο να πιστέψω ποτέ ότι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να πεθάνει. γιατί ήταν δυνατός και γενναίος και γελαστός πιο πολύ από όλους τους άλλους. πιο έλληνας από όλους τους Έλληνες. και το είχε πει, το είχε πει ότι ο Απρίλης είναι κακός μήνας για την Ελλάδα. άρα και για αυτόν. απίστευτο κρίμα. απίστευτη λύση. ήταν ονειρο ζωής για μένα να τον συναντήσω μια φορά και να του σφίξω το χέρι. γιατί μου είχε δώσει πολλά. ήταν ένα σύμβολο. όχι είδωλο. ένα σύμβολο μιας εποχής μακρινής και οικείας, μιας αθώας εποχής που καταλάβαινες που πρέπει να είσαι και πού πρέπει να πολεμησεις. μιας εποχής που ποτέ δεν έζησα και πάντα τη θεωρούσα κομμάτι μου. μέσα από τις ιστορίες της Μελίνας, που τις λέει πιο όμορφα από κάθε γιαγιά, μάθαινα για την Ελλάδα του 50 για το παρίσι για τον τζούλη για όλα τα όμορφα πράγματα της πιο άσχημης εποχής που πέρασε αυτή η χώρα. δεν ξέρω ποιο είναι αυτό το χάρισμα που απαιτείται για να βλέπει κανείς μόνο τα όμορφα πράγματα σε έναν τόπο, και να αφήνει όλα τα άσχημα από έξω. γιατί αυτό έκαναν. τόσο όμορφα και τόσο ζωντανα που για μένα αυτά τα χρόνια φάνταζαν σαν παραμύθι. η μουσική του θοδωράκη, το κρητικό φαί και η φιλοξενία, τα παλιά αμάξια στους τότε χωματόδρομους της Αθήνας, το θέατρο και η αναγέννησή του, τα κείμενα, τα λόγια, οι άνθρωποι, ηθοποιοί τραγουδιστές πολιτικοί. όλα. το παρίσι και τα γαλλικά που μάθαιναν όλοι. άνθρωποι του χώρου. άνθρωποι όμορφοι. παραδέχομαι μια μικρή θεοποίηση της εποχής αυτής από μέρους μου αλλά ήταν αδύνατο να μην το κάνω γιατί το ήθελα. ζήλευα τη ζωή τους, την εποχή τους, ζήλευα τα κινήματά τους, ζήλευα τις ιδέες τους. αλλά αυτοί οι άνθρωποι σιγά σιγά φεύγουν και δε μένει κανείς να αναβιώσει αυτό που τόσο ζητούσα. για λίγο να μείνω εκεί. να ακούσω τις ιστορίες τους. ο θοδωράκης στέκει ακόμη. όρθιος, γίγαντας, αεικίνητος και πράος όπως τον ξέρω από τις ιστορίες. ο μάνος χάθηκε, και η μελίνα μαζί του. αυτό ήταν το πιο περίεργο. ήμουν 7 χρονών τότε όταν την είδα στην τηλεόραση να αποχαιρετά τους δικούς της για να μπει σε ένα αεροπλάνο που έφυγε στην αμερική για μια εγχείρηση. ήμουν μικρή αλλά είδα στα μάτια της από τη μια την ελπίδα ότι θα ζήσει και από την άλλη τη γνώση και την ετοιμότητα που είχε ξέροντας ότι θα πεθάνει. και την αγάπησα αμέσως γιατί είχε τόσο πείσμα και έμοιαζε τόσο πολύ στη μαμά μου. από τότε πίστευα ότι αν είσαι μεγάλος και αν η ζωή σου έχει δώσει κάτι σε άλλους ανθρώπους πεθαίνεις πετώντας. όχι με αεροπλάνο βέβαια αλλά πετώντας. δεν ξαναγύρισε. και αύριο θα κοιμηθεί και ο τζούλης μαζί της. όπως αξίζουν ο ένας να μένει έτσι δίπλα στον άλλον. γιατί ποτέ δεν έχω δει δύο ανθρώπους να ταιριάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. ποτέ δεν έχω ποθήσει με τόσο πείσμα τη ζωή κανενός. ποτέ δε μου είπε κανείς ιστορίες σαν κι αυτές που έλεγε η μελίνα για το τζούλη, αυτές που μου γέμιζαν την καρδιά. και ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να με κάνει να νιώσω σα να ζω σε αυτή την εποχή που τόσο πολύ χαρακτήρισαν μέσα μου αυτοί οι δύο. μια εποχή μακρινή και οικεία μια εποχή που αγαπώ και ποτέ δεν έζησα. αντίο τζούλη, αντίο μελίνα. σας αγαπώ και σας θυμάμαι. και αυτή εποχή σβήνει μαζί σας.

το μόνο που μπορώ πλέον είναι να βλέπω ξεθωριασμένες συνεντεύξεις στο youtube και να διαβάζω ξανά και ξανά τα απομνημονεύματά της. όμως αυτή η σκιά και η λάμψη του 60 έχει μείνει και έχει περάσει ακόμη και σε μας. την καινούρια γενιά, αυτή που υποτίθεται ότι θα αλλάξει τον κόσμο. πφ!

μια εικόνα...

2008-03-31T08:59:00.000-07:00

λαχτάρα

φόβος

άνοιξη

ένταση

μοναξιά

αγωνία

συνείδηση

ανάγκη

τα θυμάσαι?
αφού τα έχεις ξαναδεί.
ελα δεν μπορεί... αφού καταλαβαίνεις.
δε μοιάζει με τίποτα άλλο.
αυτό ρε!
αυτό που κάνει τη γη να γυρίζει.
η πηγή της ευτυχίας σου
η πηγή της δυστυχίας σου
ελα τώρα...
δεν μπορεί να τα ξέχασες...
πρόσεχε τι εύχεσαι τότε.
και μη φοβάσαι.
και μη φοβάσαι να δεις
δέξου τα.
πιάστα από το χέρι
και μη φοβηθείς.
μην κοιτάξεις πίσω
κοιτα μπροστά
και μη σε νοιάζει.
γιατί αυτό που ευχήθηκες
διεκδίκησέ το.
ακόμα δεν το πιστεύεις ε?

δεν είναι τίποτα.
είναι μόνο δυο σύννεφα
σε εναν απέραντο κόσμο

αλλά είναι δύο σύννεφα που
ταξιδεύουν μαζί
κι αυτό, λένε, είναι κάτι.

η ιστορία, το τηλέφωνο, ο φόβος, η ανεπάρκεια και το αλλά.

2008-03-22T13:46:00.001-07:00

είχα ξεχάσει πώς είναι να μπαίνεις σε μια ιστορία, μια ιστορία που σε ρουφάει μέσα της.
ένα παραμύθι που σε κρατάει, που σε δένει με τους ήρωες, που σε κάνει να θες να μάθεις τι γίνεται παρακάτω.
πάντα σνόμπαρα τα παιδιάστικα βιβλιαράκια που σου κρατάν την αγωνία με πιασάρικα κολπάκια.
αλλά το παραμύθι είναι το πάθος και μια καλή ιστορία είναι αυτή που μπήκε στη συλλογή μου. τη μεγαλύτερη που έχω κάνει ποτέ.
ένα αρχείο στο κεφάλι μου. που δεν ξεχνέι καμιά.

ένα τηλεφώνημα ξαφνικό, ίσως ένα τηλεφώνημα που περίμενες. το περιεχόμενο βεβαια είναι αυτό που δεν περίμενες.
όπως επίσης και τα αποτελέσματά του. απλό περιεχόμενο: άγχος για το μέλλον. αλλά τόσο καλά δομημένο που με πήρε από την ιστορία που ήμουν.
με πήγε στη δική της ιστορία. στα δικά της βάθη. αγωνία για το αν θα τα καταφέρω. ή για το αν θα τα καταφέρω όσο καλά θέλω.
ή για το αν είμαι αρκετά καλή για να τα καταφέρω όσο καλά θέλω. κάπως έτσι. λίγο πιο απλά και λίγο πιο περίπλοκα.
αγωνία. για το παραμικρό. για την αξιοσύνη. για το αν καλύπτει ο εαυτός τις προσδοκίες.
για το αν το είναι ανταποκρίνεται στο θέλω.
μια ιστορία που μου γέννησε ένα φόβο ικανό να με καθηλώσει ακίνητη στην καρέκλα με την πλάτη κολλημένη πίσω, τα χέρια
να κρατάν τα χερούλια δυνατά, να ασπρίζουν από την πίεση και τη στάχτη να πέφτει στο πάτωμα.ικανό για τέτοια καθήλωση.
τα συμπτώματα είναι γνωστά σε μένα.
είναι ο φόβος.

αυτός ο πούστης. που ήρθε με την πιο περίεργη μορφή. δάσκαλε διάλεξες περίεργους αγγέλους να μου στείλεις.
φαντάσματά αγαθά στείλε μου εκάτη. γιατί τα μάτια μου έχουν μάθει στο φως της μέρας και δεν ξέρω αν θα τα γνωρίσω.
κι έτσι μου τόνισε με λίγα λόγια πόσο λίγη νιώθω για αυτά που θέλω. αλλά. υπάρχει ένα αλλά. δεν ξέρω ποιο είναι
και ποιος άγγελος το έφερε αλλά είναι εκεί. είναι το αλλά της ελπίδας. το αλλά της πίστης. το αλλά του εαυτόύ μου.
το αλλά των υποσχεσεών μου. ο άγγελος που το έφερε ήταν αχνός, μικρός και διακριτικός. και τα ανθρώπινα μάτια μου ίσα που
τον κατάλαβαν. ίσως δεν τον είδαν κάν. αλλά το κουτί που έφερε είχε μέσα αυτό το αλλα. αυτό που πρόλαβε να κλείσει η πανδώρα μεσα.
το αλλά της ελπίδας. τόσο δυνατό και φωναχτό, τόσο μικρό γρήγορο και βίαιο που είναι αρκετό για να ισοφαρήσει όλα τα άλλα.
τα χέρια μου λύνονται σιγά σιγά από τα μπράτσα της καρέκλας. για το αλλά.

ο φόβος της ανεπάρκειας είναι ακόμα εδώ. και οι άγγελοί του είναι περίεργοι. αλλά είναι σαφείς.
και το αλλά μου δεν το κρατάω πια. όχι τόσο σφιχτά όσο το είχα. δεν είναι φυλαχτό για να προσεύχομαι. δεν είναι λαβή για να πιάνομαι
δεν είναι αλφαβητάρι.δεν είναι αναλόγιο. είναι σαν κουκούλι. με περιβάλλει. ξέρω ότι είναι εκεί και με προσέχει
δεν το κοιτάω καν, δε φοβάμαι μη μου φύγει. είναι ένα με μένα και δε θα με αφήσει το ξέρω.
μόνο να μεγαλώσει μπορεί και να δυναμώσει. μόνο αλλάξει χρώμα μπορεί. και έτσι πορεύομαι μαζί του στον κόσμο των ανθρώπων.

μια Αλλη βαλίτσα

2008-03-22T13:26:00.001-07:00

περπατούσες μόνη στο δρόμο. όπως τώρα. όπως τότε. όπως πάντα.
και ξαφνικά ένιωσες τόσο μικρή, τόσο ανασφαλής. συνειδητοποιείς βλέποντας τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια
των άλλων ότι φαίνεσαι γελοία, ασήμαντη, μικρή και ανασφαλής, ότι τελικά δεν είσαι ανετη με τα πράγματα που πίστευες
ότι είσαι κουλ, ότι κατι κάνεις λάθος, ότι δεν κατάφερες τίποτε και ό,τι πίστευες πως
ήσουν, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. περπατούσες στο δρόμο μόνη μετά από καιρο, με τη λέξη "επιτέλους" έτοιμη να
βγει από το στόμα, χωρίς βέβαια να είναι αυτό το οποίο θέλεις να πεις. τα λόγια σε πλημμυρίζουν οι εικόνες έρχονται
διαδοχικά και απότομα, σχεδον βάρβαρα, και μόνη στο δρόμο όπως πάντα.
αλλά όλα φαίνονται τόσο καινούρια σαν να τα είδα πρώτη φορα. ή μάλλον σαν να τα ξαναείδα για πρώτη φορα. σαν να ξαναέρχομαι
για πρώτη φορά στον κόσμο. όσο παράλογο κι αν είναι. ανασφάλεια? αναπάρκεια? διάολος?
ένα ρίγος από το κεφάλι ως τα πόδια, ένα ρίγος που διαρκεί. ένα ρίγος που δε σε ενοχλεί. ούτε καν σε τρομάζει. όμως η τόσο γνώριμη
γειτονιά σου σού φαινεται ξένη. σου φαίνεται μακρινή. άσχετη με εσένα. το ίδιο σου το σώμα σου φαίνεται ξένο. οι ίδιες σου οι
σκέψεις. είναι δύσκολο να καταλαβαίνεις ότι είσαι αυτό. ότι κι αν είναι. πρέπει να πείσεις την ψυχή σου ότι είσαι αυτό. ότι κι αν είναι.
πρέπει να της δώσεις τα όρια του εαυτού σου. να ζήσει μέσα του. αν είχες δαιμόνιο, ξέρεις κατά έναν περίεργο τρόπο, ότι είχε φύγει τόσο μακρια από σένα
και ότι ξαναγύρισε απότομα κοντά σου.

η ζωή σου μπορεί να φαίνεται εξωτική, μακρινή, γεμάτη, χαρούμενη και μεστή στους άλλους, αλλά για σενα αυτό που είναι,
είναι το μόνο που έχεις. είναι το στάτους κβο. και η πλεονεξία σε κάνει να μην πιστεύεις ότι είναι ιδιαίτερη, παρά τις αντιρρήσεις των άλλων.
δεν έιναι το τίποτα. αλλά δεν είναι και κάτι.
δεν έχει. τι δεν έχει?
δεν εχεις ιδέα. αλλά θέλεις να έχει. θέλεις κι αλλα. δε νιώθεις καν αχάριστη που τα θέλεις. πάει αυτό, το σκοτώσαμε.
αλλά θέλεις. δυνατά, γερά, παθιασμένα, βίαια, μοιρολατρικά. τι? πάνω κάτω κατάλαβες. αλλά δεν είναι αυτό που σου λείπει τώρα.
είναι αλλο. τι?
τι?
τι?
τι?
να γίνεις κι εσύ από νερό, γη. να γίνεις βράχος. να γίνεις αυτό που κρατάει τη θέση ώστε όλοι οι άλλοι να βρίσκουν το δρόμο τους
κι όχι το αντίθετο. να σταματήσεις να τρέχεις, να κάτσεις, να είσαι ευχαριστημένος με τη στατικότητά σου.
με τα μέτρα σου. με τα όριά σου. να είσαι ευτυχής με αυτά που έχεις. να γίνεις πολικός αστέρας. αυτός που δείχνει τους δρόμους στους ναυτικούς.
το μόνο αστέρι που δεν κινείται στους ουρανούς. ξέρεις ότι αν συνεχίσεις να τρέχεις έτσι θα σβήσεις γρήγορα. σαν διάτοντας.
ξέρεις ότι θα τα χάσεις όλα πολύ γρήγορα. αλλά έχεις συμφιλιωθεί με αυτό από καιρό. απο πάντα και για πάντα. δεν είναι καν διαπραγματευσιμο.
έχεις ανάγκη ξαφνικά από αυτό που ποτέ δε ζήτησες. ασφάλεια. μέτρο. σιγουριά. καβάτζα. κάτι που δεν είχες ποτέ.
κάτι που το μισούσες. κάτι που το οικτηρες. κάτι που δεν ήθελες καν να θέλεις. και τώρα δεν το θέλεις. ούτε θέλεις να το θέλεις.
θέλεις να έχεις όμως αυτό που προσφέρει. αντικειμενική σιγουριά. στήριγμα.

η μοναξιά είναι σαν μια βαλίτσα με ροδάκια. είναι τόσο βολική και τόσο εύκολη και τόσο απλό να την κουβαλάς μαζί σου,
μετά από λίγο βέβαια τη νιώθεις πιο βαριά και πιο ενοχλητική από οποιαδήποτε βαλίτσα.
δε θες να την κουβαλάς πια. θέλεις αυτό που έχουν όλοι. κιβώτιο. αυτό που σε περιβάλλει και βάζει μέτρο στις πράξεις και στις σκέψεις σου. θες να τα
τακτοποιήσεις όλα σε κουτάκια. θελεις όρια. θέλεις φρένα. θέλεις καλά κρατήματα. γιατί ειναι πολύ δύσκολο να πάρεις τις στροφές όταν τρέχεις τόσο.
θα βγεις έξω. να την πάρεις ευθεία. αλλά πώς μπορείς να ξέρεις ότι αν δεν καταφέρεις να στρίψεις, θα υπάρχει δρόμος για να το πάρεις ευθεία.? πώς μπορείς
να ξέρεις ότι θα δημιουργηθεί? θέλεις πίστη ξανά. θέλεις επιβεβαίωση. αυτήν που ποτέ δεν ήθελες.

αχ μαράκι. μάλλον έζησες πολύ καιρό ανάμεσα στους ανθρώπους και ξέχασες.
η βαλίτσα που κουβαλάς είναι η μοίρα σου. είναι εσύ. και είναι definitely όπως είπε και ο δάσκαλος.
είναι definetely. και πήγαινε εκεί που είναι να πας και εμείς θα κοιτάμε και θα σου ανοίγουμε το δρόμο. οι σκιές.
γιατί αυτά που θέλεις να κάνεις είναι αυτά που πρέπει να κάνεις. γιατί συμφωνούμε.
και ο κόσμος των ανθρώπων είναι ξένος από σενα. εσύ περνάς από κει. για αυτό δεν τους καταλαβαίνεις. για αυτό σε μπερδεύουν.
ούτε ο γιαλός είναι στραβός, ούτε στραβά αρμενίζεις. είσαι απλώς σε άλλη παραλία από αυτή που ήρθες.

προδοσία

2008-02-25T03:44:00.000-08:00

προδοσία είναι όταν κάποιος λέει σε κάποιον κάτι δικό σου που του είπες να μη σου πει.
είπε η ξαδέρφη μου. ντάξει 11 χρονών είναι. και πάλι μια χαρά τα λέει. προδοσία είναι να νιώθεις οτι η εμπιστοσύνη που είχες χαρίσει είναι πλέον κομματιασμένη και πατημένη. ότι ξαφνικά χάθηκε. ότι τα αισθήματά σου ξαφνικά εγιναν τόσο μαύρα που ότι καλό και να θυμασαι είναι σκεπασμένο με ενα μαύρο ιστό που το ρουφάει μεχρι το μεδούλι.
ότι καλό και να θυμάσαι. εζησες και όμορφα πράγματα είναι αλήθεια. αλλά φαίνονται τόσο μακρινά, τόσο άπιαστα που είναι σαν να τα έζησες σε μια άλλη ζωή, σε ένα άλλο σύμπαν.
έτσι κι αλλιώς ήταν περασμένα. όχι ξεχασμένα βέβαια. καλά κρυμένα, του είδους που θυμάσαι μόνο αμα ακούσεις κάποιο τραγούδι, ή δεις κάποια ταινία ή πιεις λίγο παραπάνω. ήταν κάτι μεγάλο κάτι κρυμένο κάτι διαστροφικό και κάτι σάπιο. το σάπιο είναι καλό. θυμίζει ντεκαντάνς, θυμίζει καβάφη, καταραμένους ποιητές, άδειους αναπτήρες, θυμίζεις στενούς δρόμους με κίτρινα φώτα, μπύρες από το μπουκάλι, θυμίζει ίψεν και άσημο, θυμίζει Βασίλη και άγκυρες, κλεισμένα παράθυρα, αποτσίγαρα, θυμίζει παλιά τραγούδια, μηχανές και woodstock. το σάπιο είναι καλο. είναι γοητευτικό, εχει μια μυθιστορηματική αξία. έχει μια αρρωστημένη ζωή μέσα του. σε τρώει άγρια. σαν γάγραινα, σαν ποίον σα μούχλα...αλλά είναι κάτι.
με την προδοσία το σάπιο εξαφανίζεται. γίνεται ξερό. γίνεται κάτι το οποίο καίγεται έυκολα. γίνεται σκόνη. γίνεται στάχτη και δε σου μένει τίποτα. γιατι στο περασμά του παίρνει και ότι καλό σου είχε αφήσει.
και ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί και καταλαβαίνεις ότι ό,τι έζησες ήταν ένα τίποτα, ήταν χαπάκια ηδονής, ήταν ετικέτες ομορφιας, κλισέ ιστοριούλες για να λες αμα έχει πλάκα η φάση, ήταν πολύχρωμα ρουχάκια της μπένετον. γιατί όταν έρχεται η ώρα να πεις αυτο που έχεις, ξεχνάς ξαφνικά ποιος είσαι και τι θέλεις και καταλήγεις από εκεί που ξεκίνησες. ένας χέστης μαλάκας που βλέπει εφιάλτες επειδή το μυστικό του βγήκε στη φόρα, και δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτό που χρόνια φοβόσουν. να σε πάρουν χαμπάρι. να σε συζητήσουν, να σε κρίνουν. δε θες να κριθείς ούτε από τον εαυτό σου, γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους τι μαλακίες εκανες. ξέρεις πολύ καλά τι ήταν αυτό και τι κόστισε. σε σένα και στους άλλους γύρω σου. συμπεριφέρεσαι όπως όταν ήσουν 15 χρονών ξεχνώντας τα 4 χρόνια που πέρασαν ανάμεσα. τα χρόνια που σε άλλαξαν που σε προσδιόρισες. έτσι είναι κάθε φορά που ανοίγει αυτό το γαμημένο κουτάκι πάλι αυτό το ίδιο πράγμα κάνεις. συμπεριφέρεσαι όπως τότε.
και εκεί είναι η προδοσία.
εντάξει. σε πρόδοσαν. σε έκριναν, σε κατηγόρησαν, σε εφτυσαν. το χειρότερο από όλα βέβαια είναι ότι σε αρνήθηκαν. αυτό είναι που έτσουξε. γιατί όταν έρχεται η ώρα να πούμε μια αλήθεια, να πούμε "ναι ρε φίλε την κάναμε τη μαλακία, τη μετανιώσαμε, την πληρώμουμε χρυσή χρόνια τώρα" γυρνάμε και λέμε "χρόνια να μου κόβει ο θεός να μου τα δίνετε σε κατοστάρικα". έτσι είναι. δεν πειράζει να είσαι μαλάκας, μονο πρόσεχε μη σε καταλάβουν. γιατί αν σε καταλάβουν θα το ξέρουν όλοι ότι είσαι πραγματικά μαλάκας, και από δω και περα όταν κάνεις το μαλάκα θα σε πιστεύουν. όχι όπως τώρα... που λες "μα εγώ είμαι μαλάκας, σας το λέω από την αρχή, ευθύνη δε φέρω, να ξέρετε ουδέν λάθος αναγνωρίζεται κι άλλα τέτοια πατριωτικά" και να κολακεύεσαι να ακούς ότι ρε παιδί μου δεν είσαι μαλάκας, εγώ το ξέρω εγώ το βλέπω. θα σου το αποδείξω. θα σου δώσω όλη μου την εμπιστοσύνη και να δεις που δε θα την προδώσεις. γιατι δεν είσαι μαλάκας. γιατί είσαι καλός

και ερωτώ!!! ποιος είναι ο μαλάκας τώρα ε???
προδοσία είναι να προδίδεις τον εαυτό σου. τα όνειρά σου. τους φίλους σου, τα πιστεύω σου, τα θέλω σου και όλα τα άλλα ουσιαστικοποιημένα ρήματα.
γιατί κύριος μπορούσαμε κι εμείς να έχουμε την ιδια αντίδραση. μπορούσαμε να το κάνουμε με εξαιρετική ευκολία. αλλά αυτά τα 4 χρόνια για μένα ήταν κάτι παρα πάνω από ωριμότητα. ήταν συνειδητοποίηση. που πήρε 4 μαρτυρικά χρόνια να βρω ποιος είμαι και δεν έχω σκοπό να το χάσω για τα καπρίτσια ενός κάφρου...
αυτό που πρέπει να θυμάται κανείς ειναι η χολιγουντιανή ατάκα του spiderman. with great power comes great responsibility. και να προσέχεις ότι όταν μπορείς να λιώσεις έναν άνθρωπος με σχετική ευκολία, δεν το κάνεις επειδή μπορείς. ακόμη κι αν στο ζητάει.
και μετά από 4 χρόνια εκπαίδευσης στη ζωή λοιπόν μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα ότι και την προδοσία την αντεξα, την πολλαπλή κιόλας, και ούτε έλιωσα κανέναν, και αν και μπήκα στον πειρασμό δε συμπεριφέρθηκα σαν 15χρονο, και ούτε την αντίδραση που περίμενα είχα, και ούτε το κεφάλι μου στην άμμο έχωσα όπως θα περίμενε κανεις, και μαζί του κι εγώ.

τα χρόνια που μου πιάνανε τον κώλο, πιάσαν τόπο τελικα. δεν πήγαν στο βρόντο. και εμεινα ακεραιη, γιατί είδα τις επιλογές μου μπροστά στα μάτια μου, και πήρα τη δύσκολη και έκανα το καλό για όλους. μέχρι και για μένα. δεν με πρόδωσα αν και ήταν τόσο εύκολο να το κάνω..
όλοι οι άλλοι το έκαναν και σε μένα και στους εαυτούς τους. αλλά εγώ όχι.
και αυτός είναι ένας λόγος για να νιώθω περήφανη. κι όλοι εσείς επίσης!

καψιμμοοοο!

2008-02-21T09:07:00.000-08:00

εντάξει δεν πήγαιναν και τα πράγματα πολύ καλά, δεν είχα κι εγώ όρεξη, σκεφτόμουν ανακυκλωνόμουν στις ίδιες σκέψεις μέχρι τελικής πτώσης, εντάξει τρελάθηκε και λίγο το σύμπαν μια με τον ερμή μια με τη σελήνη, αλλο κακό να μη μας βρει, τα φόρτωσα κι εγώ στον κόκκορα, έκανα τους χαμούς μου, πάλι φτηνά τη γλίτωσες θα μου πεις, αλλο κακό να μη μας βρει θα σου πω, ε μπλόκαρα κι εγώ σαν τη θεοπούλα και λέω τι θα κάνω ότι κάνω πάντα. την πάπια, την κινέζα ή τη στρουθοκάμηλο μέσα στο σπίτι μου να βλέπω ταινίες... αυτό είναι. τα τηλέφωνα να χτυπάνε, το μσν να χτυπάει... εγώ εκεί την πάπια!
το καλό είναι ότι είδα καμιά 20αριά ταινίες μερικές καλές, και αυτό σημαίνει ότι θα εχω να γράφω για την επομενη βδομαδα....
αντε καλά να είμαστε να γινόμαστε χάλια!

Ενηλικίωση...

2008-02-20T17:37:00.000-08:00

πώς μεγαλώνει ένας άνθρωπος? τι είναι αυτό που τον ωθεί να περάσει τα όρια που τον συγκρατούν να απελευθερωθεί από τα όποια δεσμά είναι εκεί για την ασφάλειά του και να αρχίσει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του? απορώ. κάθομαι και απορώ ενώ η μουσική του shigeru μου τρυπάει τα αυτιά. απορώ, τι να είναι αυτό που μου λείπει για να αρχίσω το ανελέητο κηνύγι της ευτυχίας? πόδια έχω, ελπίδες, τύχη, όνειρα, βοήθεια οτιδήποτε χρειαστώ το έχω μαζί μου. τυχερός άνθρωπος.
αλλά δεν είναι τίποτα από αυτά αυτό που πραγματικά χρειάζεται κανείς. γιατί ένα παιδί για να γίνει άντρας δε χρειάζεται βοήθεια. χρειάζεται εμπόδια. μικρά μέτρια εμπόδια που θα τον κάνουν δυνατό που θα τον κάνουν να δει τη δύναμή του, που θα τον κάνουν να θελήσει να τα ξεπεράσει, να ζοριστεί για να τα ξεπεράσει. να ζοριστεί λιγάκι ώστε να καταφέρει κάτι. και να ξέρει ότι αυτό που κατάφερε ζορίστηκε να το καταφέρει. να πιστεψει ότι αφού κατάφερε αυτό μπορεί να καταφέρει τα πάντα. να είναι σε θέση να μετράει τι μπορεί και να μην τον χωράει η γη. δε θέλω διευκολύνσεις λοιπόν. δε θέλω βοήθειες, δε θέλω αγαπούλες και ταχταρίσματα. τα σκατά μου τα έχω κάνει κι εγώ όπως όλοι. αλλά δεν τα έχω διορθώσει ποτέ. ποτέ δεν αξιόθηκα να λύσω ένα προβλημα δικό μου μόνη. πάντα κοιτάω από την άλλη μεριά απαιτώντας από το εμπόδιο να εξαφανιστεί και ως δια μαγείας εξαφανίζεται. ή κρύβω το κεφάλι μου μέσα στην άμμο περιμένοντας να περάσει η καταιγίδα και το βγάζω μόνο για να δω τη λιακάδα. πάντα θαύμαζα τους ήρωες που βουτάν με τα μούτρα στα ζόρια και δεν αναπαύονται μέχρι να τα φτιάξουν όλα... και ξυπνάς μια ωραία πρωία και ανακαλύπτεις ότι απέχεις πέντε άστρα μακριά από αυτό που θέλεις να γίνεις και ο δρόμος για εκεί είναι τόσο μακρύς που δεν ξέρεις αν θα τον καταφέρεις. για αυτό σας λέω. εμπόδια φερτε μου. από αυτά που μπορώ να ξεπεράσω. κατι σαν εμβόλια δηλαδή. κάτι που σου αφήνει μικρά αντισώματα για να αντέξεις τα πάντα. εμβόλια.
σαν τον πρωτάρη. έπρεπε να περάσει ότι πέρασε για να καταφέρει να ενηλικιωθεί. αλλιώς δε γίνεται. δε γίνεται με χαδάκια και προδέρμ.
τα χω κάνει κι εγώ τα σκατά μου όπως όλοι. πολλά. και είναι αυτό που λέμε αδιόρθωτα. αδύνατο να φτιαχτούν. πόσο μάλλον από μενα. και καταλήγεις αυτό που φοβάσαι ότι θα γίνεις. ένα μικρό φοβισμένο ανθρωπάκι που ξεχνιέται και λέει ψέμματα στον εαυτό του για να μην τον στεναχωρήσει. κρίμα. αυτό θα λέμε. κρίμα το παιδί, και καλό και έξυπνο και μπορούσε αλλά κρίμα.... ένα κρίμα. με τις υγείες σας.
όχι μωρέ εντάξει... μελοδραματισμοί και υπερβολές. ή μάλλον ένας μικρός πανικούλης. κι όλα αυτά γιατί? γιατί καταλαβαίνεις ότι από δω και πέρα είσαι υπευθυνος για τις πράξεις σου και ότι οι απόφάσεις σου είναι αυτές που ορίζουν τη ζωή σου. και είναι αποφάσεις που μόνο εσύ μπορείς να κάνεις. κολύμπα στα ανοιχτά χωρίς ναυαγωσώστη δηλαδή. κολύμπα.
όχι ρε κουμπάρε μη μου το λες αυτό δηλαδή. όχι μη μου λες ότι είναι δύσκολα. μη ρωτάς κι άμα πνιγείς? μη ρωτάς ρε κουμπάρε. γιατι έτσι είναι τα πράγματα. έτσι μεγαλώνει ο άνθρωπος. δύσκολα? άντε καλά δύσκολα είναι. αυτό ειναι το στατους κβο όμως. ετσι γεννιώνται οι άνθρωποι. έτσι γεννιούνται οι ήρωες. έτσι φτιάχνονται οι συνειδήσεις. έτσι γυρνάει ο πλανήτης. και θα μου πεις κουμπάρε, τώρα?
ναι τώρα. τώρα με έπιασε εμένα. πώς και γιατί δεν έχω ιδέα. μια από τις εφηβικές μου δυσλειτουργίες. αυτό ξέρω πιάνει τους ανθρώπους κατά τα 23. εκεί που έχεις τελειώσει τη σχολή ας πουμε και δεν έχεις πλέον κάποιο στόχο κομμένο και ραμμένο για σενα πριν απο σενα. συνήθως εκεί είναι που σου λένε κολύμπα. ε εμένα με επιασε τώρα.
και τώρα λοιπόν για πρώτη φορά ήρθαν τα εμπόδια. και τι έκανα ο κλασσικος χέστης? ε? αυτό που θα έκανε κάθε κλασσικός χέστης. θα έβρισκε κάποιον ναυαγοσώστη. κάποιον να τον προσέχει. έτσι λοιπόν έδωσα κι εγώ τις ευθύνες μου. μαζί με την ελευθερία μου. αλλά εκει είναι το θέμα. χα! μπορει να είμαι χέστης αλλά όχι κλισέ. γιατί μπορείς να πολεμήσεις τα πάντα αλλά όχι τη βιολογία σου... και να που εγώ ο χέστης λοιπόν απαίτησα την ελευθερία μου πίσω. μαζί με τις επιλογές μου και μαζί με τις ευθύνες μου. ground zero και πάλι. αλλά αυτή τη φορά με συνείδηση, με ανασφάλεια, με τα πόδια μου να τρέμου, με το σκατό στην κάλτσα, με το στομάχι στην πατούσα, με τα δόντια μου σφιγμένα, με το μυαλό μπερδεμένο σαν και πρώτα σαν και πάντα, με το στομάχι κομπο αλλά με το βλέμμα ψηλά. καρφωμένο στο μήλο πάνω από το κεφάλι σου. εκεί που είναι ο στόχος μου. εκεί καρφωμένο.
εκεί που θα χτυπήσω με όση φόρα έχω και δεν έχω.
εντάξει, αυτά μπορεί να τα λεω για να πάρω κουράγιο η ίδια. αλλά κάτι κάπου κάποτε μου είπε κολύμπα.
κι εγώ θα κολυμπάω. ελεύθερη. με όλο το βάρος της ελευθερίας μου στην πλάτη. με όλες τις μαλακίες που έχω κάνει να με μαστιγώνουν. μπορεί να ξύπνησα και να κατάλαβα ότι τελικά δεν εχω κάνει τίποτα. τίποτα. ότι όλα ήταν ένα παραμύθι στο κεφάλι μου. και η ελλειψή του το κάνει μακάβριο. σκέψου πόσο μακάβρια θα ηταν η κηδεία στο big fish αν δε μαζεύονταν οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν?
τόσο μακάβριο. ground zero. φτου κι απ' την αρχή. αλλά με μανία αυτή τη φορα.
με ορμή. με στροφορμή!
σιγά σιγά το μαθαίνεις αυτό. μαθαίνεις όχι να το ξεπερνάς, μαθαίνεις όχι να το δικαιολογεις. αλλά μαθαίνεις να το συγχωρείς. κι αν το κορμί σου έκανε λάθος, συγχωρεσε το κι άκου τι λέει. τα λάθη σου πονάν. το εαυτό σου όμως δεν μπορείς να τον δικαιολογεις. πρέπει να τον συγχωρείς και να τον ακούς.
γιατί δεν έχει σημασία πόσο θα ζήσεις με ποιον, πού και πότε. το μονο που έχει σημασία είναι ότι ό,τι και να κάνεις θα πρέπει μετά από αυτό να ζεις με τον εαυτό σου. και για αυτό είναι το κύριο άτομο που πρέπει να τα έχεις καλά.

της πρέπει το καράβι..

2008-02-10T21:15:00.001-08:00

τράνταζε σαν από σεισμό, συθέμελα ο χορτιάτης
κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή

ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι
τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού

και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω ταξει
μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ

τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτα

σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά
εμούντζωσε τη θάλασσα και την εκατουράει

της σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι
να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ απ'τη στεριά

Νίκος Καββαδίας-Θεσσαλονίκη ΙΙ

αφελώς?

2008-02-10T20:12:00.000-08:00

".... μετά από λίγο καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι τόσο μικρή που πρέπει να την απολαμβάνει κανείς βουλιμικά, σχεδόν μοιρολατρικά, σχεδόν αφελώς.
καταλαβαίνεις ότι ο πολιτισμός της δύσης που φέρεις μέσα σου διώχνει την ποίηση από τη ζωή σου."

μάγια τσόκλη περιοδικό passport

έχει δίκιο. βουλιμικά, μοιρολατρικά, αφελώς! είναι αυτή, είναι εδώ, είναι δική μου. δεν είναι μία τουρτα σε βιτρίνα! είναι εδώ. δική μου. ένα με μένα!!! αφελώς. σαν ηλίθιος. σαν βλάκας. αγνοώντας τους κινδύνους της. τις "πραγματικότητές της" και τους πλαστούς φθαρτούς κανόνες της.
καλό ε?
ε, αγνοώντας την πραγματικότητα (πρόβλημα... αλλά εντάξει. κι η παναγιά στα ξύλα!)
έχεις τη δυνατότητα να αγνοείς και της δυτικές της ανοησίες. τη λογική του "έτσι είναι τα πράγματα" τον ανόητο πηθικισμό που είναι της μόδας και περνιέται. μπορείς να τα αγνοείς όλα αυτά. αφελώς. ρομαντικα!

βουλιμικά
μοιρολατρικά
αφελώς

when I was in my prime

2008-02-06T19:46:00.000-08:00

When I was in my prime,
I flourished like a vine.
Along there came a false young man,
come stole the heart of mine.
Come stole the heart of mine

The gardener standing by,
three offers he made me.
The pink, the violet, and red rose,
which I refused all three, three
Which I refused all three

The pink's no flower at all,
it fades away too soon.
The violet is too pale a bloom,
I think I'll wait till June, June
I think I'll wait till June

In June the red rose blooms,
but it`s not the flower for me.
It's then I'll uproot the red, red rose,
and plant a willow tree.
And plant a willow tree

And the willow tree shall weep
and the willow tree shall mourn.
How I wish I were in my young man's arms
who stole the heart of mine.
Who stole the heart of mine

And if I'm spared young year more,
and if God should grant me grace.
I'll weep a bowl of crystal tears,
and wash his deceitful face.
And wash his deceitful face.

ακούω αυτή τη στιγμή τη μάρθα να μου το τραγουδάει. είναι παραδοσιακό αγγλικό τραγούδι και το πρωτακούσαμε από τη Nina Simone.