ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΖ 7ΚΑΤΑ Π ΔΝ ΞΩΡ9 ΓΤ ΕΙ5ΑΩ Δ9"

aka "είμαι τόσο σκατά που δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ." έστω πρόλογος.
επι του προκειμένου λοιπόν. η εξεταστική είναι πίσω, με νίκες και ήττες, με χάλια κέφια με τέλεια κέφια με νάυλον ντέφια, κυκλοθυμία. ελάχιστο αλκοολ, καθαρό σκυλί...
αλλά οργανωμένα, με τάξη στο κεφάλι, με τάξη στην ψυχή.
τα μεγάλα πράγματα είναι μεγάλα, αλλά δε φαίνονται τόσο μεγάλα αν τα πάρεις σκαλάκι σκαλακι...

τηλεφωνική συζήτηση με πρωινή προδιάθεση για φιλοσοφία.
η θεσσαλονίκη, η δική μας θεσσαλονίκη, αυτή που ζούμε και βιώνουμε, η θεσσαλονίκη των φοιτητών, είναι ένας τεράστιος χώρος αναμονής. χιλιάδες άτομα, κάθονται γνωρίζονται πίνουν έναν καφέ όλοι μαζί μέχρι να περάσει η ώρα, να ρθει το αεροπλάνο τους και να φύγουν. στο αεροδρόμιο ξεκινάς μία συζήτηση με τη φράση "για που πετάτε"
στη θεσσαλονίκη ξεκινάς την ίδια συζήτηση με τη φράση "τι σπουδάζεις".
και ρωτώ. η ζωή σου έχει ξεκινήσει από τώρα ή την περιμένεις να ξεκινήσει με το αεροπλάνο σου? οι απαντήσεις είναι εξίσου σωστές και εξίσου λάθος. μα και πάλι... πόσο καιρό μπορείς να περιμένεις για ένα αεροπλάνο?
και αν λάβεις υπ'όψιν σου ότι μερικοί από μας έχουν την τάση να βαριούνται πιο γρήγορα από τους άλλους, τότε πόσες ώρες θα κόψεις από τον εκτιμώμενο χρόνο του περίμενε?
αλλά και πάλι, αν έχεις βαρεθεί να περιμένεις, γιατί να μην μπεις σε ένα ασχετο αεροπλάνο, περιμένοντας το δικό σου? και γιατί πρέπει οι πτήσεις μας να φεύγουν ταυτόχρονα?

ένα τρελό αεροδρόμιο λοιπόν, με πολύ ποτό και τεράστια αίθουσα αναμονής, στην οποία στριμόχνονται όλοι μέσα με χαμόγελα και την απόφαση να περάσουν καλά έναν χρονο που είναι χαμένος. και όταν το ποτό τελειώσει και τα φώτα κλείσουν τότε θυμούνται όλοι πως δεν έχουν την παραμικρή ιδέα με ποιο αεροπλάνο φεύγουν. και το πρωί σαν τους τρελούς γυρνάν αριστερά και δεξιά και ρωτάν μήπως είδατε το αεροπλάνο μου? πώς είναι? α δεν ξέρω.

και μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό κοιτάς κάποιον ακίνητο να κοιτάει τους αλαφιασμένους περαστικούς με τα μάτια γουρλωμένα να τρέχουν, και πίνει γουλιά γουλιά το εσπρέσσο του. δεν έχει το αρχαικό αυτάρεσκο μειδίαμα, έχει το άλλο, το ολύμπιο, το ωριμότερο και ξέρεις ακριβώς τι σκεφτεται.
η ζωή του έχει ήδη ξεκινήσει και η αίθουσα αναμονής είναι το σπίτι του, και όταν το αεροπλάνο του θα ρθει θα το γνωρίσει όταν το δει.

*όχι φίλε πασχάλη δεν είναι το αλκοολ που μιλάει. ε κι αν είναι αυτό που μιλάει, κάτι παραπάνω από μας θα ξέρει. μόνο που πρέπει να του μάθεις να γράφει κιόλας.

video pg

my own video,

first part of my trilogy "pg".

man was created to do miracles,
life itself is a miracle
and our creation lays on us a huge responsibility
impossible to hold or to answer.

pt.II the evolution




the second part of my trilogy.
what did we do with our existences?
what crimes and what beauty have we created?
this century has been an example of both ugliness and greatness
more than our entire history.

beautiful minds who changed the world or died trying.
for better of worse.







pt.III the choice
the third part of the trilogy.

τα πιο μεγάλα λόγια του κόσμου

πόσο παλιά μπορεί να είναι μία φωτογραφία? και τι σεβασμό πρέπει πραγματικά να της δείχνεις? ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πραγματικά τι ιστορίες μπορεί να κρύβει πίσω της..
τις κοιτάς σαν ξένος γιατί δεν είναι δικές σου.
και πάντα μα πάντα οι ιστορίες ακούγονται πολύ πιο ωραίες σε αυτούς που τις ακούν για πρώτη φορά. σε αυτούς που δεν τις έζησαν.
φωτογραφίες ξένες αλλά τόσο οικείες. μιας άλλης εποχης, εποχής που ποτέ δεν έζησα, που λίγα άκουσα για αυτήν αλλά πέρασα απογεύματα πολλά να την ονειρεύομαι.
και ο τόπος κλείνει σιγά σιγά. ο χρόνος στενεύει και μαζεύονται όλες οι φωτογραφίες στο τώρα. οι άνθρωποι της φωτογραφίες κουβαλάνε πάνω τους αυτές τις στιγμές.
και είσαι τόσο ηλίθιος να λατρεύεις τις φωτογραφίες και όχι τους ανθρώπους?
τι είναι μια στιγμή μπροστά σε μια ζωή όλη?
μα είμαι εδώ και τις κοιτώ, αναμνήσεις του τότε διαστρεβλωμένες, φερμένες αυτούσιες στο τώρα.
μα ναι.
ότι και να πεις το ξέρεις καλά
πως τη μεγαλύτερη σημασία του κόσμου την έχουν τα λόγια τα γραμμένα πίσω από τις φωτογραφίες, μπροστά στα βιβλία
με συνθηματικά και ονόματα ξένα με αναμνήσεις που δεν είναι δικές σου και παραμένουν ακόμη μηνύματα μυστήρια. ποτέ δε θα τις καταλάβεις τελείως αλλά θα τις αγαπάς πιο πολύ από δικές σου.
γιατί ζωές ολόκληρες είναι αποτυπωμένες στις φωτογραφίες μπρος και πίσω σε παλιές αφίσες και πίνακες αφιερώσεις μπροστά στα βιβλία.

in betweens

ανάμεσα.
ποια μοίρα σε καταδίκασε να σέρνεσαι στο μέρος το δικό μας?
πού είναι ο τόπος σου? που είναι η πατρίδα σου?
σιγά σιγά φοβάσαι θα την ξεχάσεις
αλλά και πάλι πώς θα μπορέσεις να μείνεις εδώ μαζί μας
όταν πάντοτε το ξερες πως είσαι από αλλού φερμένη

έλεγες, στην πατρίδα μου, οι άνθρωποι αγαπούν, πεθαίνουν δοξασμένα
μισούνε την ντροποί, οι γονείς δε θάβουν τα παιδιά τους.
και πάντοτε μιλώντας δάκρυζες, γιατί τον κόσμο σου σιγά σιγά ξεχνούσες.

και τόσο τρομάζεις εδώ μαζί μας,
να βλέπεις ανθρώπους να πεθαίνουν ανώνυμα
να μην ακούν το βόμβο της γης
ή τη βουή της θάλασσας,
να μην μπορούν να γίνουν πουλιά
και κάθε λίγο έφευγες μακριά μας, να ψάξεις να κρυφτείς σε μια ακτίνα από το δικό σου κόσμο
να αναπνεύσεις τον αέρα τον φτιαγμένο για σένα
καταραμένη πάντοτε να γυρίζεις κοντά μας.

και πού να βρεις την πόρτα να σε γυρίσει στον τόπο σου.
ανάμεσα στους κόσμους περιφέρεσαι τώρα εδώ και εφτά ζωές.
ανάμεσα

αχ πως θά θελα να γεννηθούμε κάποτε κι οι δυο μαζί στον ίδιο κόσμο.