πότε βούδας πότε Χάρι Ποτερ

θέλω να μου πεις κυρία μου, πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος που εκτός από το μυαλό του, ελέγχει και το υποσυνείδητό του.

παράδειγμα για λόγους κατανόησης.
ήταν μια σκέψη που πήγαινε να εμφανιστεί στο μυαλό μου, και δεν την άφηνα, πήγαινε να εμφανιστεί μέσα στο μυαλό μου και δεν την άφηνα. να σου πω πως γίνεται αυτό.
το νιώθεις σαν να θέλει να φτερνιστεί το μυαλό σου και δεν μπορεί γιατί του κόβεται απότομα. συμβαίνει. δηλαδή συμβαίνει από μονο του χωρίς να το προκαλέσεις... αλλά αν έχεις κάνει χρόνια εξάσκηση στο να κρύβεσαι από τον εαυτό σου και τις σκεψεις σου, τότε μπορείς να το κάνεις και συνειδητά.

και όταν συμβαίνει αυτό τότε πάντα το μυαλό σου φταρνίζεται στον ύπνο σου, όπου βασιλεύει το υποσεινήδητο και είσαι απολύτως αθώος για τις σκέψεις σου, γιατί απλώς δεν τις ελέγχεις.
αλλά αν μπορείς να ελέγξεις το υποσεινήδητό σου? και το κάνεις κάθε βράδυ για μια βδομάδα?

πώς το κάνεις αυτό? απλούστατα. μόλις εμφανιστεί στον ύπνο σου μια σκέψη την κόβεις μαχαίρι και βλέπεις ότι πιο άσχετο θα μπορούσες να δεις.
στη δική μου περίπτωση? το Χαρι Πότερ.
ο Χάρι Πότερ χορεύει σάμπα, ο Χάρι Πότερ μαθαίνει λατινικά σε κάτι πιγκουίνους, ο Χάρι πότερ παίζει μπαντμιντον...

βοηθά σε τίποτα αυτό τώρα? ναι πως... γιατί μόλις τελειώσει αυτή η περίοδος και αρχίζεις να βλέπεις στον ύπνο σου και στον ξύπνιο σου αυτά που ήταν να δεις εξ αρχής, ο χάρι πότερ κάθεται στη γωνιά του και ξεραίνεται στα γέλια...

κι άμα έχω τέτοιο καλό έλεγχο του μυαλού μου και μιλάω με το βούδα πού είναι η νιρβάνα μου???
Ο Ε Ο?

ύπνος μηδέν, φαί μηδέν, νιρβάνα υπό του μηδενός.
και να σου πω πόσο χαμηλά μπορώ να πέσω??
το μόνο τραγούδι που μπορώ να ακοώσω για να μην πάθω κατάθλιψη: αφρικανέ αφρικανέ έλα να κάνουμε κονέ...
και με εκνευρίζει ρε π@%στη...

ήταν τρεις βδομάδες πριν, που γκρίνιαζα στο καημένο το τεσσούλι, πως μου λείπουν οι μπελάδες, τα τρεξίματα τα μπλεξίματα...
και μου το πε η σκασμενη, μην το λες μην το λες γιατί πάλι μετά θα κλαις...

και κάθεσαι και αναρωτιέσαι περιμένοντας το Μορφέα, πού στο καλό είναι εκείνες οι μέρες που η ζωή σου ήταν εκνευριστικά βαρετή?

η μόνα λίζα μόνο από ευγένεια πια χαμογελάει

να την πω την αλήθεια, τρία χρόνια στη σχολή πάτησα λίγο σαν τη γάτα. και τώρα που πήγα θα μου πεις τι κατάλαβα???
αξίωμα θεμελειώδες 1. η τέχνη και η παιδεία είναι προσωπική υπόθεση. αν περιμένεις από το σχολείο σου τη σχολή σου τη θεία σου, θα μείνεις ένα αμόρφωτο μοσχάρι. αλλά άμα δε σε πειράζει τότε πάσο!
αξίωμα θεμελειώδες 2. ( είναι προς απόδειξη γιατί είναι της έμυς!) παιδεία είναι να στέκεσαι μπροστά στη μόνα λίζα και να μη λες μαλακίες...
γιατί αυτή δε γελούσε από πάντα.. ακούει τις μαλακίες που λένε μπροστά της και προσπαθεί από ευγένεια να κρατήσει το γέλιο της.

και καθόμαστε τώρα καμιά 20αριά γκόμενες, γιατί άντρας στη δική μου τη σχολή δεν πατάει, άμα τη δεις άντρας θα γίνεις μηχανικός, άμα τη δεις γκέυ θα γινεις στυλίστας, αρχιτέκτονας ποτε anyway...
και εκεί που καθόμαστε και κοιτάμε κάτι έργα του rothko, προσπαθεί ο έρμος ο καθηγητής να κάνει συζήτηση. τι συζήτησει θα κάνεις με την ξανθιά τώρα, φίλε είσαι άξιος της μοίρας σου...
πετάει η ξανθιά, "αυτό μου αρέσει πολύ" γιατί ρωτάει ο άνθρωπος, ενθουσιάστηκε κιόλας.
"γιατί είναι πορτοκαλί" λέει η ξανθιά.!
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ.!! ξέρω γω θα ταιριάζει με τον καναπέ της...
κι εγώ τώρα να κάθομαι ένα εξάμηνο κ να ακούω μλκς και να μη γελάω... αλλά δεν την αντέχω τη σουηδία, κάθε δεκάλεπτο να βγαίνω έξω να γελάσω να χτυπηθώ σε κάνα τοίχο....
και του χρόνου ρε φίλε που δε θα καπνίζουμε κιολας να βγάλουμε κ κανένα νόμο να απαγορευτούν οι μαλακίες περί τέχνης γιατί η μαρία δε θα την παλέψει!!??

γιατί άμα είσαι φαν της μαλακίας, θα τη λατρέψεις τη συμβουλή αυτή.
η καλύτερες μαλακίες που θα ακούσεις είναι περί τέχνης....
και οι καλύτερες όλως παραδόξως αν και αναμενόμενο έρχονται από καλλιτέχνες.

γιατί όταν η αρχιτεκτονική παρουσιάζει εργασίες είναι πάρτυ...
παρτη και σουρτη και φέρτη δηλαδή..

θεατράκι, υπόγειο , χωρίς κλιματισμό, 400 άτομα, να παρουσιάσουν τι?
κάτι καλλιτεχνικό...
το τι είδαν τα μάτια μας... ασιάτικα γεννητικά όργανα κάθε φύλου, πάντα με piercing, αφισοκολλημένα με γκρο πλαν πάντα, υπερμεγέθη και περήφανα, μολότοφ μαύρες, βαλμένες τακτικά σε στουπί, κάτι σιδερόβεργες τοποθετημένες υπό γωνίαν αγωνίαν δεμένες αλυσίδες, κάτι τύποι που παίζαν μουσική με τις ώρες γιατί είχαν ταλέντο, ακολουθούμενοι από άλλους τύπους με αντίστοιχο ταλέντο, μία που thinks she can dance, μία που ξέρασε τα mcdonalds που έφαγε, κάτι λασπωμένες και ο σουρεαλισμός δεν έχει τέλος.
πολύ ταλέντο... ναι ελλάδα, έχεις ταλέντο, μην το ξεχνάς...οι υπόλοιπες σχολές ψηφίζουν με msn στο arch auth. κι όλοι μαζί προχωράμε ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του, από το κακό στο χειρότερο...

και ερωτώ... να αποφασίσω να απέχω? γιατί το κλίμα δε με σηκώνει...
και μόνο που σκέφτεσαι ότι θα ξεμείνεις τρία χρόνια να ακούς ότι ο rothko ταιριάζει με την τσάντα της ξανθιάς.
βρε ούστ!!! και κάθεσαι και περιμένεις τώρα πότε θα ρθει η μέρα που θα κάθεσαι και θα γελάς, επειδή το βρίσκεις απολύτως αστείο και όχι για να κρύψεις τον εκνευρισμό σου...

i sound my barbaric yewp over the rooftops of the world

χαιρετώ σας και παλι με δοξα και τιμη. παει καιρός απο την τελευταια ανάρτηση καθώς τα δάχτυλά μου ήταν προσανατολισμενα να γράφουν αλλου!
η μικρή ιστοριούλα αποσύρθηκε, εγκαίρως ευτυχως, καθώς πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες από ότι περίμενα και με χαρά δηλώνω ότι δεν μπορει να χωρέσει στις διαστάσεις ενός τέτοιου μπλογκ.
αλλά σήμερα έχω ένα πολύ καλό θεματάκι αντί για πρόλογο θα ήθελα να βάλω κάτω τη συνειρμική διαδικασία που με έφερε εδώ. τα γεγονότα που κατά τύχη δημιούργησαν τις σκέψεις.
1. ήμουν στο μπαλκόνι και καθάριζα ότι μπορεί να έχει κάνει ένας σκύλος που δε βγαίνει συνέχεια βόλτα.(..να επεκταθώ?..οχι!). στην απέναντι πολυκατοικία ήταν κάτι πιτσιρίκια, το πολύ 10 χρονών που είχαν ανεβεί πάνω στην ταράτσα. φώναζαν σαν τα υστερικά μέρα μεσημέρι. φώναζαν λέξεις, φωνήεντα και κραυγές. όπως είναι φυσικό στην ήσυχη γειτονιά μου, βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια τους και φώναξαν στα παιδιά με απειλές και βρισιές να σκάσουν.
σκέφτηκα για μια στιγμή ότι οι άνθρωποι είχαν δίκιο, σε μια ήσυχη γειτονιά που η μεγαλύτερη ενόχληση είναι η σκουπιδιάρα στις 2.15 το βράδυ, ο υστερικος οργασμός της γάτας και ο σκύλος ο οποίος κάνει σαματά για να βγει από την κουζίνα μου, οι μεσημεριανές φωνές των παιδιών, υπερβαίνει τα όρια.
αλλά δεν κατάφερα να ενοχληθώ όσο περίμενα. φώναζαν και σε μένα την ώρα που σκούπιζα, αλλά ούτε να προσβληθώ κατάφερα, γεγονός παράδοξο, αφού εν γένει προσβάλλομαι εύκολα.
το σοκ ήταν όταν ζήλεψα αυτά τα παιδιά. πόσο θα ήθελα να ανεβώ σε μία ταράτσα και να αρχίσω να ουρλιάζω. και όχι κυρία μου! την έχω περάσει την εφηβεία.
2. θυμήθηκα μία από τις πιο ωραίες σκηνές του Dead Poet's Society τη σκηνή που ο κύριος Κίτινγκ γράφει στον πίνακα, "Ι sound my barbaric yawp over the rooftops of the world."
3. μου ήρθε σήμερα ένα ωραιότατο e mail από το φίλο μου τον Άγγελο. ένα μέιλ που επεξηγούσε πόσο επικίνδυνο είναι το facebook, πώς το φακέλωμα που γίνεται αυθόρμητα από εκατομμύρια χρήστες, καταλήγει να γίνεται όπλο των πολυεθνικών και της cia.
3ο το κρατούμενο και είμαι σίγουρη ότι κάπου εδώ χάσατε εντελώς τον ειρμό που γινόταν στο κεφάλι μου. αυτό το e mail όμως ήταν περισσότερο καταλυτικό από όλα τα υπόλοιπα. 4. ίσως γιατί την ώρα που το διάβαζα άκουγα τον Γλάρο των locomondo.

τερμα πρόλογος!
πόσο έχει ανάγκη ένας άνθρωπος να φωνάξει. όχι κάποιος που θέλει να πετύχει κάτι με τις φωνές. όχι. ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει ανάγκη να βγάλει μία φωνή. όλοι κρατάμε μέσα μας τέτοια φωνή και ότι μια μέρα θα βγει, τόσο δυνατά και βάρβαρα, που θα σκεπάσει κάθε ήχο πάνω στη γη. μαθαίνουμε από μικροί, "να διοχετεύουμε την ενέργειά μας υγιεινά" πόσες γαμημένες φορές έχω ακούσει αυτή τη φράση να λέγεται στη σχολική μου καριέρα, από γονείς φίλων, από δασκάλους, από καθηγητές, από βλαμμένους συμμαθητές που παπαγαλίζουν δοκίμια. και το χειρότερο? την έχω ακούσει να λέγεται για μένα. "να διοχετεύεις τα αισθήματά σου με υγιεινό και όμορφο τρόπο." και να σου πω την αλήθεια την έπαθα τη ζημιά γιατί έχω παρα πολλά χρόνια να σηκωθώ σε καμιά σκεπή και να φωνάξω. Εκφράζω τις σκέψεις μου σωστά και δημιουργικά και οι καθηγητές μου θα ήταν περήφανοι για μένα και εγώ απλώς το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να έχω συνείδηση του γεγονότος. Είναι ανθρώπινο? Να θέλω να φωνάξω? Είναι ένστικτο, ή επίκτητο χαρακτηριστικό του ανρθώπινου γένους τα τελευταια χρόνια?

δεν είναι μόνο το facebook προσφιλές φιλαράκι.
εδώ είναι ο κόσμος. εδώ. το μόνο που χρειάζεσαι για να γίνεις μέλος του, είναι:
όνομα, ημερομηνία γέννησης, όνομα πατρός μητρός, θείου, επάγγελμα, διεύθυνση, τηλέφωνο κατοικίας, κινητό, το όνομα του κολλητού σου και το τηλέφωνό του για να μπορούν να σε βρουν, μία πιστωτική, ένα αφμ, 8 φωτογραφίες, οι 4 ασπρόμαυρες, μία τηλεόραση, μία ηλεκτρονική διεύθυνση, έναν τραπεζικό λογαριασμό και μία σύνδεση στο ίντερνετ, φοιτητική, από τη φτηνή. παρακαλώ περάστε και αφήστε τα στοιχεία σας. είστε ο αριθμός της ταυτότητάς σας, είστε το αφμ σας, είστε το email σας, είστε ο άνθρωπος που φαίνεται στη φωτογραφία του διαβατηρίου σας.
σε καμία φωτογραφία διαβατηρίου ποτέ κανείς δε χαμογέλασε. στήθηκε στο λιτό φόντο και περίμενε το κλικ. όλοι όσοι έβγαιναν ήξεραν κάπου μέσα τους ότι μετά από αυτό δεν υπάρχει γυρισμός. ότι αν γίνεις μέλος αυτού του κόσμου δεν μπορείς να φύγεις.

μπορείς να ενταχθείς εύκολα. όταν είσαι παιδί δυσκολεύεσαι λίγο αλλά με σωστή εκπαίδευση και καθοδήγηση μπορείς και εσύ να γίνεις ένα πολύτιμο μέλος της πολιτείας αυτής. πάντα όμως θα ακούς στον ύπνο σου τον εαυτό σου να φωνάζει. πριν ανοίξεις τα μάτια σου θα φαντάζεσαι πως απέναντι από το παράθυρό σου βρίσκονται πράσινα κλαδιά και όχι η σωβράκα του γείτονα.
θα δεις στο μέλλον σιγά σιγά να δημιουργούνται άνθρωποι φαντάσματα. άνθρωποι χωρίς ιστορικό, χωρίς ετικέτες, χωρίς ταυτότητες, χωρίς καθοριστικούς αριθμούς. τι δε θα δινα κι εγώ αν οι γονείς μου δε με δήλωναν τη μέρα που γεννήθηκα. να περασω από αυτό τον κόσμο χωρίς αυτός να ξέρει ότι υπάρχω. να ζω στις άκρες του πίνακα που λέμε κοινωνία.
δε θα περάσουν πολλά χρόνια που θα δεις ανθρώπους νέους, που μόνο για μια στιγμή πίστεψαν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, και την επόμενη, βλέποντας το τέρας μπροστά τους, εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γής, ή έστω της πολιτείας και βρίσκονται κάπου σε κάποιο βουνό, σε κάποια έρημο ή τούνδρα, κρυμμένοι από το μάτι.

μετά από όλο αυτό το συρφετό. πές μου εσυ. ποια είναι η ισοροπία που μπορεί να κρατήσει ένας άνθρωπος, που δε θέλει να ζει κάτω από το μάτι, αλλά που δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, γιατί έχει ανάγκη τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκε.
Κατακλείδα για διφορούμενο τέλος.
Μία μόνο φιλοσοφική νύξη ακόμη. Ο σκοπός ενός ανθρώπου είναι να περάσει τη ζωή του ελεύθερος και ευτυχισμένος. Εντάξει να το δεχτώ και να καταλάβω την επιλογή του. αλλά από κει και πέρα είμαστε πλάσματα της κοινωνίας στην οποία γεννηθήκαμε. Όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι που πέρασαν από την ιστορία και άφησαν το σημάδι τους πάνω της, ήταν όλοι γεννήματα της εποχής του. και αλήθεια, πώς μπορείς να κάνεις κάτι σωστό στον κόσμο αυτό, όταν απέχεις μακριά του? πώς μπορείς να διορθώσεις έστω και το ελάχιστο όταν δε βρίσκεσαι εκεί? Όταν δεν ανήκεις εκεί μέσα? Δε σου λέω ότι θα αλλάξω τον κόσμο. Αλλά αυτός είναι ο λόγος που μένουμε. Πολλοί θα είχαν το κουράγιο να φύγουν. Πόσοι όμως θα είχαν την πίστη να μείνουν? Πίστοί στην ελπίδα ότι κάποτε αυτός ο κόσμος ίσως αρχίσει να γυρίζει σωστα.

απάντηση κανείς?

μπα... ανοίγω τη σελίδα... αλλα εμπνευση μηδέν και έμπνευση στο άπειρο... από πού να αρχίσεις κ που να τελειώσεις. από σενα ξεκινάς και σε σένα τελειώνεις.. και γιατί σεβασμιότατε? είναι κακό ο κόσμος να γυρίζει γύρω από μένα? ναι τέκνον μου! καλά σεβασμιότατε, επαναδιατυπώνω.. είναι κακό η δική μου η ζωή να γυρίζει γύρω από μένα? στο κάτω κάτω της γραφής, δική μου είναι την παναγία μου. .ε... ? συγγνώμη σεβασμιότατε...

ο σεβασμιότατος δεν απαντα... δε μου δίνει απάντηση...
αστον.. πάμε αλλού.
(.....)
θα μπορούσα να σας γράψω και τους υπόλοιπους της παρέας που ρώτησα... αλλά η δουλειά αυτή είναι γραμμενη ήδη. οπότε για να μην κουράζουμε τα μάτια μας κ εγώ τα δάχτυλά μου καταλήγω στο θέμα που ήθελα να καταλήξω εξ αρχής. αστους προλόγους.

μικρέ μου πρίγκιπα? τι είναι αυτό που δεν κατάλαβα τα χρόνια που περάσαν?
γιατί οι μέρες μου φύγαν
και πράγματα έμαθα πολλα
αλλα κάπου στην ουσία χάνω ένα κομματι
και κάτι μεσα μου μού λέει πως είναι σημαντικό και βαθύ
και κόσμο ρώτησα πολύ αλλά κανείς δε μου έδωσε την απάντηση που ζητούσα.
αλλα εσύ μικρέ μου είσαι αγνός
και η πατρίδα σου είναι ψηλά σε κάποιο αστέρι
ξέρω πως βιάζεσαι και πως πρέπει τώρα να φύγεις
αλλα σε παρακαλώ δώσε μου λίγα από αυτά που μόνο εσύ ξέρεις.

"η ζωή μου είναι μονότονη. εγώ κυνηγάω τις κότες και οι άνθρωποι κυνηγούν εμενα. όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν κι αυτοί μεταξύ τους. βαριέμαι λοιπόν λίγο. αν, όμως με εξημερώσεις, η ζωή μου θα γεμίσει λιακάδα. θα γνωρίσω έναν ήχο βημάτων, που θα'ναι διαφορετικός απ'όλους τους άλλους. τα άλλα βήματα με κάνωουν και χώνομαι κάτω από τη γη. το δικό σου θα με καλεί να βγαίνω απ'τη φωλιά μου, σαν μια μουσική. κι ύστερα κοίτα! βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα? εγώ ψωμί δεν τρώω. το στάρι μου είναι άχρηστο. τα χωράφια με το στάρι, δυστυχώς, δε μου θυμίζουν τίποτα. κι έιναι κρίμαι! αλλά εσύ έεις μαλλιά στο χρώμα του χρυσαφιού. θα είναι λοιπόν υπέροχο, όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! το στάρι , που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. και θ'αγαπώ τον ήχο του ανέμου στα στάχυα."

τον κοιτούσα με απορία. δεν ήμουν σίγουρη ότι τον καταλαβαίνω.. με είδε που μπερδεύτηκα και χαμογέλασε.
" γνώρισα έναν έμπορο που πουλούσε κάτι χαπάκια τελευτάιας τεχνολογίας, που κόβουν τη δίψα. παίρνεις ένα την εβδομάδα και δε νιώθεις πια την ανάγκη να πιεις νερό. έτσι μου είπε οι άνθρωποι γλιτώνουν πενηντα τρία λεπτά την εβδομάδα. και τι τα κάνουν τα πενηντα τρία λεπτά? ότι θέλει ο καθένας.


εγώ αν είχα πενηντα τρία λεπτά, θα πήγαινα σιγά σιγά σε μια δροσερή πηγούλα...

με τον Μπομπ Ντυλαν pt3 ή και χωρίς

in a world far away we may meet again
ocean gypsy the sun makes thousand nights for you to hold
φίλοι στην ειρήνη σύντροφοι στη μάχη
κουντου λουνα βινι τραγουδάν οι βλάχοι




χωρίς τον bob dylan αυτή τη φορά γιατί τον φυλάμε για τα μεσημέρια του καλοκαιριού
και για τις νύχτες του χειμώνα. στις αλκυονίδες μέρες μέσα όμως ο κόσμος μπερδεύεται.
μέχρι και οι μυγδαλιές μπερδεύονται. κακός καιρός αυτός του υδροχόου! η εκλειψη του χειμώνα.
είναι ο καιρός που θυμάσαι ξανά το καλοκαίρι που ακόμα φαίνεται μακρινό αλλα και τωρινό λόγω λιακάδας. πρόγραμμα ρουτίνα, συμμάζεμα, σκούπισμα, σχέδιο, διάβασμα, παραμύθια, ιστορίες, δράκοι και νεράιδες, μαγοι και ζητιάνοι, λοστ και μακαρονάδα, ή λοστ και τοστ που πάει και καλύτερα, ένας σκύλος στο μαξιλάρι μου, κινητό κόκκινο με καινούριο ήχο, το ασπρόμαυρο του πιάνου, ιστορίες δίχως τέλος, ποτά και ξενύχτια με μέτρο, αυτά τα ξεχασμένα του χειμώνα ξενυχτάδικα, μεικ απ μέχρι το μάρτη, τα ταξίδια που περιμένεις, τα λεφτά και η γαμημένη ελλειψή του, κραχ και σπασμένες τράπεζες, νεράιδες κάτω από τα μανιτάρια της ιρλανδίας, σουπερμαρκετ με 2 σειρές κωλόχαρτα, ένα κάστρο πάνω στα βράχια, συναυλίες και ιστορία της τέχνης, δομική φυσική και κυκλώματα, σκυλοτροφή και μαρούλια, τσιγάρα από το περίπτερο πριν κλείσει και τρέχουμε πάλι, ψιλά που κουδουνίζουν στις τσέπες, τα τελευταία που μείναν, τα χάλκινα, δάση που χορεύει η λούθιεν, η παιδεία και τι θα γίνει το χάλι τη, πιάτα για πλύσιμο, μουσική να παίζει χαμηλά γιατί είναι και μεσημέρι, θα γυρίσουν ξανά στο νησί οι 6? Πάχυνε λίγο ο σώγιερ ή μου φαίνεται, ρεμπετικο και τιμ μπάρτον, ξυλουρης και τζιμ μόρισσον, νατασα ανέβα στο ελληνικό, νταν νταν χτίζουν τα μπετά απέναντι, κούπες με στάχτη μέσα, να πάμε ιντερέιλ το καλοκαίρι, από πού κατεβάζεις υπότιτλους
ε αι σιχτιρ πια. κεφάλι είναι αυτό! σε πόσα μέρη θα το χωρίσεις? για αυτό σου λέω γω. στο βουνό να καλλιεργείς ντοματούλα βιολογική να μαζεύεις γλιστρίδες, να φτιάξεις και κανένα μελίσι, να φτιάχνεις τα δικά σου έπιπλα να κόβεις ξύλα για το τζάκι, να κατεβαίνεις με το ποδήλατο στο χωριό για τα υπόλοιπα να κάθεσαι με το σκύλο σου να διαβάζεις παραμύθια, χωρίς να περιμένεις το λοστ χωρίς να χτίζουν μπετά δίπλα χωρίς να κατεβάζεις ιούς από όπου μπεις, χωρίς να περιμένεις το μισθό κάθε σάββατο, χωρίς να γυρίζει ο εγκέφαλός σου γύρω από τη ζωή σου και να παραμένει στάσιμος. βασιλιάς. βασιλιάς.
δευτέρα απόγευμα το χριστό μου! και ο μπομπ ντύλαν περιμένει το μαρτη. ο μηνας του υδροχόου. τις αλκυονίδες μέρες ακυρώνονται τα στοιχήματα και κλείνουν τα καζίνα. γιατί όλα μπορούν να συμβούν και γιατί όλα είναι πιθανα. και που ξέρεις? πάλι το καλοκαίρι θα πίνουμε στο μπαλκόνι μπυρίτσα και θα λέμε για το χειμωνα που εφυγε. και ο μπομπ ντύλαν θα καπνίζει και θα ξερναει από τα γέλια οταν μας βλέπει.

εγκυμονείς χόλιγουντ??? τι να εγκυμονείς???

είδα που λες το έραγκον. καλά γέλα. αλλά είναι αλήθεια. για την ακρίβεια το είδα για δεύτερη φορά.. και αυτός είναι ο πρόλογος. για να σε προιδεάσω, γιατί σήμερα θα σου μιλήσω για την υποκουλτούρα, την κουλτούρα του πλήθους, ως ειπειν... το χόλιγουντ.
εν έτει 2008, κι αυτό μετά βίας, διότι μας αποχαιρετά βιαστικά. για την πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα θα σου πω και θα σου πω για τις ταινίες της, που μου είναι και εύκολο. τριλογίες, τετραλογίες, συνέχειες ταινιών, διασκευές, μικρές, μεγάλες, μεταμοντέρνες, κλασσικές, κυρίως από βιβλία, διότι ποιος να κάτσει να γράψει?, βιογραφικές, και μπλειντρανεριστικές.
αλλά όλες επικές. ναι για σκέψου το?! τα μεγαλύτερα μπλοκμπάστερ, αυτά που σπάσαν τα ταμεία, ματριξ, άρχοντας των δαχτυλιδιών, χαρι πόττερ, εραγκον, πειρατές της καραιβικής, μπάτμαν, σπάιντερμαν, σταρ γουόρς, ναρνια. μη γελας, το ξέρεις ότι αν ακουγα αυτή τη σειρά ταινιών θα μου σπάγαν τα νεύρα, αλλά σκέψου, για μπλοκμπάστερ σου μιλάω.
όλα μιλάνε για μεγάλες μάχες, για σπουδαία κατορθώματα, σχεδόν επικά στο μέσο όρο τους, για ανθρώπους με μεγάλη καρδιά και κουράγιο...
το χόλιγουντ όμως δε σκέφτεται. δίνει στο πλήθος αυτό που ζητάει. δεν είναι σαν καλός γονιός που θα σκεφτεί τι είναι καλό για σένα, να το ελεγξει και να σου το δώσει με σιγουριά στο τέλος... είναι κλασσική περίπτωση μαρκετινγκ. αν ζητάς καραμέλες θα σου δώσει καραμέλες.
ενα το κρατούμενο.
πάω στο δεύτερο. βλέπεις ότι σε όλο αυτό το κόνσεπτ ταινιών υπάρχει η φιγούρα του κακού. η φιγούρα του εχθρού. δεν είναι το καλό και το κακό μπερδεμένο.
όχι μην πας αλλού. όχι syriana, lions for lambs κτλ. σου λέω για κλασσικό εμπορικό χόλιγουντ, με τεράστιους προυπολογισμούς και γιγαντιαία κέρδη.
η φιγούρα του κακού όσο τρομερός κι αν είναι σου δίνει μια σιγουριά. νιώθεις μια τεράστια ασφάλεια παρακολουθώντας την ταινία. ξέρεις ότι δε θα χρειαστεί να ψάξεις να βρεις ποιος είναι αυτός που πολεμάς και ποια πλευρά θα υποστηρίξεις. ξεκουραση. ακολουθώντας απλό συλλογισμό σου λέω. γιατί σε ξεκουράζει? γιατι λέω εγώ τώρα είναι μία σκέψη που κάνεις συνέχεια στη διάρκεια της καθημερινότητας και καταντάει κουραστική. προσπαθείς να βρείς ποιος σου φτάει. ποια πλευρά να πάρεις. ποιος είναι ο καλός της υπόθεσης βρε αδερφέ για να πας μαζί του. κρατούμενο 2 β τώρα. θέλω να θυμηθείς ότι το χάρι πόττερ αυτός που το έκανε μπεστ σέλλερ είναι ένας πληθυσμός με μέσο όρο ηλικίας 14 και πολύ σου λέω πάλι. και τώρα συλλογίσου. πόσο ξεκούραστο είναι ένα τέτοιο βιβλίο για ένα παιδί. πόσα τερατουργήματα και φρικιαστικά όντα υπάρχουν εκεί μέσα το ξέρουμε όλοι. κι όμως όλα τα παιδιά νιώθουν τεράστια ασφάλεια να το διαβάζουν. για τον κύριο λογο ότι η έννοια του κακού είναι ακριβέστατα προσδιορισμένη. γιατί αν αρχίσεις από την ηλικία των 10 να σκέφτεσαι ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός εν ετει 2008, μέχρι να φτάσεις στα 25 έχεις τις εξείς επιλογές. να πετάς πέτρες στις τράπεζες, να πέσεις στην πρέζα, να πας σε ίδρυμα ανιάτων ψυχοπαθών.
και στις τρεις περιπτώσεις είσαι δικαιολογημένος απόλυτα από μενα.
πάω στο 3ο.
να σε ενημερώσω. το πρώτο μπλοκμπάστερ που βγήκε και καθιέρωσε και την έννοια, στο οποίο συναντάμε τη φιγούρα αυτή του έξοχου κακού είναι το star wars: a new hope. και ακολούθησε η εξαλογία. να σου πω επίσης ότι η ταινία βγήκε επί ψυχρού πολέμου, τη μέχρι τότε πιο μπερδεμένη εποχή που πέρασε ο κόσμος. την εποχή χωρίς στρατόπεδα. την εποχή που όλοι πολεμούσαν χωρίς στολές. χωρίς διακριτικα.
κατά τη γνώμη μου για αυτό το λόγο έγινε και ο πάταγος. γιατί το χόλιγουντ την είχε πιασει την ιδέα από τότε. αυτό που θες αυτό θα σου δώσω. παταγος σου λέω.
πέρασαν δεκαετίες με μέτρια αποτελέσματα, μια ανάγκη για κωμωδία, ρομαντισμο και όλα εις μάτειν. μέχρι και τις ρομαντικοκοινωνικο μπούρδες των 90's, τις περάσαμε κι αυτές.
αλλά να σου ξανά τα ίδια..
εκεί. ο κακός της υπόθεσης ξανάρθε...
αλλά μη νομίζεις οτι κατέληξα γιατί εχω δρόμο ακόμα.
ο κακός παραμένει. και τελείωσα μαζί του γιατί όλο πετάγεται και με μπερδεύει.
αυτό που θέλω να σου πω, είναι οτι το χόλιγουντ, αυτό που θα μπορούσε να είναι το πιο ισχυρό όπλο της αμερικανικής κυβέρνησης και να το χρησιμοποιήσει έστω και λίγο όπως έκανε το 80 και το 90 για σκοπούς σοβαρότερους από το να προβάλλει τον καταναλωτισμό, η από το να ναρκώνει τα μυαλά των ανθρώπων, το έχει αφήσει ελεύθερο, ανεξέλεγκτο.
διότι δίνει αυτό που ζητάει ο κόσμος ακόμα κι αν ο κόσμος δεν το ξέρει.
διότι κανείς δε σκέφτεται μια επανάσταση, αλλά όταν βγαίνει σε ταινία, το κάνει χρυσό!
το χόλιγουντ είναι σαν καλή γιαγιά, που σου λέει τα παραμύθια που θες πριν τα ζητήσεις.
και σαν καλή γιαγιά, αφού σου πει την κοκκινοσκουφίτσα, ίσως και περιμένει να βγεις από το μονοπάτι για να δεις τι θα γίνει. αν θα ρθει κανας λύκος...?
το πιασες? το πα πολύ πολύ εμμεσα. κάτσε να το καθίσω κάτω.
αν το χόλιγουντ ανεξέλεγκτο καθώς είναι πλασσάρει λίγο λίγο μια επανάσταση καθώς κάνει 5 χρόνια τώρα, πως πιστεύεις πως θα αντιδράσει ο κόσμος??? όχι δε σου μιλάω για πολιτικούς, πνευματικούς, λόγιους, μικροαστούς. σου μιλάω για υποκουλτούρα. σου μιλάω για πλήθη, για μάζες. για αριθμούς σε πολς.
αλήθεια τι νομίζεις θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που τους έχουν πιπιλήσει το κεφάλι με κατορθώματα γενναίων, με αναγκη για ελευθερία, με μάχες ένδοξες, με επαναστάσεις, θυσίες, και όλα τα υπόλοιπα??
κάτι τέτοια σχίσματα στα μεγάλα σχέδια των κυβερνήσεων βλέπω... ε και μετά...
ποιος τον χέζει τον κούγια??? (δεν έχει στείλει και εξώδικο σε μπλογκ φαντάζομαι.. αλέξη να η ευκαιρία σου....) αλήθεια ποιος τον χέζει τον κούγια???
όταν ένα χόλιγουν προετοιμάζει την παγκόσμια σκακιέρα για επανάσταση?
είδες... κι εσύ χαμογέλασες...

ok λοιπόν. και μετα τους σεισμούς και τους καταποντισμους που περίμενα, δες που καταλήξαμε... φαντάζομαι ότι οι φίλοι μου θα έχουν πάθει υστερία. να με βλέπουν όπως και πριν μέσα στο χαμό. έτσι.. ο κόσμος γύρω να φλέγεται, να διαλύεται και εγώ στο σπίτι κλασσικά να διαβάζω το χοντρό μου βιβλίο, να βλέπω τις γαλλικές ταινιούλες μου, από αυτές τις χαρούμενες ξέρεις, με τη ζεστή σοκολατα μου, τα τσιγάρα μου, να κάθομαι να ζωγραφίζω, να κάνω εργασίες για ένα εξάμηνο χαμένο... κι ο πιο μαλθακός άνθρωπος έχει σηκώσει μια πέτρα. κι ο τελευταίος κάγκουρας έχει γνώμη για τα γεγονότα. αυτός που δεν αγόρασε ποτέ εφημερίδα τώρα είναι κάθε μέρα στο περίπτερο. αυτός που περίμενε να τελειώσουν οι ειδήσεις για να αρχίσει η μεσημεριανή ζώνη τώρα είναι με το τηλεκοντρόλ στον καναπέ και παρακολουθεί. η μισή ελλάδα είναι στους δρόμους και η άλλη μισή παρακολουθεί τα γεγονότα. κι εγώ εκεί το χαβά μου. ούτε παρακολουθώ ούτε βγαίνω στους δρόμους. θα ρωτήσεις γιατί. και καλά θα κάνεις. λυπάμαι που θα σου το πω αλλά δεν έχω απάντηση. το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι σε ενα σπίτι έρημο σε ένα χωριό χαμένο, με ένα σκύλο μεγάλο σαν το μπόι μου δίπλα. αυτό τίποτε άλλο. δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω ρε φίλε. η ουρά μου δεν ήταν ποτέ μέσα. και στο σπίτι μου δεν υπάρχει ούτε μία αφίσα του che. και τον αγαπάω και πολύ τον άνθρωπο. υπάρχει μια ζωγραφιά του δον κιχώτη παρόλα αυτά. μπορεί να είναι τυχαίο. αλλά θέλω να πιστέψουμε και οι δύο ότι δεν είναι. γιατί ότι και να σου πουν τα εαακ, ο δον κιχώτης δεν ειναι che. και ούτε το ανάποδο. ας πούμε λοιπόν ότι δεν είναι τυχαίο. ας πούμε ότι είναι επιλογή. έτσι για την πλάκα. τώρα γιατί ένας άνθρωπος ζωγραφίζει τον δον κιχώτη και φαινομενικά σνομπάρει τον che, το αφήνω σε σένα να το σκεφτείς. και αν το σκεφτείς καλά θα καταλάβεις όλα μου τα λόγια και όλες μου τις κινήσεις και θα δεις ότι η ουρά μου είναι απέξω γιατι δε θέλει να είναι μέσα. έτσι. με τη μία θα σου έρθει. όπως μου ήρθε και μένα. μπορεί να φαίνεται λίγο δουλτσινέα η κατάστασή μου με τη ζεστή σοκολάτα και τον πίτερ παν και την ίλυα. αν φτάσεις εκεί κάπου έχεις κάνει λάθος. πάνε πίσω. οπ! ξαναπάρτο από την αρχή τωρα. κάθε άνθρωπος έχει το δικό του αγώνα. και αν πίστευα ότι ο δικός μου αγώνας είναι αυτός τότε θα ήμουν μπροστά σας. αλλά πιο πολύ με άγγιξαν τα παιδιά που πετούσαν στους αστυνομικούς νεράντζια.

το ξέρω ότι δε φαίνεται καθόλου έτσι.... αλλά αυτό... είναι απολογία.

κι ήταν ένα ωραίο πρωινό που λες.... στην αρχή δηλαδή δεν ήταν γιατί το ξυπνητήρι χτυπούσε (χτύπαγε που λέμε κ εδώ στα βόρεια) κι ο ύπνος ποτέ δε φτάνει.
αλλά δεκέμβρης ζεστός, γλυκός, που ντρέπεσαι να πάρεις παλτο βρε παιδί μου και λες τι ωραία μέρα κι όλα καλά θα πάνε και η αισιοδοξία στο έπακρο, και ο υπολογιστής σου κάνει το γύρο του κόσμου με εικόνες και χρώματα που τα βλέπεις και σου φτιάχνουν τη μέρα. φοράω που λες την καινούρια καμπαρντίνα, τα μποτάκια βάζω και λίγο μολύβι, έτσι για γούρι... χαιρετάω τον κυρ θανάση τον τεντά και κατεβαίνω.. βλέπεις κάτω θαλασσίτσα, ωραία, ρομαντικά και συνεχίζω την κατηφόρα. φτάνω στη στάση λίγο βιαστικά είναι η αλήθεια... γιατί αλλο να ξυπνάς πρωί κι αλλο να βγαίνεις πρωί. σε πιάνει το μεσημέρι... ρωτάω τον κόσμο για το αστικό, ευγενέστατοι, καλοσυνάτοι χαμογελάνε κιόλας... σαν γαλλικό φιλμάκι ενα πράμα.. μούρλια. και μπαίνω που λες στη γραμματεία με τη σιγουριά της αισιοδοξίας...
οχι.
- τι όχι. ?
- οχι
- πως όχι δηλαδή?
- ε όχι ρε κοπελιά, τι λέμε!!
- και τώρα...?
- τωρα δεν μπορώ να κάνω κάτι... (και η αποκορρύφωση): λυπάμαι...

τσιγάρο. κι άλλο τσιγάρο. τηλέφωνο... να ρθει κάποιος να πιούμε εναν καφέ ρε παιδια! ένας άσχετος να περάσει να μου πει ένα ανέκδοτο... ναι το θλιμένο πρόσωπο του πολυτεχνείου... μα γιατί? κι όλα πήγαιναν τόσο καλά σημερα... δε θα τον βρω τον πούστη που με γκαντέμιασε?? να τον πάρω να του χτυπαω το κεφάλι στις πόρτες του πολυτεχνείου! στο άσυλο θα τον κοπανάω...

και ο ήλιος εκεί ... το χαβά του.. βρε έχουμε δράμα εδώ.? τίποτα αυτός το χαβά του.. είναι αλήθεια πως θα μου άρεζε ξαφνικά μέσα στο δράμα μου να σκοτείνιαζαν οι ουρανοί, τα ραδιόφωνα να παίζανε μητροπάνο να κλαίει, να κλείναν οι πόρτες και να μαντάλλωναν οι κυράδες τα παράθυρα, να σηκώνονταν κύματα κι η θαλασσα να μαύριζε, να γίνονταν σεισμοί, καταποντισμοί, τσουνάμια, αρμαγεδών, να έρχονταν οι καβαλάρηδες της αποκάλυψης, και να βγαίναν οι προφητείες του νοστράδαμου. κολλάω.
ο σπουργίτης τιτιβίζει. αμέριμνος.. δε νιώθει. του θυμώνω... λίγη συμπόνια... τίποτα κανείς. η φύση προσπέρασε το πρόβλημα μου, αδιαφόρησε παντελώς για την ήττα μου...
φαουλ. περιμένω μια κάρτα. κοκκινη κίτρινη οτιδήποτε!! τζίφος. ο ήλιος λάμπει. όλοι πίνουν τους καφέδες τους. μερικοί γελάν. τους μισω! φτού!
πάω προς το σπίτι. οι παππούδες στα παγκάκια λεν ανέκδοτα από τη χούντα, μια γρια τινάζει ένα πατάκι, ένας τύπος ανάβει τσιγάρο τρώγοντας παράλληλα σουβλάκι. το γαλλικό φιλμάκι συνεχίζει. εκεί στην κόντρα.
το σκέφτομαι από την άλλη. η χαρά του κόσμου υπάρχει για να δημιουργεί αντίθεση στο δράμα μου. σε ασπρόμαυρο πορτρέτο με έντονο κοντράστ και περιγράμματα. γιαπωνέζικο νιου ειτζ.
εεεεεεεεεεεεει!! αλάργα! τον καημό!!
δε βλέπεις τριγύρω...? η γη ακόμα γυρνάει. οι παππούδες γελανε! η γριά στο πατάκι της, και ο τύπος συνεχίζει να τρώει το σουβλάκι του. καπνιστό. χαρμάνικο..
για αυτό σου λεω... δεν πα να κουρεύεστε? εμείς εδώ. το χαβά μας..
κι όσο θα βγαίνει ο ήλιος εμείς εκεί, στην πορεία.. περπάταπερπατα..
και το γαλλικό φιλμάκι θα είναι εδώ. λίγο πιο βαλκανικό, λίγο πιο παλιοελλαδίτικο αλλά εκεί το χαβά του κι αυτό.
μια λέξη μου έμεινε σήμερα...
ασταμάτητη.

ειδα το νιόνιο σε αρχαίο φορτηγό όνειρα να σκαρώνει από τον όλυμπο

να σου πω ένα παράξενο. θα το βρείτε διασκεδαστικό πιστεύω... την περασμένη άνοιξη πριν το πάσχα, ήμουνα στη θεσσαλονίκη κι ετοιμαζόμουνα να κατέβω στην αθήνα. κι ένα περίεργο, ακου, ενώ είχα βγάλει δηλαδή εισητήριο, αεροπορικό να επιστρέψω, πώς μου 'ρθε? όχι... να κατέβω με οτοστόπ! όπως στα νιάτα μου. πριν σαράντα τόσα χρόνια... η άνοιξη...
στήνομαι λοιπόν στην εθνική οδό, ψιλόβρεχε, ωραία, ρομαντικά... και μετά από λίγο.. το βλέπω να ρχεται! όχι εκείνο, το δικό μου.. το δικό μου ήταν ένα βόλβο κόκκινο, ενώ αυτό ήταν τώρα ήταν ένα σκάνια, άσπρο, τριαξονικό. και με μαζεύει λοιπόν. ο οδηγός ένας ίδιος, έτσι σαν εκείνο τον παλιό, ετσι αμίλητος κι αυτός. αλλά όπως τον κόβω από το πλάι σα γνωστή φυσιογνωμία έτσι μου φαίνεται...
"δε μου λες" του λέω... "εσύ μήπως πριν σαράντα τόσα χρόνια οδηγούσες ένα βόλβο κόκκινο?" "ναι" μου λέει... "και μήπως λέγεσαι τζώρτζης?" τζώρτζης"μου κάνει... " τι λε ρε παιδί μου και δε με θυμάσαι?? τόσο πολύ γεράσαμε?" "σε θυμάμαι" μου λέει. "σε θυμάμαι και σε παρακολουθώ. μόνο αν δεν έχεις αντίρρηση να κάνουμε εδώ δεξιά στον Όλυμπο, έχω να παραδώσω σε ένα χωριό κάτι κατσίκια".
αφήνει την εθνική οδό, στρίβει σε μία στενή άσφαλτο, ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει, τελειώνει η άσφαλτος αρχινάει ο χωματόδρομος, ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει, τελειώνει κι ο χωματόδρομος και συνεχίζει να ανεβαίνει πλέον στο πουθενά. εν τω μεταξύ έπεφτε και το σούρουπο. όσο να ναι είχα αρχίσει και ανησυχούσα...
ώσπου ξαφνικά, μπροστά στα μάτια μας, χωριό ωραιότατο, πλάκες από σχιστόλιθο, καλντερίμια με λιθόστρωτα, ο φούρνος ανοιχτός, ο κόσμος έξω, μια ομάδα διορθώνει το καμπαναριό της εκκλησίας, μια ορχήστρα παραδίπλα κάνει πρόβες το "αι γενεαι πάσαι" διότι ήταν πριν το Πάσχα, και τρέχουν όλοι και ξεφορτώνουν το φορτηγό, κάτι κατσίκια είχε κάτι κρασιά τους είχε φέρει.. ένα περίεργο μόνο... δε μιλάνε! τους ρωτάς, τους μιλάς, και δε σου μιλάνε...
"ρε συ!' του λέω... " τι ει ναι αυτό το μέρος που με έφερες εδώ?"
"κοίτα" μου λέει... "δεν ήθελα να στο πω εξ αρχής για να μη σε ανησυχήσω...το μέρος εδώ είναι μαγεμένο, αυτοί οι άνθρωποι εδώ όλο το χρόνο κοιμούνται κανονικά στα κρεβατάκια τους, και ξυπνάνε μόνο λίγο πριν από τις γιορτές. και τους βλέπεις πιάνουνε και επισκευάζουνε τους δρόμους, τις στέγες, κάνουν πρόβα τη χορωδία τους"
"τι λες ρε" του λέω. "και μετά?"
"ε μετά άμα ρθει η γιορτή δεν έχεις δει ωραιότερο πράμα! τραπέζια στρωμένα, κρασιά, αγάπη, φιλιά, τραγούδια, νταν νταν οι καμπάνες, πυροτεχνήματα, τα όργανα, ένα πράγμα καταπληκτικό".
"και μετά???" του λέω.
"ε μετά κοίταξε, σιγά σιγά τους πιάνει πάλι αυτή η νύστα, και παν και χώνονται πάλι στα κρεβατάκια τους κι αποκοιμιώνται."
"τι λε ρε" του λέω "ποιος είσαι εσύ? τι ρόλο παίζεις? δε σε καταλαβαίνω? "
"κοίταξε" λέει "εγώ περνάω από δω κι έχω το μάτι μου, μη ξεσκεπαστεί κανείς στον ύπνο του, μην αφήσαν καμιά βρύση ανοιχτή, μη πιάσουμε καμιά φωτιά... έλα άντε τώρα άστα λόγια ανέβα στο φορτηγό γιατί πρέπει να φτάσω στην Αθήνα, έχω να παραδώσω"
έχω καταπιεί τη γλώσσα μου. αλλά με τρώει. "ποιος είσαι άνθρωπε μου?" του λέω. "έχεις οικογένεια εσύ? έχει σπίτι? φίλους έχεις?"
"σπίτι μου είναι η εθνική οδός. η εθνική οδός και η οικογένειά μου. όσο για φίλους... μου κάνουν πολλοί οτοστόπ. εγώ όμως κάθε φορά επιλέγω ποιον θα πάρω. εσύ μου φάνηκες εξ αρχής συμπαθής. κι αν χρειαστείς τίποτα, στάσου εκεί στη ραψάνη που πουλάν το μούστο, μα σήμερα, μα αύριο, θα περάσω. άντε γεια σου τώρα και καλές γιορτές.

ήταν ένας κότσυφας....

όχι όχι όχι.... δε φταίει τίποτα από αυτά...
φταίει που ο ήλιος ειναι κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα και ειναι που τα πρωινά είναι τωρα μουντά κια κρύα και είναι που η θάλασσα είναι μαύρη και τα βράδια του καλοκαιριού πολύ πίσω. είναι που οι εκφωνητές των ειδήσεων δεν αλλάζουν τόνο και έχουν φωνή ουδέτερη χρόνια εξασκημένη στην αναισθησία. ειναι που όσοι λεν τις διαφημίσεις στο ραδιόφωνο φαίνονται να τις πιστεύουν και ειναι που συνεχίζω να τρώω την μπριζόλα μου όταν ακούω για το βομβαρδισμό στο βόρειο πακιστάν. ειναι 2.5 εκατομμύρια παιδιά φορείς του aids και νιώθω ασφαλής που δε γνωρίζω κανέναν από αυτούς...
αλλά ειναι και που χαμογελάω πλατιά όταν ακούω το σαββόπουλο να λέει: "ήταν ένας κότσυφας που τον λέγαν σταύρο..." και ας είναι κρύος όσο θέλει ο χειμώνας!
τσίου!

στους βαρβάρους

το σκοταδι που απλωνει μεσα σου
η βροχή σου ουρλιάζει σα θηρίο
πολεμάς να πλυνεις τον κόσμο σου
αρχίζεις να γυρίζεις στο δωματιο τοίχο τοίχο
κι η μοναξιά που σαπίζει το πάτωμα
τα χρώματα γύρω σου ανοστα
δε φταις εσύ
το ξερεις ειναι επικίνδυνα τα ταξίδια σε αλλους κόσμους
κι μισή ζωή σου που εμεινε εκει θρηνει για την εδώ ζώ

περιμενατε κάποτε
περιμενατε πολύ
τους βαρβαρους να ερθουν να φέρουν μια λύση

τα μακρινα ταξίδια μακραίνουν πιο πολύ
κι ο κόσμος γύρω σου βουλιάζει
ο θαλασσες απλώνονται πιο απέραντες απο ποτέ
και το λιγο σου πιο λιγο ακομα
το τερας της πολης σου τρωει τα παιδιά του
κι η μουχλα της πόλης
αυτη η θαμπή κρυμμενη στην ομίχλη μουχλα
τα φαντασματα της πόλης που στοιχειώνουν τις γωνιες

ελεγες παλιά πως η βροχη ξεπλενει την πολη

κι ο ήλιος κρυμμενος εδώ και μερες

περιμένατε καιρο να ρθουν οι βάρβαροι
να φέρουν μια λύση
κι όσο περιμένατε το σκοτάδι σας μεγάλωνε να φαει τον κόσμο

γεμίσαν οι πλατείες αποτσίγαρα
καταραμένοι εδώ στο αιώνιο περίμενε
μισοι στη ζωή μισοί στο θάνατο

το ξέρω μου το χες πει και το βλέπω ξανα
σου λείπει το άγριο χορτάρι
και ο αγριος αέρας
σου λείπουν τα ψηλά βουνα
κι η ζεστασιά στο σπίτι
σου λείπουν οι τόποι που ήθελες να πας
και το κάλεσμα τους σιγεί όσο πάει


κοιτα γύρω σου.
οι βάρβαροι έχουν έρθει
οι βάρβαροι είναι εδώ
και το βλέπεις καθαρά τώρα
πως οι βάρβαροι μαζί τους δεν έφεραν καμία λύση

με τον Μπομπ Ντυλαν pt2

καινούριο το σπίτι. συμμαζεμένο μεχρι τελικής πτώσεως και ακρου εκνευρισμού. η εξεταστική πίσω μου πια, μαθήματα με βαθμό, ξενύχτια, βιταμίνες, ψύξεις, ασπιρίνες, καφέδες στις 3 το πρωί, φύγε ύπνε φύγε μακριά. μαστορέματα, κατασκευές, διάβασμα πάντα με τον μπομπ ντύλαν. κρύο τσάι και πολλά τσιγάρα, μια κιθάρα αφημένη στη μοίρα της εδώ και καιρό με τη ρε να λείπει. sinner man και ikariam, dream on και battle, κρασάκι αυτές τις πρώτες ζεστές μέρες του σεπτέμβρη, φαί σπιτικό, επίδεσμοι και νεύρα. ουζερί ο μερακλής στο βαθος κήπος και η σκόνη είναι ο χειρότερος εχθρός. - ballad of a thin man
μεσημέρι και πάλι. του σεπτέμβρη αυτή τη φορά. του ζεστού σεπτέμβρη. με ένα όμορφο καλοκαίρι στην πλάτη μας. με όμορφα ταξίδια και όμορφες πλάκες. και μια καινούρια χρονιά μπροστά μας για την οποία τα δικά μου άστρα λένε: πολύ δουλειά. γερά πόδια και πολύ τρέξιμο. πολύ γράψιμο. και λίγο πριν αρχίσουν τα φύλλα να πέφτουν (it ain't me babe) καταλαβαίνεις πως αυτό που θέλεις είναι τα απλά πράγματα.
όχι άλλα μπερδέματα όχι άλλα τρεχάματα όχι άλλοι μπελάδες όχι άλλα καμμενα δάση. η γη γυρνάει γρήγορα. κι αν το αγνοήσεις σου πατάει ένα ξαφνικό κουνημα σαν σεισμό ένα πράγμα και στο θυμίζει για τα καλα. τι? ότι το μόνο που έχεις είναι αυτό που κουβαλάς στην πλάτη σου. τους φίλους σου, τα ταξίδια σου, τα γέλια σου, τις χαρές σου, τις δυσκολίες σου, τη μουσική της κιθάρας σου, τα βιβλία σου, τις ιστορίες σου, τα χαμόγελά σου, τα δάκρυά σου, την εκτίμηση των άλλων, το σεβασμό τους, τα καλοκαίρια σου και τα μεράκια σου, τα καλοκαιρινά μεσημέρια σου, τα ψηλά βουνά σου, τα ζεστά ποτά σου και τελειωμένα σου τσιγάρα και πάντα... τον Μπομπ Ντύλαν!
πάμε για νέα σεζόν χωρίς μυαλό αλλά με πόδια γερά και κεφάλι πάνω στα σύννεφα.
rpt: τσίου!

the mean reds κ χαρταετοί

είναι άσχετο αλλά σκέφτηκα να σας το πω. κυρίως για να φτιάξει το κέφι μου.
τις κακές τις μέρες αυτές που έχεις έναν κόμπο στο λαιμό, αυτές που αναλώνονται με το να βλέπεις παλιές σειρές, αυτές που φοβάσαι και δεν ξέρεις γιατί, αυτές που ανησυχείς για το μέλλον και τρέμεις το παρελθόν, αυτές που είσαι τόσο κουρασμένος για να κάνεις οτιδήποτε ακόμη και να βγεις απο τις μπυζάμες, τις meen red days που λέει κ η holly golightly, αυτές τι μέρες λοιπόν ανακάλυψα ότι το μόνο που μπορεί να με κάνει να χαμογελάσω είναι:
ένα τραγούδι του θοδωράκη
ζεστό τσάι (ναι ρε καλοκαιριάτικα!)
ασπρόμαυρη ταινία
μαλακτικό για τα μαλλιά
παγωτό βανίλια
και ασπρο γλυκό κρασί μόνο σε ψηλό ποτήρι
και οι διακριτικές σχέσεις του δευτερου τις κυριακές τα βράδυα...
όχι όλα μαζί
ένα ένα.
και δε φταίω εγώ. οι κακές μέρες πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους. αχ!!
ας όψονται οι κακοήθεις που έυχονται καλό χειμώνα και οι βιτρίνες που βγάλαν τα μάλλινα και ο αέρας που φυσάει και θέλεις κ σεντόνι τα βράδια...
ε τι να κάνω κι εγώ?
υπομονή, διάβασμα, θοδωράκης ε άντε κ σε λίγο θα δούμε και τα φύλλα να πέφτουν.
φιλιά!

ο βασιλιάς

έλα λευκό μου σύννεφο και γίνε προσκεφάλι
για το παιδί το χνουδαλό που ο ύπνος το χει πάρει.


ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει μακριά από κάγκελα, μακριά από μίση, να ζήσει ήσυχα, να ζήσει όμορφα, απλά. δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο από τον εαυτό του για να ζήσει. διορθώνει ένα έρημο σπίτι, διορθώνει ένα παλιό ποδήλατο, ένα σπασμένο γεφύρι. διορθώνει τη ζωή του, τα λάθη του. διορθώνει ότι σπασμένο βρει χωρίς να του ζητηθεί.

δεν αποζητά τη συμπάθεια κανενός, δεν έχει ανάγκη τα δικά τους χαμόγελα, δε νιώθει την ανάγκη να συστηθεί σε κανέναν. το ξέρει όμως κι αυτός ότι ζει σε μια κοινωνία έτοιμη να σμίξει καχύποπτα φρύδια , έτοιμη να φοβηθεί, έτοιμη να μισήσει, έτοιμη να τσακίσει κόκκαλα.

βλέπει την εχθρότητα μπροστά του από την πρώτη κιόλας στιγμή. αλλά και πάλι δε θα χρησιμοποιήσει καμιά διπλωματία, δε θα πάρει κανένα με το μέρος του, δε θα ζητήσει την ψεύτικη συμπάθεια κανενός.

όσο αυτός δε ζητά τίποτα τόσο οι άλλοι ζητούν εξηγήσεις. όσο αυτός δε σκύβει, τόσο τον πιέζουν προς το χώμα κάτω.

ένας ανθρωπος, ένας αναπτήρας μπικ, ένα άγριο ζώο, ένας χριστός, ένας άνθρωπος που δεν περιορίζεται από όσα κάγκελα γύρω του, γιατι μέσα στην ψυχή τη δική του δεν υπάρχουν κάγκελα.
όχι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι επαναστάτης. δεν επαναστατεί, δε θέλει να αλλάξει τον κόσμο. θέλει να ζήσει μέσα σε αυτόν με το δικό του τρόπο. με τους δικούς του νόμους.
δεν είναι επαναστάτης. γιατί το όνομα Του επαναστάτη το έχει πάρει ένας έμπορος ναρκωτικών.

ο τελευταίος λύκος πέθανε, κι όταν τον σκότωσαν, γύριζαν το πτώμα του, επιδεικνύοντας τη νίκη τους και γιορτάζοντας το θρίαμβο τους, ήσυχοι, ξέγνοιαστοι, ασφαλείς στα σπίτια τους, με κατοχυρωμένα τα μικροεγκλήματά τους, τις μικροκομπίνες τους, τα μικροκέρδη τους, τη μικροπρέπειά τους.

όλα τα πιόνια στο σκάκι θέλουν να στριμώξουν το βασιλιά. να τον στριμώξουν τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί να κινηθεί όταν έρθει η σειρά του. αλλά είναι ξύλινα πιόνια όλα τους. αυτός ο βασιλιάς, είναι ενας αναπτήρας και αυτή είναι η αμαρτία του, και αυτή είναι η κατάρα του.

ο χριστός πέθανε ξανά, σταυρωμένος από γραμματείς και φαρισαίους, προδωμένος τρεις φορές, σταυρωμένος με τη δική του συνέναιση, καταραμένος από τη διαφορετικότητά του, αγιασμένος από τις προθέσεις του. και αδικημένος περισσότερο γιατί είχε κερδίσει χωρίς να το θέλει τη συμπάθεια ανθρώπων λίγων, μόνο που αυτή δεν ήταν τόσο δυνατή για να τους κάνει να πολεμήσουν για αυτόν.

σκοτώσατε τον τελευταίο λύκο, σταυρώσατε το χριστό ξανά, γκρεμίσατε τη ζωή ενός ανθρώπου που ξεκίνησε να τη στήνει ξανά σιγανά και ταπεινά. και ο τελευταίος αναπτήρας αποφάσισε πριν φύγει να αφήσει στη θέση του έναν άλλο ξύλινο βασιλιά. έναν βασιλιά με τον οποίο θα μπορούσατε να παίξετε την παρτίδα σας χωρίς μικροενοχλήσεις.


γιατί? ναι ρωτώ γιατί. και δεν πρόκειται να πάρω απάντηση από κανέναν. ούτε εσείς ξέρετε τι φοβούνται οι κότες στο κοτέτσι σας και γιατί μισούν. (γελοίο δεν ακούγεται ε? μια κότα που μισεί? ή πολλές κότες που μισούν?χιχιχι)

μια ταινία κολοσσός. μια ταινία πελώρια. μια ταινία που θάφτηκε. μια ταινία που μίλησε. και αυτή είναι μια ελληνική ταινία που δεν είναι κωμωδία δε δείχνει σεξ δεν παίζουν φίρμες και δεν έχει μέσα διαφημίσεις της βονταφον. ναι ρε που είστε και σοφοί και δε βλέπετε ελληνικές γιατί είναι μάπες. βγαίνουν και τέτοιες. και να τη δείτε πάλι θα τη θάψετε. γιατί? τα λέει ο γραμματικός καλύτερα.

η σκηνή και η βαλίτσα

για να δούμε τι έχουμε... έχουμε ενα ποσείδι γεμάτο με κόσμο. μέχρι τα μπούνια γεμάτο. εχουμε ένα τσαντίρι με σκηνές και γύρω γύρω πετσέτες που πέφτουν από πάνω τις μπύρες το πιο αρχαίο αμυντικό σύστημα, έχουμε τσάνταλη πολύ τσάνταλη έχουμε ήσυχα βράδια με κιθάρα με καρπούζι με ταμπάσκο και με τσάνταλη... έχουμε βραδινά μπάνια στο φάρο, έχουμε καινούρια πρόσωπα καινούριους παίχτες, έχουμε ένα φαξ μια ανυπαρκτη τράπεζα, μπολικα οτοστόπ, πολλή ζέστη, πολλούς καφέδες, έχουμε ένα ψυγείο χωρίς πάγο και με πολλή μούχλα προς το τέλος, έχουμε κιθαρίτσες έχουμε τζουράδες, αλά σαίντ τζουρά, πολλά καινούρια τραγούδια, μπαλάκια βόνταφον που πεφτουν παντού, καφέδες στόχοι μπάλας, καφέδες που πέφτουν, που γκρεμίζουν, που λερώνουν και σπάνε νεύρα. έχουμε μανσέτες με τη μελωδία της ευτυχίας, έναν εκατόνταρχο, κάποια μεγάλα δόντια, έχουμε μπατσους γουρούνια δολοφόνους, ζαρτινιέρες με ρίμα ή χωρίς, έχουμε καρτα μασσούτη, έχουμε τ' ανάθεμα τον αίτιο, έχουμε ίντριγκες και σπάσιμο νεύρων έχουμε άσχετους, ανθρώπους που μας βρίζουν και μας κοιτάν σαν να είμαστε από άλλο πλανήτη. έχουμε μακαρόνι με κέτσαπ στην τιμή των 3.5€ έχουμε ένα στερεοφωνικό που δε συμπαθεί τη μάρθα, έχουμε καταψυξη... μπόλικη κατάψυξη. έχουμε καρπουζοχυμό με πολύ ταμπάσκο, έχουμε κουμπα λιμπρε απο το οποίο πάντα κάτι λείπει, εχουμε ουζερί ο μερακλής στο βάθος κήπος, έχουμε δωμάτιο στο αμστερνταμ και όλοι ντιρλιντίν όλοι μαζί, έχουμε επαγγελματικό κούρδισμα, νέες αφίξεις, αστραπές και βροντές και μια υποψία βροχής, αλλά πολύ πανικό, έχουμε δαπάκια βουτηγμένα στην καγκουριά. και προς το τέλος έχουμε έναν οδηγό λεωφορίου με νεύρα πολλά νεύρα, 4 πανικόβλητους πίσω από το λεωφορείο που φεύγει με τα πράγματά τους, και δύο υστερικές μέσα στο λεωφορείο. αυτά λοιπόν για το ποσείδι, κι αυτά είναι μόνο η αρχή...
απο λεωφορείο σε νέα μουδανιά κι από κει σε νικήτη. με ζέστη, με καύσωνα με αφόρητη ασφαλτο, και μια απροσανατόλιστη που δε θυμάται που είναι το σπίτι της. έχουμε ντουζιέρες που δεν έχουν νερό έναν καημένο που ξέμεινε με τις σαπουνάδες, μπανιο στα μπεκ, σουβλάκια στη σχάρα με μίκη, έχουμε ζογκλερικά και το τσίρκο της βιτάλη, έχουμε σφίγγες πολλές σφίγγες, έχουμε ξαπλώστρες, τις μπύρες του σωφρώνη, ένα κοινό ταμείο, εχουμε μια ξεσκισμένη ομπρέλα τρία ποδήλατα και 3 χαλασμένες ρόδες, έχουμε τεράστιες παραγγελίες με σουβλάκι, έχουμε γλιστρίδες με μέλι, έχουμε τζιν εδώ πανω στο τραπέζι, έχουμε και ένα γείτονα χοντρό που του αρέσει το μπάσκετ. έχουμε ένα σπίτι που βογκάει, έχουμε μαλλιά και πάλι άλουστα, έχουμε μπάνιο με στρώμα θαλάσσης, έχουμε και μπύρες σωφρώνη μαζί με τα λουκάνικα, έχουμε ενα οδοιπορικο στο μασούτη, μία σκισμένη σαγιονάρα, ένα καρότσι μέχρι πάνω, στο δρόμο στην ανηφορα, ένα ποδήλατο πάνω στο καρότσι εκτός των άλλων, έχουμε και μία πτώση με ποδήλατο, έχουμε αλκίνοο και χορό σε καρέκλες.. έχουμε και μια καλή φωφώ να μας πηγαινοφέρνει... κάπου εδώ τελειώνει κ η νικήτη. αλλά εχει ακόμα.
απο μουδανιά θεσσαλονίκη κι από κει καθένας σπίτι του για μπανάκι. 3 φορές στην μπανιέρα σε 12 ώρες... αυτό είναι. μόνο ένα καημένο βιβούλι είπε να έρθει να δούμε υπέροχα πλάσματα... πρωί πρωί οι αφίξεις. όλοι από δω. το σπίτι και πάλι σκατα. έρχονται από παντού, από τον οτέ, από την κρήτη, από την αθήνα. και ετοιμάζονται. με σκηνές και πάλι, με σλίπινγκ μπαγκ και πάλι. με ετοιμότητα και έλλειψη ταξί. έχουμε κτελ με νέες ξανά συναντήσεις αλλά χωρίς λεωφορεία. εχουμε ζητιανιά και ελεημοσύνη στα κτελ με δύο κιθάρες και μία μαράκα. έχουμε ταξίδι για πτολεμαίδα κι από κει για βλάστη με μεγάλη τύχη... εχουμε κι άλλο κόσμο. έχουμε ένα φορτηγάκι που μας πούλησε, μια ανηφόρα τεράστια και 5 αμάξια για να μας μαζεύουν, έχουμε σκηνές για στήσιμο στο σκοτάδι με πολλά νεύρα, έχουμε κατέβασμα από το μονοπάτι και φωνές πολλές φωνές, δοξαστικό περπάτημα στο λιβάδι και danger!! έχουμε χαίνιδες στα καλύτερά τους,εχουμε ένα κλεμμένο τσαντάκι μια κλεμμένη φωτογραφική χωρια όλα τα άλλα. έχουμε παντιγέρα, εχουμε γράπα, έχουμε ξενύχτι στο κάμπιγκ με παιδιά καλά παιδιά και πολλά τσιγάρα και πολλά τραγούδια άγνωστα και πάλι. έχουμε κρύο και ξύπνημα το πρωί για καφέ κι αυτό με το ζόρι. έχουμε φαί και ποτό και σκαρφάλωμα στα δέντρα έχουμε τα τούμπανα του βασιλάτου πριν την γκάιντα όλα αυτά. έχουμε καφέ και λουκουμάδες άθλιους και απαισιους ένα παπαγάλο που εξαφανίστηκε, έχουμε και μία ροδή με τσαμπουκά πολύ, έχουμε φωτεινή βελεσιώτου στα καλύτερά της, έχουμε και παιδιά με κιθάρες έχουμε μεταλ συγκρότημα από τη βουλγαρία έχουμε χτύπηματα στο πλήθος και πανικό πολύ... έχουμε ξενέρωμα και ύπνο, έχουμε όμως σιδηρόπουλο σαξόφωνα μέχρι τις 6. έχουμε αφίξεις από manu chao έχουμε ελλειψη σκηνών αλλα δύο αιώρες... έχουμε καφέ και λιώσιμο πολύ πολύ πολύ έχουμε ξυλοπόδαρα, εχουμε όμως ethno jazz apo moldova έχουμε marco malcovic και για το τέλος έχουμε έναν καταπληκτικό χαρούλι μέχρι τις 4. έχουμε ανέβασμα στο κάμπιγκ με καλούς ανθρώπους με αυτοκίνητα, έχουμε μια σαπφώ που μας έστησε κ έναν νώντα που εμεινε να κοιτάει το χαρτάκι. έχουμε ποτηράκια που σπρώχνουμε στη μοναδική τιμη... έχουμε άλλο ένα αφόρητο ξύπνημα, και ένα υποτιπώδες μπάνιο, έχουμε τρεις κιτς ρουμάνες που τραγουδάνε ποπ, έχουμε ένα τραπεζάκι με παπαστράτο και τσάνταλη, έχουμε 3 κεφάλια φτιαγμένα, έχουμε κιθάρα μεχρι το ξημέρωμα και ακόμα παραπάνω, έχουμε ζωώδη ένστικτα και σκηνές για φτιάξιμο, έχουμε πράγματα για μάζεμα και μια καρότσα ντάτσουν να μας κατεβάσει στο χωριο...
εχουμε πλάκα πολλή και το καλοκαίρι ακόμα μπροστά είναι....
φιλιά σε όλους και ακούω ιδέες για τα επόμενα
κι ακόμη χειρότερα...